"Πάρε το Dewey!"

Η εμπειρία της πρακτικής μου είχε ατελείωτες ώρες διαβάσματος στο αναγνωστήριο του Αριστοτελείου… Ειδικά το μάθημα της πρακτικής, που ήταν και το τελευταίο, με την τεράστια ύλη παιδαγωγικών τάσεων και πρακτικών μας είχε αποτελειώσει! Όπως φαίνεται και στην φωτογραφία, είχαμε αρχίσει να κάνουμε μικρούς Πλατωνάκους (για όσους δεν γνωρίζουν, είναι κάτι ενοχλητικά διαφημιστικά χαρτάκια που διαφημίζουν έναν όμιλο «Πλάτων» και έχουν μπροστά έναν κύριο, ο οποίος έγινε η μασκότ μας).

Μέσα σε αυτήν την κούραση, συζητούσαμε με την ομάδα μου (ναι, διαβάζαμε όλοι μαζί) για το σε ποια απ’ όλες τις τάσεις ανήκει ο Dewey, ένας αμερικανός παιδαγωγός. Είχε στοιχεία από πολλές τάσεις και καταλήξαμε στο γεγονός ότι ο Dewey είναι σε σύγχυση γιατί δεν γνωρίζει που ανήκει και κάναμε διάφορα τέτοια αστεία… Μέχρι να γίνει το μεγάλο λάθος! Ένας από εμάς έκανε την κίνηση να πει: «Πάρε το Dewey!».

Γνωρίζουμε όλοι νομίζω το παιχνίδι «Πάρε τον παπά» που παίζαμε μικροί… Ήταν αυτό ακριβώς το πράγμα, αλλά συνοδευόταν από μια σύγχυση… Παίζαμε άπειρες ώρες… ανταλλάσσαμε συνέχεια το «Dewey”… Με αυτό δώσαμε εξετάσεις, με αυτό πήραμε τις βεβαιώσεις κτήσης πτυχίου, με αυτό κάναμε τα χαρτιά των αναπληρωτών μας (!), με αυτό συνεχίζουμε… 

Εμπειρίες Πρακτικής: Πρωταγωνιστές

Δεν έχω κάνει ένα συγκεκριμένο ποστ ακόμα για την πρακτική μου. Ήθελα να το κάνω δεδομένου ότι ήταν αντικειμενικά μία από τις πιο ενδιαφέρουσες, πιο έντονες, πιο δημιουργικές και πιο ευχάριστες περιόδους της ζωής μου. Ήταν μια περίοδος που έμαθα πολλά για τη διδασκαλία, τόσο θεωρητικά όσο και πρακτικά, αλλά επίσης και για το σχολείο ως οργανισμό (πως λειτουργεί και λοιπά). Σε συζητήσεις που είχα και με άλλα άτομα από άλλα παιδαγωγικά της χώρας καταλήγω στο ότι η εμπειρία της πρακτικής όπως την ζήσαμε εμείς ήταν πολύ πιο ουσιαστική και για την μετέπειτα δουλειά μας, αλλά κυρίως πολύ ουσιαστική στον τρόπο που μας επαναπροσδιόρισε ως ανθρώπους, ως δασκάλους πια.

Σε αυτό το ταξίδι της πρακτικής είχα άλλους τέσσερις συνοδοιπόρους. Είναι τα άτομα της ομάδας μου, οι – αρχικά – άγνωστοι με τους οποίους θα έπρεπε στη συνέχεια να συνεννοηθώ για ένα εξάμηνο. Το θέμα είναι ότι η εξέλιξη της ιστορίας μας έκανε να γίνουμε φίλοι και να γελάμε απίστευτα πολλές ώρες μαζί.

Λίγα λόγια για τα παιδιά:

Δ.: Η Δ. ήταν η μόνη από τους τέσσερις που γνώριζα από πριν. Δεν είχαμε ιδιαίτερες σχέσεις, αλλά λέγαμε ένα γεια στη σχολή. Πρώτη φορά την είχα δει σε ένα μάθημα που συμμετείχαμε και οι δύο σε κάτι ομάδες διδασκαλίας. Ψαγμένη, ενημερωμένη, εναλλακτική, μα πάνω απ’ όλα συνειδητή. Αυτό που κάνει θέλει να το κάνει καλά, αλλά έχει κάποια προβλήματα με την οργάνωση του χρόνου. Το ταλέντο που έχει όμως στη διδασκαλία την κάνει να σώζει την κατάσταση την τελευταία στιγμή.  Το ότι σκέφτεται πολλά πράγματα την κάνει να φαίνεται λίγο χαμένη στον κόσμο της, αλλά κάθε άλλο παρά αυτό συμβαίνει.

