Angelos Online

London Babe...

2012-01-06T17:55:00.000+02:00

Απομένουν λιγότερες από 24 ώρες για την αναχώρηση. Ακόμα μία, αυτήν τη φορά για μεταπτυχιακό. Μετά από 40 κύματα είναι η αλήθεια, αλλά αύριο βράδυ θα κοιμηθώ στο υγρό Λονδίνο. Δεν έχω μπει στη διαδικασία να "φανταστώ" πώς θα είναι. Ίσως δεν το είχα συνειδητοποιήσει κιόλας τελείως με το τρέξιμο στο εδώ πανεπιστήμιο.

Χαιρέτισα φίλους, γνωστούς και συγγενείς και μένει μόνο η βαλίτσα. Ναι, ακόμα δεν έχω κάνει τη βαλίτσα μου :/ Θα τα καταφέρω όμως μου μένουν κάποιες ώρες.

Η γιαγιά θα δώσει τραχανά και καφέ "για να έχω". H E. μου έδωσε μια ατζέντα για να γράφω το πρόγραμμά μου, αλλά έχει σημειώσει και τα γενέθλιά της γιατί όσο ήμουν Ελλάδα με έπαιρνε τηλέφωνο να της ευχηθώ, αλλά τώρα στην Αγγλία θα είναι λίγο δύσκολο αυτό. Φίλε, τα πάω πολύ άσχημα με τις ημερομηνίες. Αφού για χρόνια νόμιζα ότι η γιορτή μου είναι 6 Νοεμβρίου... μέχρι να με κάνει ρόμπα μια καθηγήτρια μπροστά σε όλη την τάξη.

Το θεϊκό όμως δώρο μου το έκαναν τα κολλητάρια από το χωριό. Γενικά, αν και είμαι ο μεγαλύτερος έχουν την τάση να με "κοροϊδεύουν" μικρό. Ξεκίνησα να γελάω πριν καν ανοίξω τη σακούλα με το δώρο. Ναι, ήταν ένα αυτοκινητάκι. Μετά τα απαραίτητα πειράγματα συνειδητοποιώ ότι κάνει θορύβους αμαξιού όταν το μετακινείς και το αναφέρω με έμφαση σαν να ήμουν παιδάκι. Απορώ πώς αυτά τα παιδιά έρχονται σε εμένα για συμβουλές όταν έχουν προβλήματα.

Τη μεγαλύτερη δόση γέλιου μου την έδωσε η μάνα μου. Καθόμαστε και βλέπουμε φωτογραφίες στον υπολογιστή και γυρνάει και μου κάνει:
- Άγγελε, να σε ρωτήσω κάτι;
-Ναι ρε μάνα.
-Όταν θα είσαι Αγγλία, πώς θα μιλάμε;
-Θα βρούμε κάποιον τρόπο όταν πάω εκεί.
-Δεν θέλεις να μου μάθεις τον υπολογιστή να μιλάμε όπως η Μαρία η Τσιούνη;;;;;;;;
-Ποια είναι αυτή ρε μάνα;
-Αυτή που μιλάει στην τηλεόραση!!! (εννοεί τη διαφήμιση της κοσμοτέ όπου αυτή έκανε μια πρόταση και την δείχνουν να μιλάει στον υπολογιστή)

Δεν ξέρω πως θα είναι στην Αγγλία, αλλά σίγουρα ξέρω ότι φεύγω με μεγάλες δόσεις γέλιου. Θα μου λείψουν όλοι, αλλά παράλληλα θέλω και να πάω εκεί να γνωρίσω καινούριους ανθρώπους.

Ες αύριο τα σπουδαία λοιπόν........

Υ.Γ.: Έχει κανείς να προτείνει κάτι για το Λονδίνο;;;

Γυναίκα..

2011-12-07T00:57:00.001+02:00

Γυναίκα αν έχω κάνει λάθος συγχώρα με
Γυναίκα αν είμαι σωστός μη μου το πεις

Εργασία Vol. 3

2011-12-02T01:41:00.001+02:00

15/11/2009

Προφανώς έχω γράψει κι άλλες εργασίες από την εργασία Vol. 2, αλλά καμία που να μου τη θυμίζει τόσο έντονα. Βράδυ χειμώνα, όπως και τότε, όχι με ίδιες θερμοκρασίες βέβαια. Ελληνικός καφές και τοστάκι φτιαγμένα από τα χεράκια μου (που σαι μάνα να με δεις!!!) και μια εργασία που γίνεται τελευταία στιγμή. Μια φίλη μου λέει ότι πάντα τα καταφέρνω, κάτι σαν το κοκαλάκι της νυχτερίδας ένα πράγμα! Μακάρι να βγει σωστή και σήμερα!

Πλέον, το μεταπτυχιακό με έχει βάλει σε άλλους ρυθμούς. Είναι αρκετά πιεστικό και μας κρατάει όλους σε εγρήγορση. Ωστόσο, όταν είσαι από τον Σεπτέμβρη σε ρυθμούς καμία σχέση με το ελληνικό πανεπιστήμιο κάποια στιγμή κλατάρεις. Αυτό έγινε και σε εμένα και όλα πήραν αναβολές την εβδομάδα που μας πέρασε και όσα έγιναν ήταν με ρυθμούς χελώνας.

Εύλογο το ερώτημά σου αναγνώστη, γιατί αντί να κάνω εργασία κάθομαι και γράφω στο μπλογκ; ε, ΓΙΑΤΙ;;; Ίσως θέλω να ξορκίσω το "κακό" και να έχει την ίδια επιτυχία με την πριν από δύο χρόνια εκείνη η εργασία. Όπως τότε, έτσι και τώρα κάνω κάτι που μου αρέσει, ίσως όχι κάτω από ιδεατές συνθήκες, αλλά μ'αρέσει. Αυτό είναι που μου δίνει κουράγιο, ότι μετά από πολύ καιρό κάνω αυτό που ευχαριστιέται η ψυχή μου.

Blog-οπαίχνιδο

2011-10-27T20:17:00.000+03:00

Ο αδερφός (the brother) με κάλεσε να πω 7 αλήθειες που δεν γνωρίζετε για μένα..
Ας ξεκινήσουμε.

1. Πραγματικά ντρέπομαι γι'αυτό, αλλά δεν ξέρω να κολυμπάω! Είμαι από βουνό, δεν φταίω!

2. Το παρατσούκλι μου στο δημοτικό ήταν φούσκας επειδή ήμουν λίγο τσουπωτός.. Όταν όμως στο γυμνάσιο τα πήρα σε ύψος, τους έδειξα...

3. (και για να φύγουμε από τα παιδικά τραύματα) Όταν ήμουν φοιτητής, γυρνώντας απ'έξω έβγαλα τα ρούχα μου και κυκλοφορούσα γυμνός στους διαδρόμους της εστίας.

4. Ήτανε να με πούνε Γιάννη, ο πατέρας μου έβαλε βέτο στη νονά και έγινε νταραβέρι καλό στα βαφτίσια μου

5. Στην τρίτη λυκείου, πήρα κιθάρα για να κάνουμε με τους φίλους μου συγκρότημα. Την έπιασα μόνο τρεις φορές στα χέρια μου...

6. Πήγα θετική γιατί μου άρεσαν τα μαθηματικά, χημεία, βιολογία και για να πάω εν τέλει σε θεωρητική σχολή

7. Έχω κάνει ιατρική επέμβαση που δεν γνωρίζουν ακόμα και μέλη της οικογένειάς μου

Με τη σειρά σας, οι πέντε πρώτοι σχολιαστές καλείστε να συμμετέχετε στο παιχνίδι

Λέξεις...

2011-10-23T02:21:00.001+03:00

Σιωπή...

Σαν αυτή που επικρατεί στις αποχωρήσεις που λέτε "τα λέμε", αλλά δεν θα τα πείτε ποτέ ξανά

Σαν την "εκκωφαντική" στιγμή που είστε ανάμεσα σε τόσο κόσμο και φασαρία

Σαν αυτή των δευτερολέπτων πριν σας πάρει ο ύπνος

Εικόνες...

Όπως το φεγγάρι όταν είναι μισό...

Όπως το ζευγάρι στα σκαλάκια να το κοιτάει σιωπηλό

Όπως σου είχα πει σε ένα όνειρο

Μουσικές...

Που ακούγαμε παλιά...

Που στοίχειωσαν στιγμές

Που έμειναν μαζί μας

Εκεί στο Νότο...

2011-09-22T02:28:00.000+03:00

Εκεί που το φεγγάρι μοιάζει μεγαλύτερο...

Εκεί που η μέρα παλεύει με τη νύχτα πιο δυνατά...

Εκεί που το καλοκαίρι κρατάει περισσότερο...

Κλείνω τα μάτια...

Όλα είναι ίδια...όλα διαφορετικά...

Μακριά από τις άσχημες μνήμες, που όμως υπάρχουν...

Κόντα σε καινούρια πράγματα που φοβίζουν...

Καινούριοι άνθρωποι...καινούριος εγώ (;)

Γεύση σαν γλυκόξινη σάλτσα...

Γεύση από μια θάλασσα που είναι μακριά, αλλά και τόσο κοντά...

Όλα εδώ... στο ΝΟΤΟ

τέλος καλοκαιριού

2011-08-18T04:56:00.001+03:00

Μετά από πολλά χρόνια ανέβασμα και κατέβασμα πλατεία - σπίτι με τα πόδια

Φωτιά, μπύρες και κουβέντα μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες στην κορυφή του απέναντι βουνού

Αστεία στις κοπέλες από τα διπλανά χωριά στον φούρνο

Βλάχικες πίτες, χοροί και τσίπουρο μέχρι τελικής πτώσης και τα τρία

Νέες γνωριμίες που θα μείνουν αξέχαστες

Ξαπλωμένοι στα χόρτα στα σκοτεινά να δούμε ποιος από εμάς θα δει τα πιο πολλά αστέρια να πέφτουν

Βλέμματα συμπάθειας, βλέμματα χαράς, βλέμματα που σου κόβουν την ανάσα

Σήμερα, το φεγγάρι είναι πολύ φωτεινό. Συνήθως στο σκοτάδι του βουνού φαίνονται άπειρα αστέρια, αλλά απόψε μόνο κάποια - τα πιο δυνατά - μπορούν να κερδίσουν λίγη λάμψη δίπλα στη μεγάλη πριγκίπισσα, την πανέμορφη Σελήνη.

Μυρίζει μαλλί της γριάς ή είναι η ιδέα μου;

2011-07-28T23:13:00.000+03:00

Η βόλτα στο ποτάμι τελειώνει πολύ γρήγορα...ή τουλάχιστον έτσι φαίνεται γιατί έχει ήδη περάσει μιάμιση ώρα.

Οι χήνες ξεκίνησαν να βγαίνουν σιγά σιγά από το νερό και αφού καθαρίσουν τα φτερά τους πηγαίνουν για τον βραδινό τους ύπνο. Έχουν εξασφαλίσει το φαΐ τους από τα άπειρα - και το εννοώ άπειρα - παιδάκια που έσερναν μαμάδες, μπαμπάδες, γιαγιάδες και παππούδες με σακούλες από γαριδάκια για να τις ταΐσουν! Όλα στη ζωή τους μοιάζουν τόσο απλά που τις ζηλεύω.

Η νύχτα συνεχίζει με φίλους σε ένα μαγαζάκι στην παλιά πόλη. Τόσο ήρεμα που η μέρα θυμίζει τα καλοκαίρια στο χωριό.

Είναι η ηρεμία πριν την καταιγίδα ή το ουράνιο τόξο μετά από αυτήν; Προτιμώ το δεύτερο.

Από σήμερα σταματώ να ασχολούμαι με τους γιατρούς. Μόνο τα απαραίτητα. Απλά κατάλαβα πόσο βασικό είναι κάποιος επιστήμονας να είναι πάνω απ' όλα άνθρωπος... και έρχονται τα λόγια του Μακάρενκο για μια ακόμα φορά στο μυαλό μου. Τα ανέβασα σε προηγούμενο ποστ, δεν αξίζει να ανακυκλώνομαι.

P.S.: Ένα πολύ ωραίο ποστ, με ένα πολύ ωραίο τραγούδι και μήνυμα είναι αυτό της pandeaf. Πραγματικά, το καλύτερο κλείσιμο της βραδιάς μου.

Επιτέλους γαλήνη...

"Αύγουστος.."

2011-07-25T20:12:00.000+03:00

1η γιατρός:
Λύκος

2ος γιατρός:
Φωτοδερματίτιδα

3η γιατρός:
Λειχήνες

Τρεις διαγνώσεις μετά και έφτασα το μηδέν... μάλλον υπό το μηδέν αφού ο οργανισμός μου από τα πολλά φάρμακα απέκτησε και αδύναμο ανοσοποιητικό με αποτέλεσμα να ανοίξει ο δρόμος για τις μυκητιάσεις και μια μικροεπέμβαση.
Τα ίδια συμπτώματα, χωρίς αποτέλεσμα από τους γιατρούς (;) και τις θεωρίες τους.

Πλέον, δεν φοβάμαι...έχω κουραστεί. Μπορεί αυτό να πρέπει να με φοβίζει περισσότερο, αλλά δεν ξέρω ποιο συναίσθημα υπερισχύει πια...

Internet Hot Spot...στο πίσω μπαλκόνι#2

2011-07-10T14:29:00.002+03:00

Σα να μην πέρασε μια μέρα... έναν χρόνο πριν καθόμουν στο πίσω μπαλκόνι και έκανα μια ανασκόπηση των αναμνήσεών μου από το χωριό. Φετος, είμαι στην ίδια κατάσταση στο ίδιο μπαλκόνι, με τον ίδιο υπολογιστή. Κάτι σαν επετειακό ποστ ένα πράγμα.

Δεν έχω μπορέσει να μπω να δω αναρτήσεις κανενός. Έχω έναν μήνα και κάτι που εμφάνισα ένα δερματικό πρόβλημα και σήμερα, μετά από τρεις διαφορετικές διαγνώσεις και της παναγιάς τα μάτια από φάρμακα (κορτιζόνη, αντιβιώσεις, κρέμες κλπ) μπορώ να πω ότι είμαι καλύτερα.

ελπίζω αν βρω χρόνο να μπω να δω τα νέα σας.

την καλημέρα μου!

23

2011-06-28T02:01:00.000+03:00

H μεγαλύτερη έκπληξη κρύβεται στα μικρά πράγματα, ακόμα και αν δεν παίρνουν εύκολα φωτιά..

Η πόλη που τόσο πάλεψα να μισήσω στην αρχή, μου έδωσε μεγάλες συγκινήσεις στο τέλος παρά τις δυσκολίες...

"Ένας άνθρωπος...

2011-05-17T17:28:00.000+03:00

...θα έπρεπε να έχει μόνο μία ειδικότητα - θα έπρεπε να είναι Άνθρωπος με κεφαλαίο γράμμα, ένας πραγματικός άνθρωπος"

- Αντόν Σεμιόνοβιτς Μακάρενκο

Μνήμες #2

2011-05-07T21:29:00.001+03:00

"25/01/2009

Tαξίδια αληθινά, ταξίδια ψεύτικα…

[…]

Ξαφνικά, στο σημείο που ο Piaget μιλούσε για τη μάθηση ακούγεται από έξω το τραγούδι Sometimes από James και σε συνδυασμό με τη βροχή (δεν ήθελα και πολύ...) ξεκίνησα να ταξιδεύω...

Βρίσκομαι στο αεροπλάνο, οικονομική θέση, αλλά εγώ έχω ένα πλατύ χαμόγελο...στα αυτιά μου από το mp3 ακούγεται το Sometimes...η θέα από ψηλά είναι υπέροχη..."

[…]

Κάπως έτσι περιέγρφα το Εράσμους έξι μήνες πριν πάω. Ονειροπόλος είμαι ο άτιμος! Το ήθελα όμως πολύ και εν τέλει το κατάφερα. Ήθελα να ξεφύγω...να ξεφύγω από τους φόβους και τα όριά μου, τους φόβους και τα όρια των άλλων, ίσως και τον εαυτό μου τον ίδιο.

Πλέον, κάνω ξανά όνειρα...για μια καινούρια αρχή από Σεπτέμβριο, όχι μόνο σε νέα πόλη, αλλά και σε άλλους τομείς. Να βρω κάτι να με ενθουσιάζει και να μου δίνει ζωή...Φέτος, τόσο οι δάσκαλοι όσο και όλοι οι υπόλοιποι με όσους συνδιαλέχτηκα δεν μου άφησαν και την καλύτερη εντύπωση. Ποτέ δεν ένιωσα να ανήκω εδώ... Ποτέ δεν ένιωσα το ίδιο συναίσθημα που ένιωθα με τους συμφοιτητές μου στην πρακτική.

Μπορώ να καταλάβω ότι η ζωή είναι διαφορετική από το ό,τι μπορεί να ζήσαμε στο Πανεπιστήμιο, αλλά θέλω να πιστεύω ότι δεν είναι όλοι έτσι. Ένας φίλος μου με ταρακούνησε τις προάλλες καθώς μου είπε ότι έπαψα πια να μιλάω για πράγματα με ενθουσιασμό. Πριν από 9 μήνες ο ίδιος μου είχε στείλει ένα μέιλ που περιέγραφε την κατάστασή μου ως εξής:

Sindromo aggelos—onomazetai to sindromo sto opoio kapoios ipervolika
enthousiodis tipos prospathei na metadosei ton enthousiasmo tou stous
allous protinontas pragmata ta opoia oi alloi ta aporiptoun kai epeita
kanoun diapragmateuseis gia auta, panta me ton idio enthoysiasmo

Έχω αρχίσει να χάνω τον εαυτό μου;; θέλω να ελπίζω όχι. Απλά είναι η πρώτη χρονιά και για πρώτη φορά νιώθω ότι όλοι είναι "απέναντί" μου. Δεν υπάρχει αλληλεγγύη ούτε στο ελάχιστο. Το προσπάθησα, αλλά έβρισκα πάντα έναν τοίχο με ένα γκράφιτι ΝΑ (να με συμπαθάτε) ΕΙΡΩΝΕΙΑ.

