Wake me up...when September ends

Ρολόγια..

Έγραψα πολλά…

Μετά τα έσβησα…

Έγραψα άλλα…

Έκλεισα τον κειμενογράφο…

Ρολόγια…

Μακάρι να σταματούσαν για λίγο, μακάρι να μπορούσαμε να ξέρουμε πως είναι ο σωστός τρόπος να χρησιμοποιήσουμε την «ψευδαίσθηση» την οποία μετράνε!

Αν αύριο περάσω το μάθημα θα έχω κάνει ένα βήμα για το πτυχίο. Με τρομάζει λίγο η όλη φάση… είναι ωραία να είσαι φοιτητής, δεν νιώθω να έχει κλείσει αυτός ο κύκλος για εμένα…

Από την άλλη, τρομάζει και η ιδέα του «να μην προλάβουμε τις λίστες», όπως ακούγεται στη σχολή μας τον τελευταίο καιρό περισσότερες φορές απ’ όσες λέμε «καλημέρα, τι κάνεις;». Ναι μεν, το ειρωνεύομαι, αλλά το θέμα της δουλειάς είναι πολύ σημαντικό στις μέρες. Ωστόσο, γιατί τόσο κακό ρε παιδιά;;;

Άκουσα άτομα να λένε, τώρα που «κλείνει» η επαγγελματική αποκατάσταση στους δασκάλους να λένε ότι δεν θα διάλεγαν αυτή τη σχολή και ότι αν δεν καταφέρουν να διοριστούν θα είναι χαμένα χρόνια.

Εγώ όμως χαίρομαι! Χαίρομαι γιατί δεν μετανιώνω για την επιλογή μου. Δεν μετανιώνω για τα χρόνια μου στη σχολή και όσα έμαθα εκεί. Δεν είχα ως αυτοσκοπό να διοριστώ, αλλά είχα ως ελπίδα να ασχοληθώ με κάτι που να μου αρέσει. Σίγουρα αν τα πράγματα με την επαγγελματική αποκατάσταση να ήταν αλλιώς να είχα άλλη σειρά στο μηχανογραφικό (αντί για πρώτο να ήταν δεύτερο το Παιδαγωγικό). Νιώθω όμως γεμάτος και πάνω απ’ όλα ήρεμος.

Ναι, ΗΡΕΜΙΑ είναι αυτό που νιώθω. Ίσως λίγο κουρασμένος από το διάβασμα γιατί θέλω να πάρω πτυχίο μαζί με τους φίλους μου, αλλά ήρεμος…

Αναγνωστήριο Α.Π.Θ.

και τα μυαλά στα κάγκελα!!!

Σήμερα άνοιξα και θα κλείσω το αναγνωστήριο του πανεπιστημίου. Ας ελπίσουμε να μην καταλήξω έτσι...

τουλάχιστον η εργασία προχώρησε αρκετά!!!

κουρκουτιάστηκα, που λέει και η γιαγιά μου...

εξεταστικές φιλούρες!!!

" Τη φαντασία μου χορεύω στο κενό"

Με τους μπάτσους δεν είχα ποτέ ιδιαίτερη συμπάθεια. Στην αρχή προσπάθησα να μην είμαι προκατειλημμένος και να προσεγγίζω όποιον ήταν ένστολος χωρίς να έχω αρνητικές σκέψεις. Το κακό είναι ότι όλοι τους – σχεδόν – επαληθεύουν τον κανόνα του μπάτσου! Η αντιπάθειά μου αυτή είναι κάτι που δεν είναι καλό. Δεν είναι καλό γιατί προφανώς δεν είναι όλοι οι αστυνομικοί μπάτσοι, όπως και σε όλα τα επαγγέλματα υπάρχουν μαλάκες.