Α.: Η Α είναι ξαδέρφη της Δ. Έχει πάει στα ίδια σχολεία με τη Δ. στην ίδια σχολή και , εν τέλει, έβγαλαν και τον ίδιο βαθμό πτυχίου. Καθότι πολύ χαμηλών τόνων η Δ. η ξαδέρφη της πάντα ήταν, ή τουλάχιστον έμοιαζε, πολύ πιο δυναμική. Έχει έναν μοναδικό τρόπο να  περιγράφει καταστάσεις με τις οποίες ακόμα και αν δεν είναι γελοίες θα γελάσεις. Χωρίς να είναι φυτό ήταν πάντα από τους καλύτερα προετοιμασμένους κατά τη διάρκεια της πρακτικής και αυτή που είχε τη δυναμική που χρειαζόταν η ομάδα.

Κ.: Ο Κ. ο ψηλός! Με ύψος κοντά στα 2 μέτρα ο Κ. κατάφερε να με κάνει να νιώσω για πρώτη φορά κοντός. Κοντοχωριανός, αλλά τον γνώρισα στη σχολή την πρώτη μέρα της πρακτικής. Τον είχε πάρει το μάτι μου σε ένα μάθημα – εντάξει, δεν είμαστε και πολλοί άντρες στη σχολή – αλλά όπως όλοι δεν πατούσαμε και πολύ στις διαλέξεις. Ήταν αυτός ο οποίος δούλευε πιο κοντά στον τρόπο που δουλεύω εγώ. Το κλασικό αντρικό: πρακτικό, όσο αρκεί και όχι λιγότερο ή με υπερβολές. Μου θυμίζει αρκετά τους φίλους μου από το λύκειο θα έλεγα και ήταν ο μόνος που έλεγε ναι στην πόση μπίρας μετά το μάθημα

Μ.: Με τη Μ. η αλήθεια είναι ότι άργησα να δεθώ από την άποψη ότι έπρεπε να περάσουν κάποιες μέρες για να βρούμε κώδικες επικοινωνίας. Μου φαινόταν αρκετά συντηρητική και με πολύ απόλυτες απόψεις. Η αλήθεια είναι ότι έχω κάνει μαζί της τις πιο εποικοδομητικές συζητήσεις είτε αφορά τους μπάτσους εννοώ… τους αστυνομικούς, αλλά και τη θρησκεία. Είναι ίσως εκείνη που διάβασε περισσότερο από όλους μας και δούλεψε περισσότερο. Ήταν μάλιστα εκείνη που μας επανέφερε στην τάξη κάθε φορά που παρεκτρεπόμαστε… και ήταν πολλές αυτές οι φορές…

Νομίζω ότι μου αρέσει ως ιδέα και θα το κρατήσω όπως τα σίκουελ… 

Τέλος εποχής....

κάποιες φορές είναι που αναρωτιέσαι πως μπορούν να χωρούν τέσσερα χρόνια σε πέντε στοίβες βιβλία και τρεις κούτες πράγματα....

ελπίζω να κρατήσω τους τόνους αναμνήσεις που έχω!!!

Καληνύχτα Θεσσαλονίκη...
Καληνύχτα φοιτητική ζωή...
Καλημέρα ζωή (όχι η σαπουνόπερα)...

Νιώθω ένα τεράστιο υποβρύχιο...

Μετά από ένα ολονύχτιο γλέντι το πρωί μας βρήκε με τα ποτά στο χέρι... έχω μιλήσει με περισσότερες κοπέλες απ'όσες έχω μιλήσει σε όλη μου τη ζωή.... τραγικό, αλλά ενδιαφέρον... αποτελώ ένα τεράστιο "υποβρύχιο" καθώς όσο ήμουν στο παραδοσιακό - με κλαρίνα - γλέντι του χωριού ήπια τον άπατο από μπύρες, στη συνέχεια το γύρισα στο ουίσκι. Δεν μπορώ να πω...καλά ήταν...

Σας ευχαριστώ Δανάη, Δέσποινα, Ειρήνη, Μαίρη, ... , ...., ....

Καλή μέρα σε όλους....

Υ.Γ.: Εκεί που είχαμε βγεί στην Εθνική και χαιρετούσαμε τα διερχόμενα αυτοκίνητα, συνειδητοποιώ ότι έχω χαιρετήσει δύο θείους μου με το πιο ηλίθιο μεθυσμένο χαμόγελο...

Internet hot spot...στο πίσω μπαλκόνι!

Αυτό που λέμε χαριτολογώντας με τους φίλους μου στο χωριό μου – στο οποίο βρίσκομαι εδώ και κάνα δυο βδομάδες – είναι ότι ο χρόνος εδώ είναι σχετικός! Καθότι ένα μικρό χωριό της Πίνδου, δεν έχει πολλά πράγματα να κάνει κάποιος… Πέρα από τα καφενεία των «μεγάλων» και την μία τύποις καφετέρια, το χωριό δεν έχει τα πράγματα εκείνα που θα τραβήξουν έναν νέο. Τη βγάζουμε με βόλτες στα διπλανά χωριά, που είναι μεγαλύτερα, και με καμιά εξόρμηση στο βουνό.