Έπεσαν και πολλά φέτος πάνω μου...περισσότερα από κάθε άλλη φορά και αποσυντονίστηκα. Έχω αρχίσει να βρίσκω πάλι τον εαυτό μου. Σήμερα ήρθαν και οι φίλοι μου από τη Θεσσαλονίκη και η μέρα μου πέρασε τόσο ωραία. Αρχισα να θυμάμαι πράγματα που έζησα μαζί τους, αλλά το πιο ωραίο είναι ότι δεν μιλήσαμε πολύ για το παρελθόν. Το θεωρώ ωραίο γιατί αυτό σημαίνει ότι υπάρχει παρόν και μέλλον, δηλαδή δημιουργήσαμε μελλοντικές μνήμες.

Ευχαριστώ παιδιά...

"Μέσα στα ρούχα μου σε κρύβω σαν φωτιά...

2011-04-10T20:59:00.000+03:00

...να χουν να λεν πως δεν σε γνώρισα ποτέ μου!"

Αυτό το τραγούδι μου έχει κολλήσει άσχημα τον τελευταίο καιρό. Ο οποίος τελευταίος καιρός είχε επισκέψεις στα νοσοκομεία, αντιβιώσεις, ιώσεις, φαρυγγίτιδες, λαρυγγίτιδες, ξανά αντιβιώσεις, κρεβάτι κλπ κλπ.

Αν εξαιρέσει κανείς τα προβλήματα υγείας - που είναι λογικά για πρώτη χρονιά στο σχολείο - αυτή η περίοδος είναι πάρα πολύ καλή, ειδικά μετά από κάποιους μήνες ψυχολογικής μιζέριας. Ανακατατάξεις σε όλους τους τομείς και αναθεωρήσεις σε πολύ μεγάλο εύρος.

Νιώθω σε έναν μεγάλο βαθμό διαφορετικός άνθρωπος. Αν έβλεπα τον εαυτό μου 7 μήνες πριν δεν θα με αναγνώριζα. Αυτό που νομίζω ότι μου στοίχισε περισσότερο είναι το απότομο της αλλαγής. Ξαφνικά, έχουμε υποχρεώσεις απέναντι στους μαθητές μας, απέναντι στους γονείς τους, απέναντι στους συναδέλφους, την πρωτοβάθμια, το ΙΚΑ (μια πονεμένη ιστορία).

Δεν θα κρύψω ότι ένα κομμάτι μου χαίρεται για τις αλλαγές αυτές. Μεγαλώνουμε και είναι μια λογική συνέπεια το να αλλάζει ο τρόπος σκέψης μας. Θέλω να ελπίζω ότι δεν θα αλλοιωθεί ο βασικός κορμός του ποιος είμαι.