Υποψιάζομαι ότι γενικά η στολή τόσο στους αστυνομικούς, όσο και στους υπόλοιπους ένστολους τους δημιουργεί την αίσθηση της εξουσίας. Κακό πράγμα η εξουσία… νομίζεις ότι έχεις παραπάνω δικαιώματα! Έχω πολλά παραδείγματα από ένστολους που είτε έγιναν είτε γνώρισα ως τέτοιους. Από φίλους και γνωστούς μέχρι την αντιμετώπιση που δέχτηκα σε υπηρεσίες και σε πορείες, ακόμα και σε προσωπικό επίπεδο. Δεν έχει νόημα να αναφέρω τέτοιες καταστάσεις.

Θα σταθώ, όμως, σε κάτι που μου έγραψε μια φίλη μου κάποια στιγμή και αντικατοπτρίζει το πώς νιώθω για τους μπάτσους (όχι τους αστυνομικούς, αυτούς του κάφρους λέω, που μόνο να δέρνουν χωρίς λόγο ξέρουν):

«Μπάτσοι, γουρούνια, ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ των καρδιών μας»

Αντικατοπτρίζει ακριβώς την αίσθηση που έχω για αρκετούς ένστολους. Ευτυχώς μέσα στις στολές υπάρχουν άνθρωποι, δυστυχώς οι στολές γίνονται κάποιες φορές ένα με τον άνθρωπο…

«Για τη Λ.»

Η πρακτική τελείωσε…

η – χαοτική ύλη – βγήκε…

η διάθεση για διάβασμα δεν ήρθε ποτέ…

Ξαφνικά! Μπουμπουνιτό, σιωπή και μετά βροχή!

Αύριο πάλι διάβασμα…

Υ.Γ.: Στο γραφείο υπάρχει ένα post-it που λέει ότι μπορώ να πάρω πτυχίο τον Ιούνιο. Έχω σκοπό να το ακολουθήσω! Αλήθεια σε λέω~!!! Αλλά αύριο να μην πάω για μια μπύρα;;;

Όταν πηγαίναμε μαζί σχολείο

Πλησιάζει…

Με κοιτάει στα μάτια…

«Γεια», ψελίζει…

«Μια φίλη μου είναι θαυμάστριά σας!»…

«Καλό μεσημέρι ΚΥΡΙΕΕΕΕ!!!!» και απομακρύνεται τρέχοντας…

Περιττό να πω ότι χαμογελούσα όλη την ημέρα….

I want to have it all

Εκεί που όλα μοιάζουν έτοιμα να καταρρεύσουν, εκεί είναι που βρίσκεις κάποιον που πιστεύει σε εσένα περισσότερο απ’ ό, τι εσύ ό ίδιος στον εαυτό σου. Αυτό δημιουργεί ένα πολύ όμορφο συναίσθημα, αλλά παράλληλα σου δημιουργεί και ευθύνη ώστε να ανταποκριθείς στην εκτίμηση των άλλων. Όχι για να μην τους απογοητεύσεις, αλλά για να «επιστρέψεις» την εκτίμηση. Με τον δικό σου ιδι – ΟΜΟΡΦΟ τρόπο….

Υ.Γ.1: Θέλω να βρω χρόνο να δω τα ποστ όλων σας, αλλά με την πρακτική έχουμε γονατίσει και όσος ελεύθερος χρόνος υπάρχει γίνεται ύπνος και οτιδήποτε έχει να κάνει με φοιτητική ζωή.

Υ.Γ.2: Όποιον ακούσω να λέει ότι ΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ κάθονται θα τον καρυδώσω! Όσοι δάσκαλοι θέλουν να κάνουν σωστά τη δουλειά τους περνάνε τις ίδιες ώρες που κάνουν μάθημα στην προετοιμασία γι’αυτές τις ώρες. Τεμπέληδες υπάρχουν σε όλα τα επαγγέλματα, όπως και κάθε δουλειά έχει τις δυσκολίες της. Και όσοι λένε ότι είναι εύκολο να είσαι δάσκαλος δεν έχουν μπει σε τάξη με 25 μαθητές (και ειδικά Άνοιξη…)

Υ.Γ.3: ελπίζω να σας επιστρέψω δριμύτερος