Αυτό το μπλογκ έχει υπάρξει προσωπικός ψυχαναλυτής και κάποιες φορές ο καλύτερός μου φίλος. Βοηθάει το να γράφεις τις σκέψεις σου, γιατί έτσι η εικόνα των πραγμάτων γίνεται πιο καθαρή. Το ότι τον τελευταίο καιρό δεν μπαίνω συχνά είναι καθαρά και μόνο θέμα χρόνου. Θα διαβάσω σιγά σιγά τα ποστ όλων όσων μιλάμε διαμπλογκικα, ελπίζω να μην κρατηθώ ξανά τόσες μέρες μακριά...

~~~~~~~~~~ ~~~~~~~~~ ~~~~~~~ ~~~~~~~~~ ~~~~~~~~~~~

Το τραγούδι είναι το κόλλημά μου τον τελευταίο καιρό:

κακές (;) συνήθειες.... :-)

2011-03-19T20:40:00.000+02:00

όνειρα...

2011-02-28T16:34:00.006+02:00

συνέχισε να ονειρεύεσαι!

θα το κάνω και εγώ

και όταν ξυπνήσουμε θα έχουμε κάνει την πραγματικότητά μας...όνειρο

Τα χελιδόνια σε λίγο καιρό θα έρθουν

2011-02-14T20:22:00.001+02:00

Είναι η μοίρα της πεταλούδας όταν σχηματίσει τα φτερά της να φύγει από το κουκούλι της. Όπως είναι η μοίρα του αετού να φύγει από τη φωλιά του και να ζει μοναχικά. Η θαλάσσια χελώνα μόνη της πρέπει να βρει το δρόμο για τη θάλασσα, και πρέπει να τα καταφέρει μέσα στη νύχτα για να μην την αποπροσανατολίσει το φως της ημέρας και δεχθεί επίθεση από γλάρους.

Η φύση είναι γεμάτη από τέτοια παραδείγματα, εγώ ξέρω όμως κάτι διαφορετικό… τα χελιδόνια γυρνάνε πάντα στη φωλιά που γεννήθηκαν.

Υ.Γ.: Ποτέ δεν γιόρτασα τη μέρα του «Αγίου Βαλεντίνου», πάντα ήμουν με φίλους αυτήν τη μέρα. Φέτος, είμαι μακριά από οποιονδήποτε μπορεί να θεωρηθεί πραγματικός φίλος – τουλάχιστον που να μπορώ να είμαι σίγουρος

Νέα (;) ανάρτηση

2011-02-12T19:34:00.000+02:00

Ήταν να είναι νέα ανάρτηση, αλλά μπήκε στο πρόχειρο.

Εργασία για το σπίτι… «ας προβληματιστούμε»

Άσκηση 1: σακίδιο, φοβάμαι (και εγώ)

Άσκηση 2:Mahler, Μπράβο στα παιδιά (μπράβο στα παιδιά)

Μνήμες (ή θαύματα #2)

2011-01-23T17:16:00.001+02:00

Ενώ όταν ήμουν στη Φινλανδία δεν ένιωθα τόσο πολύ ότι γινόταν κάτι τόσο σημαντικό, αφού γύρισα δεν μιλούσα καθόλου για το τι έγινε εκεί. Και ξαφνικά… τους τελευταίους μήνες θα βρίσκω πάντα να πω κάτι είτε για το πώς κάνουν κάποια πράγματα οι Φινλανδοί, είτε για τον τρόπο ζωής, είτε για το πανεπιστήμιο. Ακούγοντας ράδιο ένα απόγευμα, έπαιξε το τραγούδι «Οι άγγελοι» του Ρέμου. Αυτομάτως με πήγε πίσω στο χρόνο, κάποιες βδομάδες πριν γυρίσω Ελλάδα…

Όπως κάθε μέρα, έτσι και εκείνο το μεσημέρι πήγαμε στο εστιατόριο του πανεπιστημίου να φάμε με τον συγκάτοικο. Εκεί κάτσαμε σε ένα τραπέζι όπου καθόταν μια γνωστή του, την οποία είχα δει σε κάποια μαθήματα. Στην αρχή ήταν κουμπωμένη, το ίδιο και εγώ, αλλά μετά ξεκινήσαμε να μιλάμε για τα EILC (εντατικά μαθήματα γλώσσας) που εκείνη έκανε στο Ελσίνκι και εγώ στην πόλη μας.

Η συζήτηση από εκείνο το σημείο και μετά πήρε φωτιά, οπότε συνειδητοποιούμε – μετά από 45 λεπτά – ότι το εστιατόριο έπρεπε να κλείσει… Ο συγκάτοικος δεν είχε σταυρώσει κουβέντα… Κάπως έτσι κύλησαν και οι υπόλοιπες μέρες, με εξόδους, επισκέψεις σε σπίτια, κάμποσο ποτό, πολλές ποδηλατάδες και πολύ γέλιο. Όταν είχαμε βγει με τους φίλους μου (ναι, μετά από τόσο καιρό ξεχώρισα και κάποιους φίλους από το Εράσμους που ακόμα κρατάμε επαφή) και κατάλαβε την τρέλα που κουβαλούσαμε πετάει την ατάκα που την έκανε αμέσως αποδεκτή: «You are NOT normal», για να προσθέσει μετά «That’s why I like you guys..»

Ο καιρός όμως περνάει τόσο γρήγορα όταν περνάς καλά… οπότε η τελευταία βόλτα στην παγωμένη Karjamäentie (η οδός που μέναμε) είναι η νύχτα που θυμάμαι πιο καλά από καμία άλλη στη Φινλανδία. Εκεί χαιρετηθήκαμε, εκεί κλάψαμε, εκεί γελάσαμε όπως την πρώτη μέρα, εκεί με είπε crazy greek με εκείνη τη σλάβικη προφορά που είχε πάψει να με ενοχλεί και το τέλος ήταν απλό… σαν να ξαναβλεπόμαστε την επόμενη μέρα… Το μόνο που την πρόδωσε ήταν το χέρι στα μάτια φεύγοντας.

ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ- ΑΝΤΩΝΗΣ ΡΕΜΟΣ
Ανέβηκε από axtida. - Ανακαλύψτε άλλα μουσικά videos.

Του το κρατάω αυτού του κόσμου...

2011-01-16T19:58:00.002+02:00

Νιώθω πολλές φορές να πνιγόμαστε στις κοινωνικές συμβάσεις...τα μέσα από τον χρόνο καθορισμένα στερεότυπα που θα πρέπει όλοι οι άνθρωποι να ταιριάζουμε. Οτιδήποτε άλλο απλά αποτελεί αποκλίνουσα συμπεριφορά...λες και δεν έχουμε όλοι μας κάποιες "αποκλίνουσες συμπεριφορές"..

...λες και δεν είμαστε όλοι ξεχωριστές προσωπικότητες...

Αυτός ο κόσμος στον οποίο ζούμε δείχνει το πιο απάνθρωπο πρόσωπό του σε πολλούς γύρω μας. Σε ένα παιδί με αναπηρία, σε έναν μαύρο, σε έναν μετανάστη, σε μια γυναίκα, σε έναν ή μια ομοφυλόφιλο, σε έναν γέρο που πια δεν μπορεί να εργαστεί ή να προσφέρει, σε έναν νέο που δεν μπόρεσε να σπουδάσει...

Αυτή η λίστα δεν θα τελειώσει ποτέ...

Δεν μπορώ να φανταστώ έναν κόσμο με ένα είδος φαγητού, με ένα είδος ποτού, με ένα είδος διασκέδασης, με ένα είδος σωματοτύπου, με ένα είδος ντυσίματος, με έναν τρόπο σκέψης.

Φέτος δουλεύω με ένα παιδί που έχει αυτισμό. Η κοινωνία του έχει γυρίσει την πλάτη γιατί είναι "χαμένο παιδί". Η πολιτεία του έχει γυρίσει την πλάτη γιατί είναι "χαμένο παιδί". Παρά τις δυσκολίες, εγώ πηγαίνω χαρούμενος στο σχολείο. Γιατί έμαθα πράγματα που σε τέσσερα χρόνια στο πανεπιστήμιο δεν τα αγγίξαμε καν. Έμαθα ότι για κάποια άτομα - κάτι μικρό για όλους τους υπόλοιπους - μπορεί να είναι άθλος, και όταν το καταφέρνουν είναι ένα μεγάλο κατόρθωμα!!

Εκμυστηρεύσεις....

2010-12-26T02:45:00.000+02:00

Είναι το βράδυ που ανοίγουν οι καρδιές των ανθρώπων… μέσα στην ησυχία της νύχτας είναι πιο εύκολο να ακούσουμε τον εαυτό μας και να γίνουμε πιο αληθινοί…

Σσσσσσσσς...

μην το πεις πουθενά...οι άνθρωποι φοβούνται να δείξουν τον πραγματικό τους εαυτό...

Suburban war...

2010-12-19T17:56:00.000+02:00

Πάει σχεδόν ένας μήνα από τότε που έκανα τελευταία φορά ποστ… Είχα πολλά να γράψω και πολλά να σχολιάσω, αλλά δεν μου έμενε χρόνος…

Ξεκίνησα δουλειά πριν από ένα τρίμηνο. Δεν ήταν εύκολο γιατί ήταν κάτι που δεν είχα σχεδιάσει και κάτι για το οποίο σίγουρα δεν είχα προετοιμαστεί. Παράλληλα συνέβαιναν και άλλα πράγματα, είχα χωρίσει, δεν γνώριζα την έκβαση της αίτησής μου στη στρατολογία (μια περίπλοκη διαδικασία καθώς είχα διακόψει την αναβολή μου το καλοκαίρι, αλλά σε συνεργασία με πρωτοβάθμια και στρατολογία βρέθηκε μια χρυσή τομή), ~~διάβαζα~~ δεν μπορούσα να διαβάσω για τις εξετάσεις του μεταπτυχιακού μου και όλα αυτά σε συνδυασμό με την έλλειψη παρέας σε ένα καινούριο περιβάλλον δημιούργησαν ένα εκρηκτικό κοκτέιλ.

Πλέον τα πράγματα έχουν μπει σε μια ρουτίνα… πράγμα που θεωρώ πολύ καλό πλέον. Σίγουρα δεν είναι και όλα ρόδινα, αλλά όταν τα πράγματα είναι καλύτερα από πριν μόνο θετικά συναισθήματα δημιουργούν.

Τώρα όμως πρέπει να φύγω γιατί ξεκίνησα μαθήματα φωτογραφίας και ελπίζω να συνεχίσουν να μου αρέσουν..

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

Στο cd player παίζει συνεχόμενα το cd των arcade fire… τους οποίους ανακάλυψα από τον Μικρό Ναυτίλο. Thanks a lot Ναυτίλε!!!

Cos it's easier to fly...

2010-11-25T18:22:00.000+02:00

...Than to face another night In Southern Sun

Εκεί που αρχίζει η Ελλάδα...

2010-11-21T02:02:00.000+02:00

Μέχρι το Σεπτέμβρη πίστευα:

   Φαντάρος

   Μεταπτυχιακό

Σύνορα
   Υποστήριξη

Από το Σεπτέμβρη και μετά:

Αναπληρωτής

   Ανασφάλεια

   Ανασφάλιστος

   ΕΣΠΑ

Αποτυχία στο μεταπτυχιακό

   Χωρισμός μετά από 4 χρόνια

   Προσαρμογή (what?)

   Μοναξιά

   ~~Όνειρα~~

Κοινός παρονομαστής;;;;;

ΣΥΝΟΡΑ

Το άβατάρ μου....

2010-11-10T19:48:00.002+02:00

....έγινε μανούλα!!!

P.S.: Το τραγούδι που παίζει είναι γιατί έχουμε φάει τρελό κόλλημα!!!

Ενάμισο ευρώ

2010-10-30T13:31:00.000+03:00

Ανοίγω τα μάτια και είναι επτά και μισή το πρωί, χωρίς δεύτερη σκέψη αγκαλιάζω το μαξιλάρι και γυρνάω από την άλλη.

Ξυπνάω στις δώδεκα και πετάγομαι από το κρεβάτι γιατί πρέπει να πάω στο φούρνο να πάρω ψωμί.

Μέσα στο ασανσέρ συνειδητοποιώ ότι δεν έχω ούτε πλυθεί, ούτε χτενιστεί και πέρα από το – επιμελώς – ατημέλητο λουκ που έχουν τα μαλλιά μου, υπάρχουν του πούστη οι τσίμπλες στα μάτια μου. Μάλιστα θαύμασα τον εαυτό μου με τη σβελτάδα με την οποία απαλλάχθηκα. Είχα μόλις πέντε λεπτά ξύπνιος.

Φτάνω στο φούρνο και σπρώχνω την πόρτα… τίποτα… μάλλον δεν έχω βάλει αρκετή δύναμη, σκέφτομαι… και σπρώχνω πιο δυνατά… τίποτα πάλι! Σε κλάσματα δευτερολέπτου περνάνε από το μυαλό μου οι σκέψεις:

Α. Ο φούρναρης δεν ανοίγει Σάββατο

Β. Έχω κάνει λάθος και προσπαθώ να ανοίξω την πόρτα ενός άλλου μαγαζιού, το οποίο είναι κλειστό το Σάββατο.

Γ. Βλέπω όνειρο και σε λίγο θα ξυπνήσω και θα γελάω, κοιτώντας γύρω μου μην τυχόν και με είδε κανείς(το έχω κάνει και ας μένω μόνος).

Δ. Έχω πεθάνει και οι ιδιότητες των φαντασμάτων δεν είναι όπως στα παιδικά(εκεί πανικοβλήθηκα! Μα να μην μπορώ να περάσω μέσα από πόρτες;!)

Τον ακαδημαϊκό μου συλλογισμό διέκοψε μια φιγούρα μέσα από το μαγαζί, καθώς το παλληκάρι που δουλεύει στο φούρνο μου έκανε νόημα ότι η πόρτα ανοίγει προς τα έξω… Μπαίνω μέσα, ψελλίζω «είναι πρωί… καταλαβαίνετε» και του ζητάω το ψωμί. Βλέπω πόσα ψιλά έχω και του κάνω την κρίσιμη ερώτηση:

- Πόσο κάνει το γαλατάκι;

- Ενάμισο ευρώ.

- (προσπαθώντας να καταλάβω τι μου γίνεται ξαναρωτάω) συγγνώμη, πόσο είπατε;

Ο άνθρωπος επανέλαβε ευγενικά μέχρι να καταλάβει το μοσχάρι (ο υποφαινόμενος) και πριν φύγω με ρωτάει «Δεν είσαι από εδώ φιλαράκι, ε;»

Το γαλατάκι και το μισό ψωμί είναι πια παρελθόν… την καλημέρα μου…

BONUS ΕΡΩΤΗΣΗ: Πώς γίνεται να πίνεις ένα γαλατάκι των 500ml με το καλαμάκι και να θέλεις περισσότερο, ενώ όταν το ίδιο γαλατάκι με την ίδια χωρητικότητα σου γεμίζει τρία ποτήρια και έχεις ήδη φουσκώσει από το δεύτερο;;;

Το αύριο....

2010-10-19T00:32:00.000+03:00

Όλα γίνονται για αυτό το άτιμο το αύριο!!! Λοιπόν, έφτασε η μέρα και αύριο δίνω εξετάσεις για μεταπτυχιακό. Δεν είμαι όσο προετοιμασμένος θα ήθελα λόγω διάφορων πραγμάτων που συνέβησαν τον τελευταίο καιρό. Έχω και πολλούς άλλους υποψήφιους να ανταγωνιστώ. Ενιγουέι... θα το παλέψω.

"Στη ζωή σημασία δεν έχει να παίζεις με καλό χαρτί, αλλά να ξέρεις να παίζεις καλά ακόμα και με άσχημο φύλλο."

Από τώρα ονειρεύομαι τους ύπνους που θα κάνω μετά τις εξετάσεις...

Ο Θεός άνοιξε τα μάτια...

2010-10-08T23:30:00.000+03:00

... και έφερε τα πράγματα πίσω στη γνωστή γκαντεμιά!

Κάποτε ένας φίλος είχε πει ότι τα όνειρα δεν χρειάζονται μόνο φτερά, αλλά και σύστημα προσγείωσης... Μέχρι τώρα ήμουν τυχερός, αλλά ο χρυσός που μας δίνουν οι νάνοι από τα παραμύθια για καλή τύχη κάποια στιγμή τελειώνει...

Όντας μακριά από τα παλιά, όλες τις παλιές συνήθειες και τις ηρεμιστικές παρουσίες της φοιτητικής ζωής, των συμφοιτητών και των λοιπών ανθρώπων που είναι κοντά σου, η σιωπή του σπιτιού μοιάζει πιο εκκωφαντική από ποτέ..

Απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Α.Π.Θ.

2010-10-05T23:04:00.002+03:00

Το Τμήμα μας αντιμετωπίζει προβλήματα τα οποία απειλούν την στοιχειωδώς εύρυθμη λειτουργία του. Η απόσπαση, μέχρι σήμερα, ελάχιστων εκπαιδευτικών στο Τμήμα

1) καθιστά αδύνατη την ποιοτική πρακτική άσκηση 1.000 φοιτητών και φοιτητριών μας, αφού 4 (τέσσερις!) εκπαιδευτικοί καλούνται να καθοδηγήσουν την προετοιμασία και τη διεξαγωγή των διδασκαλιών τους στα δημοτικά σχολεία

2) ματαιώνει τη λειτουργία εργαστηρίων υπολογιστών και φυσικών επιστημών τα οποία θα ερημώσουν, πράγμα που δεν συνιστά μόνο περιορισμό της μόρφωσης των αυριανών δασκάλων, αλλά και τεράστια οικονομική σπατάλη, γιατί τεχνολογικός εξοπλισμός δεκάδων χιλιάδων ευρώ μένει αναξιοποίητος

3) καταργεί την παροχή κοινωνικών υπηρεσιών σε ανάπηρους φοιτητές και ανάπηρες φοιτήτριες, αφού αποσπασμένοι εκπαιδευτικοί στελέχωναν το Κέντρο Ενταξιακής Πολιτικής

Αυτή η πρωτοφανής αντιμετώπιση των σπουδών των μελλοντικών δασκάλων από το Υπουργείο Παιδείας δεν μπορεί να αφήσει κανέναν αδιάφορο.

Όπως δεν μπορεί να αφήσει κανέναν αδιάφορο το γεγονός ότι εξαναγκαζόμαστε κάθε χρόνο να παρακαλούμε άλλες Σχολές να μας δανείσουν αίθουσες για να κάνουμε μαθήματα.

Όπως δεν μπορεί να αφήσει κανέναν αδιάφορο το γεγονός ότι έχουμε μόλις 30 (τριάντα!) διδάσκοντες για να εκπαιδεύσουμε 2.000 ενεργούς φοιτητές.

Θέλουμε το Παιδαγωγικό Τμήμα να παράγει πραγματικούς δασκάλους και δασκάλες που θα αξίζουν τον τίτλο αυτόν. Θέλουμε δασκάλους και δασκάλες επιστήμονες που θα μπορούν να μορφώνουν όλα τα παιδιά.

Γι’ αυτό χρειαζόμαστε άμεσα την απόσπαση επαρκούς αριθμού εκπαιδευτικών. Γι’ αυτό απαιτούμε να προχωρήσει άμεσα η κατασκευή των πτερύγων του κτιρίου. Γι’ αυτό ζητούμε νέες θέσεις διδασκόντων.

Η παροχή όλων των αναγκαίων πόρων για την εκπαίδευση των φοιτητών μας από την πολιτεία δεν είναι προνόμιο ή χάρη. Αποτελεί στοιχειώδη συνταγματική υποχρέωσή της.

Ως πρώτο δείγμα διαμαρτυρίας, στο Παιδαγωγικό Τμήμα δεν θα γίνουν μαθήματα στις 6, 7 και 8 Οκτωβρίου. Θα δώσουμε συνεντεύξη τύπου, θα κάνουμε παραστάσεις διαμαρτυρίας, εκδηλώσεις και συζητήσεις. Το μάθημα που θα διδαχτούμε και θα διδάξουμε θα έχει στο κέντρο του, για ακόμη μια φορά, τον αγώνα για μια γνήσια, ανθρωπιστική, πολύπλευρη παιδεία.

Θεσσαλονίκη, 1 Οκτωβρίου 2010

Ο Θεός έκλεισε τα μάτια....

2010-09-27T23:57:00.001+03:00

.... και με έχει αφήσει να κάνω ό, τι θέλω!!!!

Μεγάλες αλλαγές έχουν συμβεί, θα υπάρξει ενημέρωση σε επόμενο ποστ

Αναζητήσεις στο Διαδίκτυο....

2010-09-24T02:44:00.000+03:00

Όταν ανακάλυψα ότι έχω τη δυνατότητα να δω πως και από που μπορεί να μπει κάποιος στο μπλογκ μου ενθουσιάστηκα!!! Αποτέλεσμα ήταν εδώ και καιρό να βλέπω τις λέξεις που χρησιμοποιήθηκαν σε αναζητήσεις του Ίντερνετ και οδήγησαν στο μπλογκ μου. Εδώ παρουσιάζω κάποιες:

Κεφάλαιο καφές

Φράσεις όπως "διαβάζω καφέ", "kafes ellhnikos flutzani", "ελληνικός καφές"¨είχαν την τιμητική τους κυρίως στις αρχές του μπλογκ. Θα κάνω πίστωση στις καφετζούδες για την βοήθειά τους στην αναγνωσιμότητα του ιστολογίου μου.

Κεφάλαιο σάουνα

"σάουνα γνωριμία", "γυμνή σάουνα". Οι φράσεις αυτές σε πρώτη ανάγνωση νομίζεις ότι οδηγούν σε πονηρά σάιτ. Το μπλογκ μου είναι μπουρδέλο ΜΕΤΑΦΟΡΙΚΑ!!! όχι κυριολεκτικά....

"Κρητική πολιτεία, οραματιζόμενοι την αυτονομία"

Ο Χριστός και η Μάνα Του!!!!! Στην Κρήτη έχω πατήσει το πόδι μου μόνο μια φορά και εδώ δηλώνω ότι δεν έχω καμία σκοπιμότητα να διαμελίσω τη χώρα μου και ότι δεν συμμετέχω σε καμία αυτονομιστική οργάνωση.

"περίεργα όνειρα"

Έχουμε περίεργο μπλογκ, σου κάνει;

"χρωστούμενα μαθήματα για πτυχιακή"

Πλέον δεν χρωστάω τίποτα... ΠΗΡΑ ΠΤΥΧΙΟ!!!!!

"γιατί ζούμε"

Επειδή τρώμε και πίνουμε νερό. Την επιλογή ενός ψυχολόγου για καμιά συμβουλή την έχουμε σκεφτεί;

"πανέξυπνες ερωτήσεις"

βρήκες το μπλογκ για τις κατάλληλες απαντήσεις

"αιώνια ψυχή ταξιδεύτρα"

Όσο και να ταξιδεύω πάντα ο θείος Γκουγκλ θα με βρίσκει...

Είναι κάποιες στιγμές....

2010-09-21T13:39:00.000+03:00

...που σε κάνουν να σκέφτεσαι το μέλλον
...που σε γεμίζουν με έντονα συναισθήματα
...που σε καταρρακώνουν με μόνο μια σκέψη
...που ένα τραγούδι σε κάνει να νιώθεις καλύτερα
...που ένα χαμόγελο σε κάνει να πετάς
...που μια φράση σε κάνει να ξεχνάς

και να προχωράς!

Μικρή Πατρίδα...

2010-09-13T03:10:00.000+03:00

Άγγελος: Στην τάδε οδό, δίπλα στο νοσοκομείο

Ταξιτζής: Εντάξει...

Ραδιόφωνο: "Δεν έκανα ταξίδια μακρινά...."

..........

.........

..........

(κάποια λεπτά αργότερα):

Ταξιτζής: Τέσσερα ευρώ

Άγγελος: ....

Ταξιτζής: ΧΜΜΜΜΜ

Άγγελος: Τι σας χρωστάω;

"Πάρε το Dewey!"

2010-09-11T15:27:00.000+03:00

Η εμπειρία της πρακτικής μου είχε ατελείωτες ώρες διαβάσματος στο αναγνωστήριο του Αριστοτελείου… Ειδικά το μάθημα της πρακτικής, που ήταν και το τελευταίο, με την τεράστια ύλη παιδαγωγικών τάσεων και πρακτικών μας είχε αποτελειώσει! Όπως φαίνεται και στην φωτογραφία, είχαμε αρχίσει να κάνουμε μικρούς Πλατωνάκους (για όσους δεν γνωρίζουν, είναι κάτι ενοχλητικά διαφημιστικά χαρτάκια που διαφημίζουν έναν όμιλο «Πλάτων» και έχουν μπροστά έναν κύριο, ο οποίος έγινε η μασκότ μας).

Μέσα σε αυτήν την κούραση, συζητούσαμε με την ομάδα μου (ναι, διαβάζαμε όλοι μαζί) για το σε ποια απ’ όλες τις τάσεις ανήκει ο Dewey, ένας αμερικανός παιδαγωγός. Είχε στοιχεία από πολλές τάσεις και καταλήξαμε στο γεγονός ότι ο Dewey είναι σε σύγχυση γιατί δεν γνωρίζει που ανήκει και κάναμε διάφορα τέτοια αστεία… Μέχρι να γίνει το μεγάλο λάθος! Ένας από εμάς έκανε την κίνηση να πει: «Πάρε το Dewey!».

Γνωρίζουμε όλοι νομίζω το παιχνίδι «Πάρε τον παπά» που παίζαμε μικροί… Ήταν αυτό ακριβώς το πράγμα, αλλά συνοδευόταν από μια σύγχυση… Παίζαμε άπειρες ώρες… ανταλλάσσαμε συνέχεια το «Dewey”… Με αυτό δώσαμε εξετάσεις, με αυτό πήραμε τις βεβαιώσεις κτήσης πτυχίου, με αυτό κάναμε τα χαρτιά των αναπληρωτών μας (!), με αυτό συνεχίζουμε…

Εμπειρίες Πρακτικής: Πρωταγωνιστές

2010-09-03T03:21:00.000+03:00

Δεν έχω κάνει ένα συγκεκριμένο ποστ ακόμα για την πρακτική μου. Ήθελα να το κάνω δεδομένου ότι ήταν αντικειμενικά μία από τις πιο ενδιαφέρουσες, πιο έντονες, πιο δημιουργικές και πιο ευχάριστες περιόδους της ζωής μου. Ήταν μια περίοδος που έμαθα πολλά για τη διδασκαλία, τόσο θεωρητικά όσο και πρακτικά, αλλά επίσης και για το σχολείο ως οργανισμό (πως λειτουργεί και λοιπά). Σε συζητήσεις που είχα και με άλλα άτομα από άλλα παιδαγωγικά της χώρας καταλήγω στο ότι η εμπειρία της πρακτικής όπως την ζήσαμε εμείς ήταν πολύ πιο ουσιαστική και για την μετέπειτα δουλειά μας, αλλά κυρίως πολύ ουσιαστική στον τρόπο που μας επαναπροσδιόρισε ως ανθρώπους, ως δασκάλους πια.

Σε αυτό το ταξίδι της πρακτικής είχα άλλους τέσσερις συνοδοιπόρους. Είναι τα άτομα της ομάδας μου, οι – αρχικά – άγνωστοι με τους οποίους θα έπρεπε στη συνέχεια να συνεννοηθώ για ένα εξάμηνο. Το θέμα είναι ότι η εξέλιξη της ιστορίας μας έκανε να γίνουμε φίλοι και να γελάμε απίστευτα πολλές ώρες μαζί.

Λίγα λόγια για τα παιδιά:

Δ.: Η Δ. ήταν η μόνη από τους τέσσερις που γνώριζα από πριν. Δεν είχαμε ιδιαίτερες σχέσεις, αλλά λέγαμε ένα γεια στη σχολή. Πρώτη φορά την είχα δει σε ένα μάθημα που συμμετείχαμε και οι δύο σε κάτι ομάδες διδασκαλίας. Ψαγμένη, ενημερωμένη, εναλλακτική, μα πάνω απ’ όλα συνειδητή. Αυτό που κάνει θέλει να το κάνει καλά, αλλά έχει κάποια προβλήματα με την οργάνωση του χρόνου. Το ταλέντο που έχει όμως στη διδασκαλία την κάνει να σώζει την κατάσταση την τελευταία στιγμή. Το ότι σκέφτεται πολλά πράγματα την κάνει να φαίνεται λίγο χαμένη στον κόσμο της, αλλά κάθε άλλο παρά αυτό συμβαίνει.

Α.: Η Α είναι ξαδέρφη της Δ. Έχει πάει στα ίδια σχολεία με τη Δ. στην ίδια σχολή και , εν τέλει, έβγαλαν και τον ίδιο βαθμό πτυχίου. Καθότι πολύ χαμηλών τόνων η Δ. η ξαδέρφη της πάντα ήταν, ή τουλάχιστον έμοιαζε, πολύ πιο δυναμική. Έχει έναν μοναδικό τρόπο να περιγράφει καταστάσεις με τις οποίες ακόμα και αν δεν είναι γελοίες θα γελάσεις. Χωρίς να είναι φυτό ήταν πάντα από τους καλύτερα προετοιμασμένους κατά τη διάρκεια της πρακτικής και αυτή που είχε τη δυναμική που χρειαζόταν η ομάδα.

Κ.: Ο Κ. ο ψηλός! Με ύψος κοντά στα 2 μέτρα ο Κ. κατάφερε να με κάνει να νιώσω για πρώτη φορά κοντός. Κοντοχωριανός, αλλά τον γνώρισα στη σχολή την πρώτη μέρα της πρακτικής. Τον είχε πάρει το μάτι μου σε ένα μάθημα – εντάξει, δεν είμαστε και πολλοί άντρες στη σχολή – αλλά όπως όλοι δεν πατούσαμε και πολύ στις διαλέξεις. Ήταν αυτός ο οποίος δούλευε πιο κοντά στον τρόπο που δουλεύω εγώ. Το κλασικό αντρικό: πρακτικό, όσο αρκεί και όχι λιγότερο ή με υπερβολές. Μου θυμίζει αρκετά τους φίλους μου από το λύκειο θα έλεγα και ήταν ο μόνος που έλεγε ναι στην πόση μπίρας μετά το μάθημα

Μ.: Με τη Μ. η αλήθεια είναι ότι άργησα να δεθώ από την άποψη ότι έπρεπε να περάσουν κάποιες μέρες για να βρούμε κώδικες επικοινωνίας. Μου φαινόταν αρκετά συντηρητική και με πολύ απόλυτες απόψεις. Η αλήθεια είναι ότι έχω κάνει μαζί της τις πιο εποικοδομητικές συζητήσεις είτε αφορά τους ~~μπάτσους~~ εννοώ… τους αστυνομικούς, αλλά και τη θρησκεία. Είναι ίσως εκείνη που διάβασε περισσότερο από όλους μας και δούλεψε περισσότερο. Ήταν μάλιστα εκείνη που μας επανέφερε στην τάξη κάθε φορά που παρεκτρεπόμαστε… και ήταν πολλές αυτές οι φορές…

Νομίζω ότι μου αρέσει ως ιδέα και θα το κρατήσω όπως τα σίκουελ…

Τέλος εποχής....

2010-08-20T22:11:00.001+03:00

κάποιες φορές είναι που αναρωτιέσαι πως μπορούν να χωρούν τέσσερα χρόνια σε πέντε στοίβες βιβλία και τρεις κούτες πράγματα....

ελπίζω να κρατήσω τους τόνους αναμνήσεις που έχω!!!

Καληνύχτα Θεσσαλονίκη...
Καληνύχτα φοιτητική ζωή...
Καλημέρα ζωή (όχι η σαπουνόπερα)...

Νιώθω ένα τεράστιο υποβρύχιο...

2010-08-16T07:58:00.000+03:00

Μετά από ένα ολονύχτιο γλέντι το πρωί μας βρήκε με τα ποτά στο χέρι... έχω μιλήσει με περισσότερες κοπέλες απ'όσες έχω μιλήσει σε όλη μου τη ζωή.... τραγικό, αλλά ενδιαφέρον... αποτελώ ένα τεράστιο "υποβρύχιο" καθώς όσο ήμουν στο παραδοσιακό - με κλαρίνα - γλέντι του χωριού ήπια τον άπατο από μπύρες, στη συνέχεια το γύρισα στο ουίσκι. Δεν μπορώ να πω...καλά ήταν...

Σας ευχαριστώ Δανάη, Δέσποινα, Ειρήνη, Μαίρη, ... , ...., ....

Καλή μέρα σε όλους....

Υ.Γ.: Εκεί που είχαμε βγεί στην Εθνική και χαιρετούσαμε τα διερχόμενα αυτοκίνητα, συνειδητοποιώ ότι έχω χαιρετήσει δύο θείους μου με το πιο ηλίθιο μεθυσμένο χαμόγελο...

Internet hot spot...στο πίσω μπαλκόνι!

2010-08-06T17:54:00.000+03:00

Αυτό που λέμε χαριτολογώντας με τους φίλους μου στο χωριό μου – στο οποίο βρίσκομαι εδώ και κάνα δυο βδομάδες – είναι ότι ο χρόνος εδώ είναι σχετικός! Καθότι ένα μικρό χωριό της Πίνδου, δεν έχει πολλά πράγματα να κάνει κάποιος… Πέρα από τα καφενεία των «μεγάλων» και την μία τύποις καφετέρια, το χωριό δεν έχει τα πράγματα εκείνα που θα τραβήξουν έναν νέο. Τη βγάζουμε με βόλτες στα διπλανά χωριά, που είναι μεγαλύτερα, και με καμιά εξόρμηση στο βουνό.

Τις τελευταίες μέρες η βαρεμάρα μας είχε βαρέσει κόκκινο! Περισσότερο από κάθε άλλη φορά… Εκεί όμως είναι η στιγμή που η μαγεία του χωριού μίλησε για μια ακόμα φορά. Η χθεσινή βραδιά είναι μια βραδιά που θα τη θυμάμαι όσο ζω. Δεν είναι όμως η μόνη βραδιά.

Θα θυμάμαι εκείνο το καλοκαίρι που ελλείψει αυτοκινήτου πηγαίναμε κάθε βράδυ περπατώντας στην κορυφή του απέναντι βουνού για να ανάψουμε φωτιά και να πιούμε μέχρι να ανατείλει ο ήλιος!

Θα θυμάμαι τα βράδια που ο Α. είχε πάρει το αγροτικό του θείου του και ενώ ήμαστε όλοι στην καρότσα ξεκινήσαμε να τραγουδάμε στις 3 τη νύχτα!

Θα θυμάμαι που δεν είχαμε κοιμηθεί καθόλου και πήγαμε μεθυσμένοι, ξενυχτισμένοι, κουρασμένοι κλπ κλπ σε έναν γάμο που γινόταν στο χωριό. Τίποτα δεν μας εμπόδισε να κάτσουμε και στο γλέντι…

Θα θυμάμαι που επτά άτομα μπήκαμε σε ένα αμάξι τύπου σεντάν για να πάμε βόλτα σε μια κοντινή λίμνη…

Θα θυμάμαι την ημέρα της έναρξης των Ολυμπιακών του Πεκίνου, που κοιμηθήκαμε στις 11 το πρωί και στις 2 το μεσημέρι ξυπνήσαμε για να τη δούμε. Το ίδιο πρωί είχαμε παίξει δηλωτή στο σπίτι μου… Η μάνα αφού μας είδε να παίζουμε χαρτιά… μας έκανε και πρωινό να φάμε. Ο Α. πήρε την πιο κωλόφαρδη ξερή που έχω δει ποτέ μου…

Θα θυμάμαι τη μέρα που πέθανε ο πατέρας ενός απ’ την παρέα τον τρόπο που γίναμε όλοι κουβάρι όλοι μαζί…

Λίγες μέρες αργότερα κουβάρι γιατί έφευγα για Φινλανδία…

Λίγους μήνες αργότερα κουβάρι για την επιστροφή…

Πιωμένοι το καταχείμωνο να βγάζουμε τα ρούχα μας για να αποδείξουμε ότι αντέχουμε….

Μετά από αυτό πήγαμε στην Εγνατία και κατουρούσαμε στη μέση του δρόμου…
Γιατί;;; Δεν υπάρχει άμεση απάντηση, πέρα από… το ότι το κάναμε γιατί μπορούσαμε! Όπως αργότερα θα μας αποκάλυπτε ο Γ.

Μπορεί κάθε χρονιά να βαριόμαστε τη ζωή μας, αλλά από κάθε χρονιά θα θυμόμαστε πράγματα τόσο όμορφα που θα σβήνουν αυτήν την αίσθηση αμέσως… Μπορεί μεγαλώνοντας να μη συμφωνούμε για το ποιο καλοκαίρι έγινε τι, καθώς από μικρά παιδιά είμαστε εδώ, αλλά όλοι μας συμφωνούμε ότι περνάμε ωραίες στιγμές…

ΠΑΟΚ - ΑΓΙΑΞ

2010-08-05T20:26:00.000+03:00

3 γκολ σε δέκα λεπτά;;;;;;;;;
χαμένο πέναλτι;;;;;;;;;;;;
χαμένο τετ α τετ;;;;;;;;;;;;;;

ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΟ!!!!!!

Σα να μην πέρασε μια μέρα...

2010-08-03T04:34:00.001+03:00

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος… σαν σήμερα πριν από έναν χρόνο ταξίδευα για Φινλανδία!!!

Μαζί μου είχα πολλές προσδοκίες για το τι θα κάνω εκεί, για τους ανθρώπους που θα συναντήσω. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν μετάνιωσα στιγμή. Μπορεί αν περάσαμε δύσκολη περίοδο προσαρμογής, μπορεί ο Οκτώβρης να ήταν μήνας κατάθλιψης (μας είχαν ενημερώσει σχετικά στα μαθήματα γλώσσας, αλλά κανένας μας δεν τους άκουσε…), μπορεί οι Φινλανδοί, αν και πολύ ευγενικοί να πάτωναν από κοινωνική ζωή, μπορεί να μην μπορείς να βρεις φαΐ της προκοπής καμία ώρα της μέρας και της νύχτας, μπορεί η υψηλότερη θερμοκρασία μέχρι φέτος να ήταν οι 35 βαθμοί (ρεκόρ που έσπασε η πόλη που ήμουν εγώ φέτος με 37), μπορεί οι γυναίκες – αντί για 1,80 λεπτές ψηλές – να ήταν ντουλάπες

ΑΛΛΑ…

Έναν χρόνο μετά αυτό που θυμάμαι είναι η χαμογελαστή γιαγιά στο σούπερ μάρκετ, οι ευγενικοί άνθρωποι που μας έβαλαν σπίτι τους όταν είχαμε γίνει παπιά από τη βροχή και τη βάρκα στο ποτάμι, τα υπέροχα τοπία, τους εξυπηρετικότατους ανθρώπους, την τέλεια περίθαλψη, το υπέροχο σπίτι ΜΟΥ, την απίστευτη εμπειρία του να οδηγείς στους -20 βαθμούς, τη δυνατότητα να πάω στην Αγία Πετρούπολη, το ταξίδι στη Λαπωνία, την φωτογραφία με τον Αϊ-Βασίλη, την εμπειρία του Εθνικού Πάρκου 300 χιλιόμετρα βόρεια του αρκτικού κύκλου όπου ο ήλιος δεν ανέτειλε, όπου είδαμε βόρειο σέλας, όπου η πυκνότητα κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο ήταν 2, αλλά εμείς ήμασταν ήδη δέκα, όπου περπατήσαμε πάνω σε παγωμένη λίμνη, όπου βρήκα την ελληνική σημαία σε ένα χωριό Σάμι, όπου χάιδεψα πρώτη φορά τάρανδο, όπου έγινα φίλος με άτομα που με επισκέφτηκαν φέτος στην Ελλάδα.

Ακόμα, την αλλαγή που έγινε σε εμένα προσωπικά. Σαφώς, ίσως κάποια βασικά χαρακτηριστικά μου παρέμειναν ίδια, αλλά μετά την Φινλανδία έχω παρατηρήσει μια διαφορετική θεώρηση για τη ζωή και αν εξαιρέσει κανείς το post Erasmus depression (ναι, είχαμε και από αυτό), με έχει αλλάξει αρκετά ως προς πιο πρακτική αντιμετώπιση των πραγμάτων…

Ακολουθούν κάποιες φωτό…

Με έναν σπιτικό φραπέ...

2010-07-19T23:00:00.000+03:00

Από τότε που έγραψα το τελευταίο ποστ έχουν μεσολαβήσει πολλά πράγματα: εξετάσεις, διάβασμα παιδαγωγικών θεωριών και προσεγγίσεων, εξετάσεις, άγχος, χαρά με το βαθμό στην πρακτική (διδασκαλίες μας και εξέταση στην παιδαγωγική) , άγχος, εκνευρισμός με τους βαθμούς σε δύο άλλα μαθήματα (but that's life...), χαρά που περάσαμε τα τελευταία μαθήματα όλοι μαζί και θα ορκιστούμε μαζί, άγχος για τις λίστες των αναπληρωτών (θα προλάβουμε; δικαιούμαστε; και άλλα τέτοια...), ανακούφιση, άγχος με την ορκωμοσία (ευτυχώς από τα άγχη που όλοι θέλουμε), κόψιμο αναβολής στρατού και τώρα πίσω...

Μετά από πολλούς μήνες έκανα το ταξίδι της επιστροφής για την πόλη μου. Η διαδρομή πολύ πιο διαφορετική από την πρώτη φορά, αλλά παράλληλα και τόσο ίδια! Από τη μία λες πότε ξεφύτρωσαν τα διόδια εδώ;;; Πραγματικά πότε και γιατί μπήκαν τόσα διόδια;;;;;;; Από την άλλη, τι όμορφα που φαίνεται η θάλασσα από το κάστρο του Πλαταμώνα!!!!

Δεν αποτελεί τελευταίο ταξίδι από Θεσσαλονίκη, αλλά είναι το πρώτο μη όντας φοιτητής... Περίεργο συναίσθημα... δεν είμαι πια φοιτητής!!! Οι σκέψεις μου πολλές... Μεταπτυχιακό, αλλά πρέπει να πάω και φαντάρος. Φαντάρος, αλλά θα πρέπει να μην παρατήσω και το μεταπτυχιακό αν με πάρουν. ΑΣΕΠ, άρα πρέπει να δούμε και λίγο την προϋπηρεσία. Σε ιδιωτικό; Σε δημόσιο, αλλά πως; Απίστευτα πολλά ερωτηματικά, αλλά είναι λογικό στις μεταβατικές περιόδους...

Από την άλλη και πως να αφήσεις τη Θεσσαλονίκη;;; Τόσο όμορφη πόλη!!! Με τόσα πράγματα να κάνεις...νιώθω να μην την έχω χορτάσει ακόμα...δεν ξέρω αν θα μπορέσω ποτέ να νιώσω κορεσμό εκεί;

Το χειρότερο είναι ο αποχωρισμός με τους φίλους, τους συμφοιτητές, την ίδια την πόλη, τις συνήθειες που αγαπώ, τα στέκια που με μεγάλωσαν αυτά τα τριάμισι χρόνια... πως να αποχωριστείς τα μάτια εκείνου του "αιώνιου κοριτσιού" -κοπέλα πια - που σου λέει "να προσέχεις ό,τι και αν κάνεις..."

Θα προσέχω καρδιά μου...

Μπορεί εν τέλει να μην χρειαστεί να φύγω και να μπω στο μεταπτυχιακό, αλλά όπως και να έχει, η ζωή είναι όπως ένα ποτάμι, είτε διαλέγεις να απολαύσεις την υπόλοιπη πορεία της είτε παλεύεις να παραμείνεις στην πρώτη καλή τοποθεσία και χάνεις τη συνέχεια...

Windows 7...

2010-06-09T02:53:00.000+03:00

Σήμερα έβαλα τα "παράθυρα" 7...

Τζίμη σε ευχαριστώ πολύ και σόρρυ για τη χαλάστρα! σκέψου μόνο ότι θα είμαι - αν ποτέ πάρω πτυχίο και διοριστώ- ο δάσκαλος των παιδιών σου...

:P

Wake me up...when September ends

2010-06-07T21:40:00.002+03:00

Ρολόγια..

2010-06-07T04:00:00.001+03:00

Έγραψα πολλά…

Μετά τα έσβησα…

Έγραψα άλλα…

Έκλεισα τον κειμενογράφο…

Ρολόγια…

Μακάρι να σταματούσαν για λίγο, μακάρι να μπορούσαμε να ξέρουμε πως είναι ο σωστός τρόπος να χρησιμοποιήσουμε την «ψευδαίσθηση» την οποία μετράνε!

Αν αύριο περάσω το μάθημα θα έχω κάνει ένα βήμα για το πτυχίο. Με τρομάζει λίγο η όλη φάση… είναι ωραία να είσαι φοιτητής, δεν νιώθω να έχει κλείσει αυτός ο κύκλος για εμένα…

Από την άλλη, τρομάζει και η ιδέα του «να μην προλάβουμε τις λίστες», όπως ακούγεται στη σχολή μας τον τελευταίο καιρό περισσότερες φορές απ’ όσες λέμε «καλημέρα, τι κάνεις;». Ναι μεν, το ειρωνεύομαι, αλλά το θέμα της δουλειάς είναι πολύ σημαντικό στις μέρες. Ωστόσο, γιατί τόσο κακό ρε παιδιά;;;

Άκουσα άτομα να λένε, τώρα που «κλείνει» η επαγγελματική αποκατάσταση στους δασκάλους να λένε ότι δεν θα διάλεγαν αυτή τη σχολή και ότι αν δεν καταφέρουν να διοριστούν θα είναι χαμένα χρόνια.

Εγώ όμως χαίρομαι! Χαίρομαι γιατί δεν μετανιώνω για την επιλογή μου. Δεν μετανιώνω για τα χρόνια μου στη σχολή και όσα έμαθα εκεί. Δεν είχα ως αυτοσκοπό να διοριστώ, αλλά είχα ως ελπίδα να ασχοληθώ με κάτι που να μου αρέσει. Σίγουρα αν τα πράγματα με την επαγγελματική αποκατάσταση να ήταν αλλιώς να είχα άλλη σειρά στο μηχανογραφικό (αντί για πρώτο να ήταν δεύτερο το Παιδαγωγικό). Νιώθω όμως γεμάτος και πάνω απ’ όλα ήρεμος.

Ναι, ΗΡΕΜΙΑ είναι αυτό που νιώθω. Ίσως λίγο κουρασμένος από το διάβασμα γιατί θέλω να πάρω πτυχίο μαζί με τους φίλους μου, αλλά ήρεμος…

Αναγνωστήριο Α.Π.Θ.

2010-05-31T22:52:00.000+03:00

και τα μυαλά στα κάγκελα!!!

Σήμερα άνοιξα και θα κλείσω το αναγνωστήριο του πανεπιστημίου. Ας ελπίσουμε να μην καταλήξω έτσι...

τουλάχιστον η εργασία προχώρησε αρκετά!!!

κουρκουτιάστηκα, που λέει και η γιαγιά μου...

εξεταστικές φιλούρες!!!

" Τη φαντασία μου χορεύω στο κενό"

2010-05-24T13:33:00.000+03:00

Με τους μπάτσους δεν είχα ποτέ ιδιαίτερη συμπάθεια. Στην αρχή προσπάθησα να μην είμαι προκατειλημμένος και να προσεγγίζω όποιον ήταν ένστολος χωρίς να έχω αρνητικές σκέψεις. Το κακό είναι ότι όλοι τους – σχεδόν – επαληθεύουν τον κανόνα του μπάτσου! Η αντιπάθειά μου αυτή είναι κάτι που δεν είναι καλό. Δεν είναι καλό γιατί προφανώς δεν είναι όλοι οι αστυνομικοί μπάτσοι, όπως και σε όλα τα επαγγέλματα υπάρχουν μαλάκες.

Υποψιάζομαι ότι γενικά η στολή τόσο στους αστυνομικούς, όσο και στους υπόλοιπους ένστολους τους δημιουργεί την αίσθηση της εξουσίας. Κακό πράγμα η εξουσία… νομίζεις ότι έχεις παραπάνω δικαιώματα! Έχω πολλά παραδείγματα από ένστολους που είτε έγιναν είτε γνώρισα ως τέτοιους. Από φίλους και γνωστούς μέχρι την αντιμετώπιση που δέχτηκα σε υπηρεσίες και σε πορείες, ακόμα και σε προσωπικό επίπεδο. Δεν έχει νόημα να αναφέρω τέτοιες καταστάσεις.

Θα σταθώ, όμως, σε κάτι που μου έγραψε μια φίλη μου κάποια στιγμή και αντικατοπτρίζει το πώς νιώθω για τους μπάτσους (όχι τους αστυνομικούς, αυτούς του κάφρους λέω, που μόνο να δέρνουν χωρίς λόγο ξέρουν):

«Μπάτσοι, γουρούνια, ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ των καρδιών μας»

Αντικατοπτρίζει ακριβώς την αίσθηση που έχω για αρκετούς ένστολους. Ευτυχώς μέσα στις στολές υπάρχουν άνθρωποι, δυστυχώς οι στολές γίνονται κάποιες φορές ένα με τον άνθρωπο…

«Για τη Λ.»

2010-05-21T02:42:00.000+03:00

Η πρακτική τελείωσε…

η – χαοτική ύλη – βγήκε…

η διάθεση για διάβασμα δεν ήρθε ποτέ…

Ξαφνικά! Μπουμπουνιτό, σιωπή και μετά βροχή!

Αύριο πάλι διάβασμα…

Υ.Γ.: Στο γραφείο υπάρχει ένα post-it που λέει ότι μπορώ να πάρω πτυχίο τον Ιούνιο. Έχω σκοπό να το ακολουθήσω! Αλήθεια σε λέω~!!! Αλλά αύριο να μην πάω για μια μπύρα;;;

Όταν πηγαίναμε μαζί σχολείο

2010-05-04T10:11:00.000+03:00

Πλησιάζει…

Με κοιτάει στα μάτια…

«Γεια», ψελίζει…

«Μια φίλη μου είναι θαυμάστριά σας!»…

«Καλό μεσημέρι ΚΥΡΙΕΕΕΕ!!!!» και απομακρύνεται τρέχοντας…

Περιττό να πω ότι χαμογελούσα όλη την ημέρα….

I want to have it all

2010-04-29T00:52:00.000+03:00

Εκεί που όλα μοιάζουν έτοιμα να καταρρεύσουν, εκεί είναι που βρίσκεις κάποιον που πιστεύει σε εσένα περισσότερο απ’ ό, τι εσύ ό ίδιος στον εαυτό σου. Αυτό δημιουργεί ένα πολύ όμορφο συναίσθημα, αλλά παράλληλα σου δημιουργεί και ευθύνη ώστε να ανταποκριθείς στην εκτίμηση των άλλων. Όχι για να μην τους απογοητεύσεις, αλλά για να «επιστρέψεις» την εκτίμηση. Με τον δικό σου ιδι – ΟΜΟΡΦΟ τρόπο….

Υ.Γ.1: Θέλω να βρω χρόνο να δω τα ποστ όλων σας, αλλά με την πρακτική έχουμε γονατίσει και όσος ελεύθερος χρόνος υπάρχει γίνεται ύπνος και οτιδήποτε έχει να κάνει με φοιτητική ζωή.

Υ.Γ.2: Όποιον ακούσω να λέει ότι ΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ κάθονται θα τον καρυδώσω! Όσοι δάσκαλοι θέλουν να κάνουν σωστά τη δουλειά τους περνάνε τις ίδιες ώρες που κάνουν μάθημα στην προετοιμασία γι’αυτές τις ώρες. Τεμπέληδες υπάρχουν σε όλα τα επαγγέλματα, όπως και κάθε δουλειά έχει τις δυσκολίες της. Και όσοι λένε ότι είναι εύκολο να είσαι δάσκαλος δεν έχουν μπει σε τάξη με 25 μαθητές (και ειδικά Άνοιξη…)

Υ.Γ.3: ελπίζω να σας επιστρέψω δριμύτερος

Το bad romance σε Φινλανδικό Σόου~~!!!!

2010-03-28T19:26:00.000+03:00

Αυτό που λέτε είναι ένα απόσπασμα από ένα φινλανδικό σόου στο οποίο διαγωνίζονται χορωδίες. Όπως βλέπετε, έχει και μεταλλάδες !!! Κλασσική Φινλανδία!!! Μάλιστα, η ομάδα που νίκησε ήταν από την πόλη από στην οποία ήμουν εγώ... Ποια η γνώμη σας;;;

Απογευματινό τηλεφώνημα...

2010-03-22T20:09:00.001+02:00

Μιλούσα με τον πατέρα μου μόλις στο τηλέφωνο. «Πως τα πηγαίνεις;», με ρωτάει.

Η απάντηση ήταν η κλασική την τελευταία περίοδο. Λόγω πρακτικής είμαι στην τσίτα, αλλά είμαι ενθουσιασμένος και τα λοιπά και τα λοιπά… «Θα μειωθούν 50% οι προσλήψεις στους εκπαιδευτικούς», μου λέει. «Όπου οι πολλοί και εγώ ρε πατέρα…» απαντάω εγώ.

Κλείνοντας το τηλέφωνο, άρχισα να σκέφτομαι. Ο πατέρας μου πριν από 40 χρόνια δεν φανταζόταν ούτε στο ελάχιστο τι θα μπορούσε να κάνει στη ζωή του. Κατάφερε να περάσει αρκετά πάνω από τον πήχη των στόχων του για τη ζωή. Έκανε οικογένεια, δούλεψε, κατάφερε να ζει πολύ πιο αξιοπρεπώς απ’ ό, τι ο δικός του πατέρας.

Έρχομαι μετά και σκέφτομαι εμένα. Γενικότερα τη γενιά μου, αν θέλεις. Δουλεύουμε όπου βρούμε με «μισά ένσημα», αλλά για ολόκληρη την ημέρα (πάλαι ποτέ οκτάωρο). Έτσι ερχόμαστε πιο φθηνοί στον εργοδότη, αλλά παράλληλα καταφέρνουμε να παίρνουμε το κάτι τις μας παραπάνω, χωρίς να χαθεί η ασφάλεια. Τελειώνουμε ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΕΣ σχολές και δεν ξέρουμε αν αύριο θα βρούμε δουλειά (ίσως σε εμάς τα τελευταία χρόνια να ήταν λίγο καλύτερα τα πράγματα, αλλά δυσκολεύουν και δεν κοιτάω μόνο τον κώλο μου προσπαθώ να δω και τους γύρω μου)

Βλέπουμε μια κοινωνία να ζει μια παρακμή! Όχι κρίση, ΠΑΡΑΚΜΗ!!! Έχουν αλλοιωθεί τα πάντα, από αξίες και ιδανικά μέχρι τον τρόπο σκέψης και διασκέδασης. Ο καθένας κοιτάει τον εαυτό του και τίποτα παραπάνω. Δεν ξέρω αν μια κοινωνία μπορεί να πάει μπροστά με αυτόν τον τρόπο. Υπάρχει ένα γενικότερο τέλμα. Βλέπω και εμένα και τους φίλους μου να κάνουμε συμβιβασμούς για να μπορέσουμε να κάνουμε τουλάχιστον λίγα από αυτά που έχουμε σκεφτεί για το μέλλον μας. Βλέπω να περνάω οριακά τον πήχη που θέτω κάθε φορά. Όχι προσωπικά, αλλά και ως γενιά.

Πηγαίνω στο σχολείο και βλέπω τα παιδάκια μου να κάνουν όνειρα για το μέλλον. Υποτίθεται ότι τα προετοιμάζουμε γι’ αυτό. Οι περισσότεροι το παλεύουμε, άλλοι όχι, αλλά είναι χαμένοι και αυτοί στα δικά τους αδιέξοδα. Και τα παιδιά όμως απογοητεύονται. Αυτό είναι το χειρότερο. Πέρα από εμάς κάνουν και τα παιδιά συμβιβασμούς. Γι’ αυτό πρέπει αν κάνουμε κάτι.

Αν το δούμε ιστορικά, σε τέτοιες περιόδους το τελικό αποτέλεσμα είναι συνήθως επαναστατικές κινήσεις και βίαιες κοινωνικές συγκρούσεις. Στην Ελλάδα, προάγγελος όλων αυτών είναι τα γεγονότα του Δεκέμβρη του 2008. Σίγουρα όλα μεγαλοποιήθηκαν από τα ΜΜΕ, τα οποία δεν έδειξαν τις φιλοσοφικές ζυμώσεις που έγιναν μέσα στα Πανεπιστήμια εκείνη την περίοδο. Ήμουν εκεί και ξέρω. Και ελπίζω στο μέλλον να μην κλειστώ στο σπίτι να παίξω “pro” όπως πολλοί εκείνη την περίοδο.

Αυτό που θέλω να κρατήσω από την όλη συζήτηση με τον εαυτό μου είναι ότι πρέπει να παλέψουμε να κρατήσουμε ό, τι μας έχει μείνει. Να μην απογοητευτούν και άλλες γενιές. Να μην στερηθεί η Δέσποινα – και η κάθε Δέσποινα – τη δυνατότητα να παλέψει, έστω, για το όνειρό της.

Αύριο μάθημα!!!

2010-03-15T19:54:00.000+02:00

Ουφ!

Πραγματικά, μετά το τρέξιμο των τελευταίων ημερών είναι το μόνο πράγμα που μπορώ να κάνω… Αισίως τρίτη εβδομάδα που ασχολούμαστε με την πρακτική. Η μία εβδομάδα παρακολούθησης έγινε δύο λόγω απεργιών καταλήψεων και λοιπών τεχνικών προβλημάτων.

Οι εντυπώσεις μου είναι ανάμεικτες. Αρχικά απογοητευτήκαμε από το δάσκαλο και το μάθημα που έκανε. Πηγαίνοντας από τα αμφιθέατρα που ακούμε καθημερινά «ό, τι πιο καινούριο κυκλοφορεί στην αγορά» - όπως λέει μια συμφοιτήτρια – πήγαμε στο άγχος του να βγει η ύλη. Ύλη, όμως, που σχεδιάστηκε για ανθρώπους εκπαιδευμένους, αλλά εφαρμόζεται από άτομα που είχαν ελλιπή κατάρτιση σε Παιδαγωγικές Ακαδημίες που λειτουργούσαν πολύ συνθηματικά. Μετά τη δεύτερή μας παρατήρηση είδαμε τα πράγματα λιγότερο άσπρο – μαύρο και αρχίσαμε να αντιλαμβανόμαστε τις αντικειμενικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο δάσκαλός μας και κατ’ επέκταση ο κάθε δάσκαλος και η κάθε δασκάλα.

Τα παιδάκια είναι τρομερά!!! Μας έχουν εντυπωσιάσει με τα πράγματα που ξέρουν και τα πράγματα που μπορούν να συζητήσουν. Η αλήθεια είναι ότι έχουν δουλέψει πολύ μαζί τους οι δάσκαλοί τους, αφού τους έκαναν πολλά εναλλακτικά πράγματα όπως μαθαίνουμε κάθε μέρα. Επειδή εγώ και το άλλο παλικάρι της ομάδας είμαστε αρκετά ψηλοί, δεν μας έχουν πλησιάσει πολύ, αλλά και γενικά νομίζω ότι είναι κάπως ντροπαλά. Μόνη εξαίρεση είναι ένα παιδάκι που μίλησε σε μια από τις τρεις κοπέλες της ομάδας (είμαστε 5 στο σύνολο). Πλησιάζουν και την εφηβεία στην Έκτη, οπότε το αναλύσαμε και αυτό λίγο ψυχολογικά… Αχ, αυτός ο Piaget και ο Vygotsky!!!

Με την ομάδα μου είναι όλα ακόμα περίεργα, αλλά ανέλπιστα καλά. Επειδή δεν έκατσε να κάνουμε ομάδα με την παρέα μου για διάφορους λόγους (Erasmus, εγκυμοσύνες, περίσσευμα ατόμων) και επειδή εκείνη η ομάδα είχε κενή μια θέση πήγα μαζί τους. Αρχικά το φοβήθηκα να είμαι ειλικρινής, αλλά σιγά – σιγά βρίσκουμε ρυθμούς και κώδικες επικοινωνίας. Άλλωστε, τι σκατά μαθαίνουμε για ομαδοσυνεργατικές διδασκαλίες στη σχολή και θα τα απαιτούμε από τα παιδιά αν δεν μπορούμε πρώτα εμείς να τα εφαρμόσουμε;;; Μάλιστα, από ένα σημείο και μετά νιώθω και ασφάλεια μαζί τους. Κάνουμε πλακίτσες και είναι παιδιά που δουλεύουν, σκέφτονται και κυρίως ακούνε και βοηθάνε. Προσπαθώ να ανταποκριθώ και εγώ το ίδιο απέναντί τους.

Ο αποσπασμένος μας είναι αρκετά καλός. Έχει γνώσεις, προσπαθεί να είναι ενημερωμένος για τα πάντα, είναι βοηθητικός, αυστηρός εκεί που πρέπει, οργανωτικός και έχει την καλό ότι μας εμπνέει. Όποια σύγκριση με την Μέιλι από το Γκρέις Ανάτομυ τον αδικεί, αλλά πολλές φορές μου την θυμίζει. Γενικά, είμαι περίεργος σε κάποιες αντιδράσεις μου και όταν κάποιος με γνωρίζει μπορεί να αποκτήσει πολύ διαφορετική άποψη για το τι πιστεύω από αυτό που πραγματικά πιστεύω και σήμερα παραδέχτηκε ότι δυσκολεύτηκε λίγο να βρει τα κουμπιά μου. Είμαι και κουμπωμένος από την πρώτη συνάντηση είπε. Γενικά, πιέζει λίγο παραπάνω, αλλά καλά κάνει για να τα δίνουμε όλα.

Αυτό έκανα και σήμερα, δηλαδή προσπάθησα πολύ και το σχέδιο μαθήματός μου το βρήκε πολύ καλό. Εννοείται ότι χάρηκα πολύ και σχηματίστηκε ένα τεράστιο χαμόγελο με το που μου το είπε, αλλά αγχώθηκα κιόλας γιατί τώρα θα πρέπει να επιβεβαιώσω τις προσδοκίες του. Και όχι μόνο τις δικές του, αλλά και τις δικές μου. Ίσως το δεύτερο να με ενδιαφέρει περισσότερο, αλλά έχει το νόημά του να πιστεύει και κάποιος άλλος σε εσένα.

Αύριο, ξεκινάω πρώτος, το πρώτο μάθημα, στην πρώτη βδομάδα. Θα κάνω Γλώσσα. Δεν ήταν και το πιο αγαπημένο μάθημά μου, αλλά το προσπάθησα πολύ. Θα το δούμε… Μ’ αυτά και μ’ εκείνα δεν έχω και χρόνο να γράψω στο μπλογκ… έχω πέσει με τα μούτρα στις αντωνυμίες, τα αρχαιόκλιτα, τα μαγνητικά πεδία και τα κόμικ…

Καλό σας απόγευμα!!! Αύριο θα σας πω εντυπώσεις.

Bonus feed:

Τόπος: Αίθουσα Έκτης Δημοτικού

Ημερομηνία: Κάπου κοντά στο χαμό με τα γερμανικά δημοσιεύματα

Συμμετέχοντες: Ο δάσκαλος της τάξης μας και μαθητής

Υπόθεση: Εξέταση του προηγούμενου μαθήματος

Μάθημα: Η γενιά των πολιτικών μετά το ‘21

Περιστατικό:

- Δάσκαλος: Ποιο μεγάλο έργο έκανε ο Χαρίλαος Τρικούπης;

- Μαθητής: Κύριε, κύριε, να πω;;;;;

- Δ: Πες μας παιδί μου…(δεν σήκωνε κανένας άλλος)

- Μ: Την……… Αφροδίτη της Μήλου!!!

- Δ.: …………………………………………………(αμίλητου και αλάλου γωνία)

Oi ανθρωποι είναι πιο περίπλοκοι απ'ο,τι πιστεύουμε τελικά...

2010-03-06T01:36:00.000+02:00

Κάποιοι άνθρωποι όταν περνάνε δύσκολα κλείνονται μέσα σε τείχη που χτίζουν γύρω τους. Για να τους πλησιάσεις πρέπει να γκρεμίσεις αυτά τα τείχη. Δεν πρέπει να σκέφτεσαι ότι δεν είναι σωστή συμπεριφορά, απλά προσπαθεί να προστατευτεί.

Όταν όμως κάποια στιγμή κουραστείς μετά από καιρό να παλεύεις με το ανυπέρβλητο, μπορείς να ξαποστάσεις στο λόφο που βρίσκεται ακριβώς απέναντι από τον πύργο του άλλου.

Τότε είναι η στιγμή που ο άλλος πρέπει είτε να βγει στο παράθυρο και να σου δώσει νόημα στην παραπάνω προσπάθεια είτε θα καταλάβει την αξία σου και θα έρθει να σε βρει απέναντι.

Γιατί πάντα είναι πιο όμορφο να περπατάς στην εξοχή, ανάμεσα στα δέντρα και πάνω σε λόφους από το να είσαι κλεισμένος σε έναν παγωμένο πύργο

Πρώτη μέρα

2010-03-03T00:19:00.000+02:00

Σήμερα ήταν η πρώτη μέρα στο σχολείο!!! Πραγματικά νομίζω ότι ο δάσκαλος της τάξης δεν μας άφησε τα περιθώρια να ενθουσιαστούμε αρκετά, αλλά όπως είπε ο αποσπασμένος μας ήμασταν η πιο ενθουσιώδης ομάδα και η μόνη που δεν ήταν αγχωμένη. Καλό αυτό ελπίζω…

Το δάσκαλο της τάξης δεν θέλω να τον κρίνω από την πρώτη μέρα. Κάναμε και μια συζήτηση με τον αποσπασμένο και μας είπε κάποια πράγματα off the record, αλλά και πάλι δεν ξέρω… Προσπαθώ να μπω στη θέση του, μέχρι και να δικαιολογήσω κάποιες συμπεριφορές του!!! Δεν κρύβω ότι διαφωνώ κάθετα, αλλά από τη στιγμή που δεν έχω κάτσει από την απέναντι πλευρά ακόμα προσπαθώ να κρατηθώ.

Είχε και αρκετές θετικές συμπεριφορές. Ορισμένες ήταν και πολύ θετικές κατά την άποψή μου, ωστόσο, μπορεί να ακυρώνονταν από τις επόμενες.

Σαν εμπειρία απίστευτη!!! Δεν έχω λόγια για τα παιδιά! Όλα μου φάνηκαν τόσο ανεξάρτητα και ΜΕ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ!!! Έχω αρχίσει μάλλον να ελπίζω για τις μελλοντικές γενιές. Πανέξυπνες ερωτήσεις, γενικές γνώσεις, πολλή δουλειά και ήσυχα! Όλα αυτά βέβαια έχουν και τις αιτίες τους, όχι όλες θετικές. Τέλος πάντων… αυτά είναι και θέματα παρατήρησης…

Το τραγικό της υπόθεσης είναι ότι ήμασταν στο σχολείο στις 7 και τέταρτο και δεν ήταν κανένας εκεί. ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ!!!! Τραγικότητα έχω να πω… ακόμα και οι δάσκαλοι παρά είκοσι με παρά δέκα άρχισαν να έρχονται.

Facebook

2010-02-28T21:00:00.000+02:00

Η ξαδέρφη έκανε facebook…

Με έκανε φίλο…

Τη δέχτηκα…

Είδε ένα στάτους μου να αναφέρεται στην τάξη που έχω στην πρακτική μου…

Είδε και τα σχόλια…

Δεν σχολίασε…

Μίλησε με τη μάνα της…

Της τα είπε όλα…

Εκείνη με τη σειρά της πήρε τηλέφωνο τη μάνα μου…

Και τη ρώτησε αν διορίστηκα…

Μαζί με αυτό, της είπε και τα σχόλια…

Τελικά, όντως το φέις είναι καταστρατήγηση των προσωπικών δεδομένων! Αυτό που με προβληματίζει περισσότερο όμως είναι ότι αυτό ήταν ένα απλό στάτους… σκεφτείτε να ήταν κάποιο άλλο πιο προσωπικό ή πιο εκνευρισμένο!! Ρεζίλι σε όλο το σόι και το χωριό… Όχι ότι με ενδιαφέρουν, αλλά δεν θέλω να κάνουν υποθέσεις και να κάνουν την τρίχα τριχιά! Το συγκεκριμένο περιστατικό μπορώ να πω ότι το βρήκα πολύ αστείο και δεν με πείραξε καθόλου, αλλά με βάζει σε σκέψεις για άλλους συγγενείς που έχω «φίλους» στο φέις.

Από Τρίτη πρακτική...

2010-02-25T23:15:00.000+02:00

Οι επισκέψεις μου στη σχολή τον τελευταίο καιρό έχουν διπλό χαρακτήρα:

Α) Από τη μία είναι κουραστικές γιατί απαιτείται πολύ διάβασμα για και ξύπνημα πρωί… έρχεται και η πρακτική βλέπετε οπότε δεν έχουμε και χρόνο να σπαταλάμε… Ωστόσο, μπορώ να πω ότι το ευχαριστιέμαι καθώς μαθαίνουμε πολλά καινούρια πράγματα και επίσης συνειδητοποιούμε ότι ό, τι μαθαίνουμε όλα αυτά τα χρόνια δεν πάει χαμένο.

Έχουμε έναν αποσπασμένο δάσκαλο αρκετά αυστηρό θα έλεγα, αλλά από την άλλη μας κάνει καλό γιατί μας αναγκάζει να είμαστε συνεπείς (που φτάσαμε… το αυτονόητο να το επαινούμε… anyway…) με συνέπεια να κάνουμε καλή δουλειά τόσο για εμάς όσο και για τις διδασκαλίες μας.

Θα έχουμε ΣΤ’ Δημοτικού και η αλήθεια είναι ότι αγχώνομαι λίγο. Από τη μία είναι μεγάλα παιδιά οπότε δεν τους μαθαίνουμε πολλά καινούρια, αλλά σε αυτά που ήδη ξέρουνε χτίζουμε παραπάνω, αλλά από την άλλη είναι έκτη και είναι ένα βήμα πριν την εφηβεία… και δεν ξέρω και πως περνάνε εφηβεία τα παιδιά στην πόλη… και αυτό με τρομάζει περισσότερο…

Το άσχημο με όλο αυτό είναι η κούραση στο τέλος της μέρας, αλλά όταν πέφτω στο κρεβάτι και σκέφτομαι όσα έμαθα κατά τη διάρκεια της ημέρας, το αίσθημα της κούρασης δίνει θέση στην ευχαρίστηση. Δυστυχώς όχι για πολύ γιατί με παίρνει ο ύπνος αρκετά νωρίς (και όχι μόνο για τα δεδομένα μου). Όσα δεν μάθαμε τέσσερα χρόνια θα τα μάθουμε τώρα… μου έπεσαν βαριά…

Β) Από την άλλη όμως αρχίζω να νιώθω λίγο παππούς και λίγο ξένος. Πιο έντονα από κάθε άλλη φορά. Μα τυχαίνουν και όλα τα κουλά σε εμένα…

Περίπτωση πρώτη

Περιμένω στη γραμματεία της σχολής αμέριμνος. Ακούω ένα παλικάρι να ζητάει μια βεβαίωση από τη γραμματεία

«Το ΑΕΜ σας, παρακαλώ» ακούγεται η σπαστική φωνή της γραμματέως

Ανοίγει το πάσο του το παλικαράκι και σκέφτομαι ότι είναι στο σωστό δρόμο για το ΑΕΜ και ξέρει τι κάνει, αλλά ως πρωτόετο πιθανότατα δεν το θυμάται ακόμα απ’ έξω. Αφού το επεξεργαστεί λίγο, γυρνάει και μου κάνει: « Τον αριθμό μητρώου εννοεί;»

Και μένω αμιλήτου και αλάλου γωνία… Είναι δεύτερο εξάμηνο και δεν ξέρει ότι το ΑΕΜ είναι ο αριθμός μητρώου;;; πώς έδωσε εξετάσεις το Γενάρη;;; Πως έβγαλε αυτό το παιδί μόρια να περάσει παιδαγωγικό άμα δεν κόβει και λίγο;;; Τραγικό!!!

Περίπτωση δεύτερη

Είμαι στο κυλικείο της σχολής – αμέριμνος τονίζω ξανά – και πίνω τον καφέ μου. Στο ίδιο τραπέζι κάθονται φίλοι, γνωστοί και ένα άλλο πρωτόετο. Αναφέρω σε κάποια φάση τον αποσπασμένο της πρακτικής μου σε φάση «Ο αποσπασμένος σήμερα μας είπε αυτό...» . Όπου αποσπασμένος ένας δάσκαλος από την πρωτοβάθμια εκπαίδευση που έχει ΑΠΟΣΠΑΣΤΕΙ, έχει έρθει με ΑΠΟΣΠΑΣΗ στο πανεπιστήμιο στο οποίο κάποιοι περνάνε με μεγάλους βαθμούς και υποτίθεται ότι ξέρουν και κάτι παραπάνω… ότι σκέφτονται κάτι παραπάνω!! Και γυρνάει το πρωτόετο και μου κάνει: « Αποσπασμένος είναι το παρατσούκλι;;;»

Μόνο από την καρέκλα δεν έπεσα… μόνο που δεν μου βγήκε ο καφές από τη μύτη… μόνο που δεν βγήκα να σκίσω το απολυτήριο λυκείου μου…

Ωστόσο, αυτό έχει και τα θετικά του. Νιώθω σοφός… Ειδικά δε όταν μιλάω για τη Φιλανδία γουρλώνουν τα μάτια τους. Από την άλλη σκέφτομαι ότι μεγάλη μπουκιά να φάω, μεγάλη κουβέντα να μην πω γιατί και εμείς έτσι παίζει να ήμασταν στο πρώτο έτος, αλλά τόσο ζαβά;;; πόσο πια.;!;!

Πολλή χολή έβγαλα και για σήμερα… Αύριο πάλι… Άντε, και ένα τραγούδι από εμένα για σας

Ελληνική πραγματικότητα και πάλι!!!

2010-02-08T11:09:00.000+02:00

Σήμερα είναι η πρώτη μέρα που ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ότι έχουμε μαθήματα στη σχολή.

Ξυπνάω και εγώ με χίλια ζόρια να πάω στη σχολή!!! Έχω αργήσει ένα τέταρτο και αισθάνομαι άσχημα που ο καθηγητής θα έχει ξεκινήσει μάθημα και εγώ θα μπω μέσα όσο μιλάει.

Βλέπω έξω από την αίθουσα κάποιες κοπέλες να καπνίζουν και υποθέτω ότι κάνουν τσιγάρο πριν μπουν μέσα για να τον αντέξουν. Μπαίνω μέσα διστακτικά, αλλά από τις συνομιλίες των φοιτητών συνειδητοποιώ ότι δεν γίνεται μάθημα. Κοιτάω αριστερά προς την έδρα και συνειδητοποιώ ότι δεν υπάρχει καθηγητής… πάλι καλά, σκέφτηκα.

Κάθομαι στα πίσω καθίσματα και αρχίζω να παρατηρώ τους συμφοιτητές μου. Βασικά, είναι μάθημα προηγούμενου έτους και όλοι είναι από μικρότερο έτος. Μου φαίνονται πολύ παιδιά!!! Όχι ότι εγώ είμαι πολύ μεγαλύτερος, αλλά είναι λίγο τραγικό. Ο τρόπος τους, οι συζητήσεις τους (αχ, αυτές οι συζητήσεις τους…) άτομα που μπήκαν στη σχολή λόγω επαγγελματικής αποκατάστασης και μόνο και δεν έχουν συναίσθηση του τι κάνουν εκεί μέσα. Κάπου εκεί ξεκίνησα να σκέφτομαι το κωλοσύστημα στην Ελλάδα, οπότε απομάκρυνα τη σκέψη μου από τα παιδιά.

Κατά τις 10 και μισή (9 ξεκινούσε το μάθημα…) συνειδητοποιώ ότι ο καθηγητής δεν έχει σκοπό να κάνει εμφάνιση. Σηκώνομαι, παίρνω τα πράγματά μου και φεύγω. Στη διαδρομή από το ένα κτίριο στο άλλο καταλαβαίνω ότι το μόνο πράγμα που ξέρω σήμερα στη σχολή είναι τα σκυλιά!! Πραγματικά όμως!!! Μόνο τα σκυλιά που κάνουν γύρες είναι αυτά που ήταν πιο οικεία από τους άλλους συμφοιτητές. Μεγάλωσα τόσο πολύ; Τελείωσε η φοιτητική μου ζωή; Τραγικό!!! Το αποδίδω στο γεγονός ότι δεν είχαν μαθήματα οι άλλοι από το έτος μου…

Νιώθω και λίγο έξω από τα νερά μου. Κακά τα ψέματα.

Την καλημέρα μου από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο

Υ.Γ.: βρήκα ένα άρθρο για τις διαφορές του ύπνου μεταξύ ανδρών και γυναικών… θα κάνω μια ανάρτηση αφιερωμένη στη Ρίτσα!

Πάλι απ'την αρχή...

2010-02-04T03:21:00.000+02:00

Η μέρα μου σήμερα δεν είχε κάτι μεγάλο… αλλά πολλά μεγάλα μικρά. Κάθομαι και γράφω στο laptop με το φως του γραφείου, ένα ποτήρι κρασί και το ραδιόφωνο να παίζει ροκ μουσική.

Όλο αυτό με κάνει και ταξιδεύω στο χρόνο και να (ξανά)ζω κάποιες από τις στιγμές της φοιτητικής μου ζωής. Μάλλον, προσπαθώ να δω ποιες από αυτές τις στιγμές αξίζουν. Οι απαντήσεις μου ξεκινούν και τελειώνουν στην εστία μου.

Πρώτο έτος όλοι οι συμφοιτητές μου φεύγανε για τις πόλεις τους γιατί η σχολή ήταν κλειστή λόγω καταλήψεων και γιατί δεν είχαν όλοι κάνει ακόμα παρέες. Δεν ίσχυε αυτό για μένα καθώς στην εστία είχαμε ήδη κάνει την παρεούλα μας. Ήταν πράγματα που μας έκαναν να βλέπουμε τους γείτονες καθημερινά. Το μεσημεριανό πάντα στις 2 και το βραδινό στις 8!!! Σταθερές ώρες για τα άτομα που κάναμε παρέα και ήξερε ο καθένας ότι αν κατεβεί εκείνες τις ώρες θα βρει κόσμο. Αυτό συνεχίζει ακόμα και σήμερα, πράγμα που λατρεύω! Επίσης, ΤΡΕΛΟ σημείο συνάντησης είναι και οι τουαλέτες που είναι κοινές και κατ’ επέκταση, ακόμα και για τα δόντια πηγαίνεις εκεί και έχεις ακόμα περισσότερες πιθανότητες να τους βρεις.

Στο δεύτερο έτος ήρθε ο έρωτας! Δηλαδή, τον είχα από το πρώτο, αλλά άρχισε να γίνεται ουσιαστικός το δεύτερο έτος. Άπειρες ώρες στις Εστίες, στα κυλικεία τους και κάνοντας απλά ό, τι μας κατεβεί στο κεφάλι. Βόλτες (!) στα ΙΚΕΑ ποτέ δεν έλειψαν! Μόνο και μόνο για να φάμε τα φθηνά χοτν τογκ και την απεριόριστη κοκα κόλα. Παράλληλα δοκιμάζαμε και ό, τι μας κατέβαινε ο νους. Ακόμα και στις κουζίνες είχαμε πάει να δούμε τι παίζει, άσχετα με το αν ούτε σκοπεύαμε να πάρουμε (ένεκα ότι μένουμε στις εστίες). Ήταν μια έντονη χρονιά συναισθηματικά!!!

Κάπου εκεί στο τρίτο έτος θυμάμαι ότι έχω έρθει Θεσσαλονίκη για έναν σκοπό: Να πάω Πανεπιστήμιο. Όχι ότι δεν ασχολούμουν καθόλου, αλλά είχα και εγώ το σύνδρομο του καλού μαθητή στο λύκειο που στο πανεπιστήμιο ξελαφρώνει από τις προσδοκίες (κυρίως των άλλων) για μια καλή πορεία τόσο σε βαθμούς, αλλά και διαγωγή. Κάνω ένα σπριντ στην απόδοσή μου, παίρνω το proficiency, το ECDL, συμμετέχω σε ένα εθελοντικό πρόγραμμα διδακτικής μαθηματικών, κάνω τα χαρτιά μου για το Erasmus και ανεβάζω το μέσο όρο των μαθημάτων μου κατά 1,5 μονάδα!

Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν να μην έχω πολύ χρόνο και να απομακρυνθώ από την κοπέλα μου, να μην έχω πολύ χρόνο για καφέδες με φίλους όπως παλιά και να πρέπει να παλέψω να ισορροπήσω τον ελεύθερο χρόνο μου. Οι προβληματικές φιλικές σχέσεις άφησαν τα προβλήματά τους να φανούν και συνεπώς κατέρρευσαν. Μέσα σε αυτόν το χαμό της ΜΗ ύπαρξης χρόνου δεν μπόρεσα να βιώσω απολύτως τίποτα από όλα αυτά, αλλά απλά να μην τα σκέφτομαι και να προχωρώ.

Έρχεται το καλοκαίρι και τον έναν μήνα που είχα κενό βγάζω το δίπλωμα οδήγησης. Το παίρνω πέντε μέρες πριν την πτήση μου. Ο δάσκαλος δεν πίστευε ότι μπορούσα να το κάνω αφού δεν είχα πιάσει ξανά τιμόνι στα χέρια μου, αλλά όποιος έχει πείσμα στο τέλος τα καταφέρνει!!! Φεύγω για Erasmus με πολλές προσδοκίες τις οποίες αργότερα κατέρριψα. Αναδιοργανώνομαι στη Φιλανδία για το τι περίμενα και τι έπρεπε να κάνω εκεί και αν και μου τρώει χρόνο καταφέρνω το τέλος του Νοέμβρη και ο Δεκέμβρης να είναι από τους πιο καλούς μήνες της ζωής μου.

Επιστρέφω Ελλάδα και βρίσκω μια πολύ περίεργη κατάσταση. Η πρώην μου έχει προχωρήσει στη ζωή της και λογικό, οι «τσακωμένοι» φίλοι είναι και αυτοί σε μια σειρά στη ζωή τους και οι «μη τσακωμένοι» φίλοι είναι αλλαγμένοι ή απλά εγώ άλλαξα και τους βλέπω αλλαγμένους. Είναι η πρώτη φορά που έχω άπλετο ελεύθερο χρόνο στη διάθεσή μου για να σκεφτώ τι έχω κάνει όλον αυτόν τον καιρό. Πέρασα έναν Γενάρη πολύ συνθηματικό και ελπίζω να είναι για καλό μου για αν μπορέσω πάλι να ορίσω τη ζωή μου. Μετά από μια επίσκεψη στους γονείς που ανησύχησαν που πήγα για μιάμιση βδομάδα σπίτι γέμισα μπαταρίες (και στομάχι θα έλεγα) και γύρισα Θεσσαλονίκη για να μαζέψω τα κομμάτια μου και να αρχίσω να παλεύω να πάρω πτυχίο (μπορεί και να μην θέλω τελικά… καλή δεν είναι η φοιτητική ζωή;)

Μέσα στο χαμό αυτό, αναμειγνύομαι στην εστία με παλιούς φίλους, γνωστούς και καινούριους. Συνειδητοποιώ ότι με την πάροδο των ημερών αρχίζει να σχηματίζεται μια υποτυπώδης παρέα. Τόσο καινούρια, αλλά και τόσο γνώριμη! Σα να επιστρέφω πίσω στο χρόνο. Μήπως κάθε περίοδος της ζωής μας είναι ένας κύκλος και στο τέλος συναντάμε την αρχή; Μήπως η Ιστορία επαναλαμβάνεται με διαφορετικά πρόσωπα; Σίγουρα όχι ταυτόσημη, αλλά τουλάχιστον παράλληλη θα έλεγα πως ναι.

Γενικά είμαι ένας άνθρωπος που ενθουσιάζεται εύκολα από ανθρώπους και καταστάσεις. Είμαι σαν ένα μικρό παιδάκι όπως λέει ένας κοντινός μου άνθρωπος!!! Επίσης, λέει ότι γι’ αυτό και είμαι στη σχολή που είμαι για να έχω δικαιολογία να μείνω παιδί για πάντα! Ελπίζω να έχει δίκιο γιατί αυτό το εξάμηνο είναι δύσκολο. Έχω πρακτική και κάποια χρωστούμενα μαθήματα plus την πτυχιακή και την εργασία της πρακτικής (ναι, ναι… είναι καμιά εκατοστή σελίδες και αυτή! Πέρα από τις εξετάσεις της πρακτικής)!

Ελπίζω να μπορέσω να ανταπεξέλθω! Άντε να δούμε!!!!!!!!!

Το μόνο καλό με το να πιάνεις πάτο είναι ότι οτιδήποτε κάνεις μετά μόνο ανοδικό μπορεί να είναι…

(σαν πολύ δεν μου βγήκε; Δικό μου είναι το μπλογκ, ό, τι θέλω το κάνω)

Καλησπερίζω,

Άγγελος

2010-01-28T17:18:00.000+02:00

Κάποιες φορές παίρνεις δύναμη και κουράγιο με αποτέλεσμα μια υποτυπώδη ψυχική ηρεμία από άτομα που η ζωή τους είναι κάθε άλλο παρά στρωμένη και ψυχικά ήρεμη… Σ’ ευχαριστώ αδερφέ μου…

Ελπίδες...

2010-01-19T18:30:00.000+02:00

Καταλαβαίνεις ποιοι είναι οι φίλοι σου στις λύπες γιατί αυτοί σου συμπαραστέκονται. Ωστόσο, κάποιοι μπορεί να το κάνουν επειδή σε λυπούνται. Εκεί που καταλαβαίνεις τους αληθινούς φίλους είναι στις χαρές. Όποιος χαίρεται με την ψυχή του για εσένα είναι και αυτός που σε νοιάζεται πραγματικά. Είναι αυτός που ανιδιοτελώς σου δίνει την ψυχή του, χωρίς ζήλεια. Και απλά να είσαι σίγουρος ότι θα είναι εκεί και στα δύσκολα.

Blog....αντί ψυχολόγου...

2010-01-18T00:42:00.001+02:00

Βρίσκομαι σε μια από τις πιο δύσκολες περιόδους της ζωής μου. Στη Φιλανδία είχα κάποιες μικρές ενδείξεις ότι κάτι δεν πάει καλά, αλλά από τότε που γύρισα Ελλάδα όλα έγιναν πιο περίεργα.

Εδώ και ενάμιση χρόνο κάνω πολλά πράγματα (Εράσμους, δίπλωμα, σχολή, δουλειά, πτυχία γλωσσών και υπολογιστών, blogging) και αυτό με έκανε να βάζω κάποια πράγματα στην άκρη. Πράγματα – συναισθήματα. Υπήρξαν δύσκολες οικογενειακές καταστάσεις που ακολουθήθηκαν από δύσκολες συναισθηματικές προσωπικές μου καταστάσεις. Κοινώς ένα μπάχαλο. Με όλα αυτά που έκανα και απασχολούσα το μυαλό μου όλη την ημέρα δεν τους έδινα σημασία.

Ωστόσο, όταν γύρισα στην Ελλάδα, που μετά από πολύ καιρό κάθομαι και δεν έχω μια ρουτίνα να μου ορίζει κάτι να κάνω, άρχισα να έχω ελεύθερο χρόνο να σκέφτομαι και να αναλύω κάποια πράγματα πιο πολύ. Μετά από τραγικότητες θανάτων στην αρχή του έτους, που ακολουθήθηκαν από ατυχήματα και ψυχρολουσίες σε πολλά επίπεδα στη ζωή μου, άρχισε η κατάρρευση.

Γενικά είμαι άνθρωπος που προσπαθεί να τα βγάζει πέρα μόνος του. Ελπίζω να μη χρειαστώ βοήθεια…

Υ.Γ.: όπως λένε και κάποιοι φίλοι μου για κάποια σήριαλ: «όλα από τη ζωή είναι βγαλμένα!». Οι ίδιοι σήμερα μου είπαν μια ατάκα από το «παρά 5». «Το θάνατο δεν το νίκησε ποτέ κανείς… το ζήτημα είναι πως θα κερδίσεις τη ζωή»

Μείνε...

2010-01-16T12:19:00.000+02:00

Το μείνε είναι μια πολύ έντονη προσταγή...

Αυτός που το λέει μπορεί να μην είναι και ο ίδιος ικανός να το κάνει, αλλά το ζητάει...

; )

2010-01-10T02:59:00.001+02:00

Όταν φτάνουμε τον πάτο, σε όποια πλευρά της ζωής μας και να είναι, μετά από λίγο ανεβαίνουμε ξανά προς την επιφάνεια. Η ζωή κερδίζει το θάνατο και συνεχίζει την πορεία της όσο και αν πληγώνεται στη διάρκειά της…

NA ΣΑΣ ΖΗΣΕΙ!!!

γιατί ζούμε;

2010-01-06T03:28:00.000+02:00

Δεν υπάρχει η τέλεια ζωή. Πάντα θα υπάρχουν πράγματα που θα μας κάνουν να νιώθουμε άσχημα ή περίεργα, αλλά και πράγματα που η σκέψη τους και μόνο θα μας δημιουργούν ένα γλυκό χαμόγελο στο στόμα… Τι νόημα θα είχε αν η ζωή μας δεν είχε προκλήσεις να ξεπεράσουμε; Αν όλα ήταν εύκολα, δεν θα είχαν αξία οι κορυφές που κατακτάμε στην πορεία της ζωής. Μετά από μια μέρα κατά την οποία έχουμε κάνει πολλά πράγματα νιώθουμε γεμάτοι και ότι αυτή η μέρα «δεν πήγε χαμένη». Κάπως έτσι φαντάζομαι και το τέλος της ζωής μας. Το αν είμαστε ευχαριστημένοι, αν έχουμε αυτή τη γλυκιά κούραση είναι η απόδειξη ότι κάναμε κάτι να αξίζει.

Σίγουρα σε μια μέρα δεν κάνουμε όλα όσα θέλαμε, ούτε όλα όσα θα μπορούσαμε. Ωστόσο, το πιο σημαντικό είναι να κάνουμε πράγματα που μας γεμίζουν, που μας λένε ότι αξιοποιήσαμε το χρόνο μας καλά. Κατά τη διάρκεια της ημέρας έχουμε καλές και άσχημες στιγμές. Στιγμές που μας απελπίζουν και άλλες που μας φέρνουν στον έβδομο ουρανό. Στο τέλος της μέρας, κάνοντας μια μικρή ανασκόπηση βλέπεις τι έχεις κάνει, βλέπεις πόσο σου αρέσει, βλέπεις πόσο καλά είσαι με το εαυτό σου. Έτσι πρέπει να είμαστε και στη ζωή. Κανένας μας δεν θα κάνει την τέλεια ζωή, αλλά όλοι μας μπορούμε να προσπαθούμε να τα έχουμε καλά με τον εαυτό μας. Αυτό δεν είναι που έχει σημασία άλλωστε;

Σκατά ο καινούριος χρόνος~!!!~!!!

2010-01-04T22:48:00.000+02:00

Μετά από ένα περίεργο 2009 ήλπιζα σε ένα καλύτερο 2010… ΣΚΑΤΑ!!!! Τίποτα καλό δεν ήρθε!!! Με το που ξυπνάω το πρωί της πρωτοχρονιάς μαθαίνω ότι ο πατέρας ενός φίλου μου έχει πεθάνει. Το απόγευμα μετά τη κηδεία με παίρνει ο πατέρας μου τηλέφωνο και μου λέει ότι είχε ατύχημα με το αυτοκίνητο (ευτυχώς δεν είχε κάτι σοβαρό). Και το κερασάκι στην τούρτα είναι ότι ο αδερφός ενός άλλου φίλου μου έχασε το πάγκρεάς του.

ΤΕΛΕΙΑ>>>>>!!@#$%^%$#@!$%^*Ι(*&^%$#%^&&%^&@%

Μας μπήκε πολύ άσχημα το 2010 που λέτε… πραγματικά νιώθω να με έχει μουντζώσει κάποιος γκαντέμης πολύ άσχημα!!! Και εμένα και τους γύρω μου…

Ελπίζω ο υπόλοιπος κόσμος να είχε καλύτερες γιορτές!!! Καλά θέλω να ακούσω!!!!!

4000 Χμ νότια του Joensuu...

2009-12-30T14:01:00.000+02:00

Πέρασαν πολλές μέρες από την τελευταία ανάρτηση!!! Και όμως είμαι ακόμα εδώ! Δεν είναι ότι δεν ήθελα να γράψω κάτι στο μπλογκ.. είναι απλά ότι προτιμούσα να κοιμηθώ ώστε να αναπληρώσω κάποιες ώρες ύπνου. Μεσολάβησαν πολλά πράγματα από το τελευταίο ποστ. Αρχικά Αγία Πετρούπολη, στη συνέχεια Λαπωνία, μετά τη Λαπωνία συμμαζέψαμε τα τελευταία μαθήματα και τα χαρτιά από τα γραφεία Εράσμους και άλλα τέτοια και μετά ταξίδι επιστροφής στην Ελλάδα.

Στην Ελλάδα ξεκίνησε ένας δεύτερος Γολγοθάς καθώς θα έπρεπε να κάνω ανανέωση της διαμονής μου στην Εστία. Back to Greek Reality (Show…)!!!! Μου έλλειψε η ευγένεια του Φιλανδού δημόσιου υπάλληλου και γενικότερα του Φιλανδού και της Φιλανδής!!! Ακόμα και στο σούπερ μάρκετ στην Ελλάδα ο κόσμος είναι μουντρούχος!!! Ενώ εκεί θα σου έλεγαν ένα “terve”, ένα “moi” βρε αδερφέ…

Τέλος πάντων… Μου αρέσει που στην Ελλάδα έχουμε όμως ένα άλλο ταμπεραμέντο και φιλότιμο που μας βοηθά να ξεπερνάμε τη γκρίνια μας!!!!!

Χαιρετισμούς από την Πίνδο και το χωριό μου!!! Χρόνια πολλά σε όλους και καλές γιορτές!!!

Υ.Γ.: Όσο για το νετ εδώ….@#$%^&&$%&$%^@%$#%#$^%$&^&%$^#%#@

Σ.

2009-12-07T03:51:00.000+02:00

Στην αρχή είναι η ανάγκη να αποδείξεις ότι είσαι μεγάλος

Στη συνέχεια ότι είσαι άντρας

Ότι μπορείς να τα καταφέρεις μόνος

Ότι είσαι ανεξάρτητος

Και εκεί που νομίζεις ότι μπορείς να πάρεις όλες τις αποφάσεις μόνος, σηκώνεις το τηλέφωνο: «Τι να κάνω;»

Αμηχανία… Ρωτάς δεύτερη φορά

Δεν έχουν συνηθίσει, τους είναι πρωτόγνωρο.

Δεν το έκαναν ποτέ, είναι άδικο και για εκείνους

Άδικο και για εσένα

Περίεργα όνειρα...

2009-12-03T01:38:00.000+02:00

Ήμουν στον χωριό μου. Ήταν μεσημέρι με πολύ ήλιο. Μένω στο παλιό σπίτι της γιαγιάς μου ώσπου ένας εκκωφαντικός θόρυβος κάνει την εμφάνιση του.

Βγαίνω στη βεράντα. Ακούγονται αεροπλάνα να πετάνε σε χαμηλό υψόμετρο. Είμαι τρομοκρατημένος, αλλά δεν κάνω τίποτα. Έχω παγώσει.

Όχι πολλή ώρα μετά πέφτουν οι πρώτες βόμβες. Φωτιά και μυρωδιά μπαρουτιού παντού. Να τρέξω; Δεν υπάρχει νόημα. Μπορεί να πέσει μια βόμβα οπουδήποτε.

"Περί έρωτος και άλλων δαιμονίων..."

2009-12-02T20:49:00.000+02:00

Η αδρεναλίνη του έρωτα δεν συγκρίνεται με κανένα one night stand…

Υ.Γ.: Τώρα πιστεύω ακόμα πιο πολύ στα θαύματα!!!

Ημερολόγιο #1

2009-12-01T04:31:00.000+02:00

Τρελαίνομαι να ενθουσιάζομαι εύκολα!! Τρελαίνομαι να κάνω όνειρα που ξέρω ότι ποτέ δεν θα γίνουν πραγματικότητα!!! Τρελαίνομαι να πιστεύω ότι μπορώ να κάνω κάτι – ενώ φαίνεται αδύνατο – και κάποιες φορές να μου κάθεται και να το παίζω έξυπνος… Όταν δεν μου κάθεται όμως έχω τη δικαιολογία ότι ήταν κάτι εξωπραγματικό!!!

Πήγα το ΣΚ σε κάτι φίλους Ισπανούς σε μια διπλανή πόλη. Δεν μιλούσαν καλά αγγλικά, αλλά μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε και από τη στιγμή που οι άλλοι τους αντιμετώπιζαν λίγο υπεροπτικά για διάφορους λόγους κολλήσαμε!!! Δεν είχαμε βρεθεί για κάμποσους μήνες, αλλά με το που τους είδα ξανά ένιωσα τόσο όμορφα που ξέρω τώρα ότι δεν θα είναι απλά άτομα που ήμαστε μαζί στο εράσμους, αλλά κάτι το παραπάνω. Μάλιστα, εκεί βρήκα και δύο ελληνίδες με τις οποίες είχαμε μιλήσει μόνο μέσω φέισμπουκ και αυτό έγινε κυρίως λόγω των ισπανών. Και με αυτές η αλήθεια είναι ότι το δέσιμο ήταν σχετικά εύκολο. Έλληνες στην άκρη του κόσμου, με κοινά βιώματα από τον καλά συγκαλυμμένο ρατσισμό των ντόπιων, με κοινό τρόπο σκέψης τόσο σε ό, τι αφορά ιδεολογίες και τρόπους σκέψης όσο και τρόπο αντιμετώπισης των υπολοίπων και στόχων στη ζωή. Βρήκαμε και κοινούς γνωστούς! Ήταν σα να τις γνωρίζω χρόνια!!!

Με λίγα λόγια ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΤΗΚΑ με τους ανθρώπους εκεί…!!! Και μάλιστα κανονίσαμε «Μέρα μουσακά» στα μέσα Δεκέμβρη και αν μπορέσουν οι Ισπανοί να έρθουν Ελλάδα το Πάσχα!! Θέλω και εγώ να τους επισκεφτώ κάποια στιγμή, αλλά και λόγω στρατιωτικής θητείας το καλοκαίρι δεν ξέρω αν θα μπορέσω να το κάνω. Για φέτος τουλάχιστον…

Κάνω όνειρα ότι θα ξαναβρεθώ με αυτούς τους ανθρώπους!!! Και είναι από τις λίγες φορές που το λέω, το θέλω και το πιστεύω ταυτόχρονα. Το λέμε και με άλλους Ερασμίτες, αλλά μπορεί να το λέω και να μην το πιστεύω ή να το πιστεύω χωρίς να το θέλω και πάει λέγοντας.

Ήταν πραγματικά ένα βήμα στο να νιώσω μακράν καλύτερα και να πάρω δύναμη να γράψω τα τελευταία essays που μου έχουν μείνει. Μπουχαχαχα~~!!!!!

Μεταξύ μας τώρα, το έχω γαμήσει λίγο με τις εκθέσεις και αυτά που πρέπει να κάνω, αλλά δεν πειράζει!!! Εράσμους είναι αυτό…

Την Πέμπτη πάμε στην Αγία Πετρούπολη μέχρι τις 6 Δεκεμβρίου και μετά καπάκι από τις 8 μέχρι τις 14 στη Λαπωνία!!! Το έχω κάνει το πρόγραμμά μου σκατά, αλλά μ’ αρέσει!!!! Και σκέψου ότι στις 16 είναι η μέρα μουσακά στην πόλη των άλλων παιδιών και στις 19 πετάω για Ελλάδα!!! Οπότε θα πρέπει να κάνω και τα γραφειοκρατικά!!! Τες πα… οι δύσκολες περίοδοι είναι αυτές που μας αφήνουν τους πιο πλούσιους καρπούς.

Υ.Γ.: Ο τίτλος – «Ημερολόγιο» - έχει να κάνει με το γεγονός ότι είναι πράγματα που έγραψα όχι με σκοπό να αναρτηθούν, αλλά με μορφή ημερολογίου. Ωστόσο, σκοπός του μπλογκ (τουλάχιστον αυτόν έχω εγώ με αυτό το μπλογκ) είναι να γράφω όταν θέλω και αυτά που θέλω. Άσχετα με το αν είναι πολλά, λίγα, ενδιαφέροντα ή όχι είναι τόπος έκφρασης αυτό το ρημαδο-σάιτ!!! Σαν ένα μέρος όπου φωνάζεις δυνατά να ξεθυμάνεις χωρίς επιπτώσεις!!!

Θαύματα…

2009-11-19T03:40:00.000+02:00

Η ζωή μας έχει γίνει τόσο ρηχή που δεν πιστεύουμε πια σε πολλά πράγματα. Δεν πιστεύουμε στον έρωτα. Δεν αφήνουμε τον εαυτό μας ελεύθερο. Απλά βλέπουμε τι ωραία που συμβαίνουν όλα στους άλλους και εμείς μένουμε απαθείς και δεν κάνουμε τίποτα. Αφήνουμε τη ζωή μας να περνάει μπροστά στα μάτια μας όπως περνάνε οι περαστικοί μπροστά από το παράθυρο. Ξέρουμε ότι πρέπει να αντιδράσουμε και ότι πρέπει να κάνουμε κάτι, αλλά κάτι μας τραβάει από το να ξεκινήσουμε και να προσπαθήσουμε να κάνουμε κάτι που θα αλλάξει τη ζωή μας, που θα αλλάξει εμάς τους ίδιους.

Και όμως συμβαίνουν θαύματα… Δεν είναι τα μεγάλα, εκείνα που θα κάνουν θόρυβο. Δεν είναι τα πυροτεχνήματα στον ουρανό, αλλά το σχόλιο που θα κάνει ένα πεντάχρονο παιδί για αυτά. Δεν είναι το παγκόσμιο ρεκόρ, είναι τα μάτια που θα δακρύσουν για αυτό. Δεν είναι το χιόνι που πέφτει, αλλά οι χιονάνθρωποι που μπορείς να φτιάξεις με αυτό.

Μια κουβέντα μπορεί να είναι ένα θαύμα από μόνη της. Όταν όμως έρχεται από ένα άτομο με αγάπη ή από ένα άτομο για το οποίο τρέφεις αγάπη γίνεται το μεγαλύτερο θαύμα του κόσμου. Είναι αυτό που σε κάνει να χαμογελάς για ολόκληρη την υπόλοιπη μέρα. Όχι τόσο αυτή καθαυτή η φράση, αλλά ο συνδυασμός πομπού και τρόπου έκφρασης.

Συμβαίνουν θαύματα και είναι γύρω μας… ας είναι μικρά… αξίζουν τη σημασία μας.

Αυτό θα πει γεμάτη μέρα!!!

2009-11-16T22:52:00.000+02:00

Καλά…τον τελευταίο καιρό έχω γαμηθεί στα essays και στα μαθήματα… Όχι τίποτα άλλο, αλλά τώρα άρχισε να με αρέσει εδώ και δεν θα θέλω να φύγω. Αυτό το μπλογκ το έκανα με σκοπό να γράφω θετικά πράγματα και έχει αρχίσει να με επηρεάζει και είναι καλό!!!

Χθες βράδυ ξενύχτησα με μια εργασία και πάλι και σήμερα έπρεπε να ξυπνήσω πρωί για να πάω σε ένα σχολείο στην άλλη άκρη της πόλης να παρακολουθήσω μάθημα σε μια τάξη στα πλαίσια του μαθήματος «Introduction to special education».

Ξυπνάω στις 7μιση με τη τσίμπλα στο μάτι πλένω το λιγδωμένο μαλλί, το στεγνώνω μην παγώσει στη παγωνιά του χωριού και οδεύω προς τη στάση του λεωφορείου. Μαζί μου μια Τσέχα που υποτίθεται ότι σπουδάζει αγγλικά, αλλά κάποιες φορές ρε παιδί μου δεν μπορώ να την καταλάβω τι θέλει να πει… ίσως φταίει το ότι δεν είχα πιει καφέ…

Ο καθηγητής στο μέιλ του μας έδινε πολύ γενικές οδηγίες και στο δρόμο εκεί που το λεωφορείο πήγαινε και πήγαινε, συνειδητοποιούμε ότι γυρνάμε κέντρο… ρωτάμε τους finnish people και μετά από πολύ κόπο να βρούμε κάποιον που θέλει να μας μιλήσει συνειδητοποιούμε ότι απομακρυνόμαστε από το σχολείο… Κατεβαίνουμε κακήν κακώς… βρίσκουμε δύο ποδηλάτες (ατσαλένια να τους γίνουν τα ποδήλατα) και μας είπαν πώς να πάμε. 2,5 Χμ περπατήσαμε και φτάσαμε στο σχολείο αργοπορημένοι. Γνωρίζοντας μάλλον μόνο στριμμένους Φινλανδούς περιμέναμε ότι θα μας κράξουν γιατί δίνουν πολλή σημασία στους τύπους.

Αντιθέτως, όλοι οι δάσκαλοι ήταν θετικοί και μας υποδέχτηκαν απίστευτα. Μάλιστα, η μαγείρισσα που δεν ήξερε αγγλικά ήταν η πιο φιλική!!! Μέχρι και παραπάνω φαΐ έβαλε για εμάς (εδώ είναι εξωτερικό… τρώνε τα παιδιά στο σχολείο… αλλά και το μεσημεριανό τους μπορεί να είναι στις 11 ένιγουέι, οπότε δεν με εκπλήσσει πια. Ήταν σαν μια οικογένεια!!!

Εν τω μεταξύ, άντρας δάσκαλος ήταν μόνο ένας. Με δώδεκα δασκάλες… τραγικό, αλλά τυχερός… Η δασκάλα που μας έκανε ξενάγηση και μας πήρε στην τάξη της θα πάει του χρόνου στην Κρήτη. Όπως καταλαβαίνεται πήρε το μέιλ μου να με ρωτήσει πράγματα και θάυματα… ελπίζω όχι δύσκολα. Με ρωτάει σε κάποια στιγμή τι νόμισμα έχουμε στην Ελλάδα γιατί αναρωτιόταν με τον άντρα της. Της απαντάω «έχουμε ευρώ από το 2002» και στο άκυρο πετάγεται μια γερμανίδα συμφοιτήτρια και λέει: «εμείς το είχαμε έναν χρόνο νωρίτερα..» και το είπε με το ύφος: « χα.. σας περνάμε» ή κάπως έτσι…. Και ποιος σε ρώτησε εσένα κοπελιά; Είναι ανταγωνιστικοί πολύ οι γερμανοί.. και μετά σε μια πρόβα εκδήλωσης που θα συμμετέχουμε οι γερμανοί, αν και ετοίμασαν κάτι χλιαρό ως άνοστο, έκαναν τις πιο εμπαθείς ερωτήσεις… Τες πα όμως, γιατί ήταν μια πολύ όμορφη μέρα.

Μετά πήγα βιβλιοθήκη και έψαξα κάτι βιβλία που ήθελα. Στη συνέχεια η πρόβα της εκδήλωσης και μετά μια συνάντηση για να κανονίσουμε το ταξίδι στην Λαπωνία. Δεν γράφω παραπάνω λεπτομέρειες για να μην γίνω κουραστικός, αλλά έκανα πράγματα που με έκαναν να νιώσω χρήσιμος και ότι δεν πετάω το χρόνο μου…

Carpe Diem

Εργασία Vol. 2

2009-11-15T02:34:00.000+02:00

Καλά....έκανα έναν ελληνικό καφέ καλύτερο και από εκείνον της μάνας μου!!! Δεν ξέρω αν φταίει ότι το μπρίκι μου το έστειλε η γιαγιά, αλλά να σας πω την αλήθεια είναι μια δώση πατρίδας.....
που 'σαι ρε μάνα να με δεις να διαβάζω με τον ελληνικό καφέ στο ένα χέρι, στο άλλο χέρι το Supporting the Spirit of Learning (θα γούρλωνε τα μάτια της αν της έλεγα τον τίτλο...) Βέβαια, ως παιδί της γενιάς μου και εγώ τσεκάρω το φέις για καινούρια μηνύματα και σχόλια κάθε είκοσι λεπτά... Στο μπλογκ δεν περιμένω σχόλια, αλλά γουστάρω να γράφω και να με διαβάζει (αλήθεια, πέρα από τον CsLaKoNaS θα με έχει διαβάσει κανείς;) κάποιος άσχετος από την άλλη γωνιά της Ελλάδας (τώρα θα είναι και της Ευρώπης) και να λέει κοίτα ζόρια που τραβάει ο κόσμος!!!

Εργασία Vol. 1

2009-11-15T02:06:00.000+02:00

Γράφω εργασία για το process curriculum…. Κλασσικός Έλληνας την άφησα για την τελευταία στιγμή. Άντε να δούμε τι παίζει. Πάντως, το βιβλίο που μας έδωσε η κοπελίτσα (η καθηγήτρια ντε…) φαίνεται να είναι , αν και στα αγγλικά, πολύ ενδιαφέρον…. ανανέωση με την πορεία του διαβάσματος αργότερα. Η μέρα προβλέπεται πολύ μεγάλη… Θέλω να πάω και για σκι αύριο… ΤΡΟΜΑΡΑ μου!!!

Νοσταλγία-Κωστας Καρυωτακης

2009-11-13T00:46:00.000+02:00

Μεσ' από το βάθος των καλών καιρών
οι αγάπες μας πικρά μάς χαιρετάνε.

Δεν αγαπάς και δε θυμάσαι, λες.
κι αν φούσκωσαν τα στήθη κι αν δακρύζεις
που δεν μπορείς να κλάψεις όπως πρώτα,
δεν αγαπάς και δεν θυμάσαι, ας κλαις.

Ξάφνου θα ιδείς δυο μάτια γαλανά
-- πόσος καιρός! -- τα χάιδεψες μια νύχτα·
και σα ν' ακούς εντός σου να σαλεύει
μια συφορά παλιά και να ξυπνά.

Θα στήσουνε μακάβριο το χορό
οι θύμησες στα περασμένα γύρω·
και θ' ανθίσει στο βλέφαρο σαν τότε
και θα πέσει το δάκρυ σου πικρό.

Τα μάτια που κρεμούν -- ήλιοι χλωμοί --
το φως στο χιόνι της καρδιά και λιώνει,
οι αγάπες που σαλεύουν πεθαμένες
οι πρώτοι ξανά που άναψαν καημοί...

Σάουνα και άλλα...

2009-11-11T21:08:00.000+02:00

Λοιπόν… έχει μισό μέτρο (εντάξει, ίσως υπερβάλλω) χιόνι και δεν τους σταματάει τίποτα από το να κάνουν ποδήλατο!!! Οι άνθρωποι είναι τρελοί!! Για τους Φινλανδούς μιλάω ντε… Εντάξει, όμως, δεν μπορώ να αρνηθώ ότι είναι πιο ευγενικοί και χαρούμενοι με το χιόνι… Στο δρόμο μου χαμογέλασε ένας ντόπιος που με είδε να ταλαιπωρούμαι!!!

Και πριν από λίγο βγαίνοντας από τη σάουνα μια κυριούλα μας μίλησε πολύ ωραία. Είναι ψυχροί, αλλά άμα βρεις το κουμπί τους (κρύο, χιόνι, αλκοόλ και σάουνα) είναι οι καλύτεροί σου φίλοι.

Άλλα κόλπα αυτά με τη σάουνα… Λοιπόν που λες φίλε μου αναγνώστη, η σάουνα, η παραδοσιακή φινλανδική, γίνεται τσιτσίδι… Ωστόσο, εμείς οι πιο νότιοι και πιο shy της υπόθεσης πηγαίναμε με τα μαγιό. Μια φορά ήρθε και ένας άλλος από το Εράσμους και το παιδί είχε κάνει τη γυμνή σάουνα, πίστεψε ότι έτσι γίνεται αυτό εδώ και μας ήρθε όπως τον γέννησε η μαμά του... Προφανώς ένιωσε άσχημα γιατί ήταν μόνος, αλλά από την άλλη και εμείς είπαμε ότι αφού είμαστε στην Φινλανδία θα πρέπει να το κάνουμε σωστά. Πάμε σήμερα και ενώ κανένας δεν είχε μαγιό το παιδί της προηγούμενης φοράς έκανε εμφάνιση με το μαγιό του!! Έπεσε πολύ γέλιο!!!

Και οι δύο πλευρές προσπάθησαν να προσαρμοστούν στους γύρω τους… Τρομερό το πολιτισμικό χάσμα έχω να πω εγώ με τη σειρά μου και δεν είναι μόνο στη σάουνα. Όταν είχα πρωτοέρθει εδώ, γνωρίστηκα με έναν Φινλανδό και συνηθισμένος από την Ελλάδα δίνω το χέρι μου να του πω ότι χάρηκα για τη γνωριμία και κοιτούσε το χέρι μου… ΕΛΕΟΣ>>

Snow....Snow....Snow....

2009-11-11T02:26:00.001+02:00

Σήμερα έριξε πολύ χιόνι… και όταν λέμε πολύ το εννοούμε…

Με τους ιντερνάσιοναλ γείτονες κάναμε έξι τρομερούς χιονάνθρωπους. Φωτό θα έρθουν άυριο γιατί είναι νύχτα (από τις 16:00, μην τα συζητάς καθόλου…) και δεν βγαίνουν καλές…

Αντί βιογραφικού…

2009-11-09T00:55:00.000+02:00

Περιπλανιέμαι στη μπλογκόσφαιρα εδώ και κάποιον καιρό… Ωστόσο, όλα τα μπλογκ ήταν ανώνυμα και λίγο μυστικοπαθή θα έλεγα!!!

Πέφτω στο αγαπημένο μπλογκ της Άσπας για πολλοστή φορά, αλλά τώρα πάω στη πρώτη ανάρτηση της στην οποία έλεγε: «η ζωή δεν είναι προσωπική υπόθεση και ότι τα διδάγματά της είναι χρήσιμα μόνο όταν τα μοιράζεσαι»

Σκέφτηκα ότι είχε δίκιο!! Δεν χρειάζεται πια να είμαστε και τόσο μυστικοπαθείς!!! Δεν θα επιδιώξω να μάθουν γνωστοί μου για το μπλογκ, αλλά δεν θα χαθεί και ο κόσμος αν πέσει κάποιος πάνω του.

Λοιπόν… ξεκινάμε ταξιδάκι χωρίς μάσκα πια… και νομίζω ότι μου βρήκα και περιγραφή!!! Ένας ήρωας χωρίς μάσκα και χωρίς το βρακί πάνω απ’ το παντελόνι!!!

(το τελευταίο είναι σπόντα για το σούπερμαν!!~~~ ντροπιάζει τους υπερήρωες!)

Ας αλλάξουμε πρόσημο!!!

2009-11-08T03:15:00.000+02:00

Είναι τόσα που δεν μπορούν να πουν οι λέξεις. Είναι τόσα που δεν μπορούν να περιγράψουν ακόμα και οι σκέψεις.

Τρεις μήνες στη Φινλανδία και αυτό που μένει είναι μια γλυκόπικρη γεύση. Πράγματα που περίμενες και άλλα όχι. Πράγματα που σε έκαναν να νιώσεις απίστευτα όμορφα και άλλα που σου έκαναν την ψυχολογία σμπαράλια!!!

«Είναι πολιτισμικό το θέμα» θα έλεγε μια καθηγήτριά μου. Είναι θέμα ανθρωπιάς θα έλεγα εγώ. Δεν είναι ανάγκη να είμαστε κακεντρεχείς και μικρόψυχοι. Δεν είναι ανάγκη να βάζουμε εμπόδια εκεί όπου δεν υπάρχουν. Δεν χρειάζεται να βάζουμε εμπόδια και σύνορα εκεί που δεν χρειάζονται.

Τα ταξίδια της ζωής μας είναι σαν πίνακες ζωγραφικής. Δεν μπορείς να δεις κάθε λεπτομέρειά τους, δεν μπορείς να τον έχεις ολόκληρο μέσα στο μυαλό σου, απλά θυμάσαι τα πιο εντυπωσιακά σημεία και ίσως τις ατέλειές του. Δεν είναι κακό να έχει ένας πίνακας ατέλειες, το κακό είναι να μην έχει περιεχόμενο και μήνυμα.

Έχω τόσα πολλά να γράψω και τόσα λίγα… Είναι αυτό το συναίσθημα που ξέρεις ότι βιώνεις κάτι σημαντικό, αλλά ίσως όχι όσο έντονα θα ήθελες ή θα έπρεπε.

Κάποτε πίστευα ότι σημασία έχει τι συναίσθημα έχεις στο τέλος της ημέρας. Πάντα κερδίζεις πράγματα και βιώματα, χάνεις κάποια άλλα, αλλά έτσι είναι η ζωή. Ωστόσο, όταν το πρόσημο είναι αρνητικό δεν είναι εύκολο να δεχτείς κάτι τέτοιο…

Το όριο της ζωής μου άρχισε τελευταίως να έχει τιμή που τείνει στο μηδέν από τα αρνητικά (που ‘σαι ρε μαθηματικέ να με δεις…)

ΣΤΟΧΟΣ; Αυτό το όριο να τείνει στο συν άπειρο

Lim(ΖΩΗΣ) à 0_`ç ΤΩΡΑ

Lim(ΖΩΗΣ) à +∞ ç ΜΕΛΛΟΝ

Νέα ανάρτηση!!!

2009-10-23T02:07:00.000+03:00

Μετά από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες δημιουργίας ενός μπλογκ της προκοπής αποφάσισα να ξεκινήσω ένα καινούριο με σκοπό να το κρατήσω. Έχω και το αντίστοιχο twitter έτσι για να περνάει η ώρα εδώ στο εξωτικό εράσμους αφού βρίσκομαι σε μια μικρή (για τα δεδομένα της Ελλάδας) πόλη της Φινλανδίας.

Λοιπόν...καλό μας ταξίδι και οι λεπτομέρειες έρχονται!!!