Τις τελευταίες μέρες η βαρεμάρα μας είχε βαρέσει κόκκινο! Περισσότερο από κάθε άλλη φορά… Εκεί όμως είναι η στιγμή που η μαγεία του χωριού μίλησε για μια ακόμα φορά. Η χθεσινή βραδιά είναι μια βραδιά που θα τη θυμάμαι όσο ζω. Δεν είναι όμως η μόνη βραδιά.

Θα θυμάμαι εκείνο το καλοκαίρι που ελλείψει αυτοκινήτου πηγαίναμε κάθε βράδυ περπατώντας στην κορυφή του απέναντι βουνού για να ανάψουμε φωτιά και να πιούμε μέχρι να ανατείλει ο ήλιος!

Θα θυμάμαι τα βράδια που ο Α. είχε πάρει το αγροτικό του θείου του και ενώ ήμαστε όλοι στην καρότσα ξεκινήσαμε να τραγουδάμε στις 3 τη νύχτα!

Θα θυμάμαι που δεν είχαμε κοιμηθεί καθόλου και πήγαμε μεθυσμένοι, ξενυχτισμένοι, κουρασμένοι κλπ κλπ σε έναν γάμο που γινόταν στο χωριό. Τίποτα δεν μας εμπόδισε να κάτσουμε και στο γλέντι…

Θα θυμάμαι που επτά άτομα μπήκαμε σε ένα αμάξι τύπου σεντάν για να πάμε βόλτα σε μια κοντινή λίμνη…

Θα θυμάμαι την ημέρα της έναρξης των Ολυμπιακών του Πεκίνου, που κοιμηθήκαμε στις 11 το πρωί και στις 2 το μεσημέρι ξυπνήσαμε για να τη δούμε. Το ίδιο πρωί είχαμε παίξει δηλωτή στο σπίτι μου… Η μάνα αφού μας είδε να παίζουμε χαρτιά… μας έκανε και πρωινό να φάμε. Ο Α. πήρε την πιο κωλόφαρδη ξερή που έχω δει ποτέ μου…

Θα θυμάμαι τη μέρα που πέθανε ο πατέρας ενός απ’ την παρέα τον τρόπο που γίναμε όλοι κουβάρι όλοι μαζί…

Λίγες μέρες αργότερα κουβάρι γιατί έφευγα για Φινλανδία…

Λίγους μήνες αργότερα κουβάρι για την επιστροφή…

Πιωμένοι το καταχείμωνο να βγάζουμε τα ρούχα μας για να αποδείξουμε ότι αντέχουμε….

Μετά από αυτό πήγαμε στην Εγνατία και κατουρούσαμε στη μέση του δρόμου…
Γιατί;;; Δεν υπάρχει άμεση απάντηση, πέρα από… το ότι το κάναμε γιατί μπορούσαμε! Όπως αργότερα θα μας αποκάλυπτε ο Γ.

Μπορεί κάθε χρονιά να βαριόμαστε τη ζωή μας, αλλά από κάθε χρονιά θα θυμόμαστε πράγματα τόσο όμορφα που θα σβήνουν αυτήν την αίσθηση αμέσως… Μπορεί μεγαλώνοντας να μη συμφωνούμε για το ποιο καλοκαίρι έγινε τι, καθώς από μικρά παιδιά είμαστε εδώ, αλλά όλοι μας συμφωνούμε ότι περνάμε ωραίες στιγμές…

ΠΑΟΚ - ΑΓΙΑΞ

3 γκολ σε δέκα λεπτά;;;;;;;;;
χαμένο πέναλτι;;;;;;;;;;;;
χαμένο τετ α τετ;;;;;;;;;;;;;;

ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΟ!!!!!!

Σα να μην πέρασε μια μέρα...

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος… σαν σήμερα πριν από έναν χρόνο ταξίδευα για Φινλανδία!!!

Μαζί μου είχα πολλές προσδοκίες για το τι θα κάνω εκεί, για τους ανθρώπους που θα συναντήσω. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν μετάνιωσα στιγμή. Μπορεί αν περάσαμε δύσκολη περίοδο προσαρμογής, μπορεί ο Οκτώβρης να ήταν μήνας κατάθλιψης (μας είχαν ενημερώσει σχετικά στα μαθήματα γλώσσας, αλλά κανένας μας δεν τους άκουσε…), μπορεί οι Φινλανδοί, αν και πολύ ευγενικοί να πάτωναν από κοινωνική ζωή, μπορεί να μην μπορείς να βρεις φαΐ της προκοπής καμία ώρα της μέρας και της νύχτας, μπορεί η υψηλότερη θερμοκρασία μέχρι φέτος να ήταν οι 35 βαθμοί (ρεκόρ που έσπασε η πόλη που ήμουν εγώ φέτος με 37), μπορεί οι γυναίκες – αντί για 1,80 λεπτές ψηλές – να ήταν ντουλάπες

ΑΛΛΑ…

Έναν χρόνο μετά αυτό που θυμάμαι είναι η χαμογελαστή γιαγιά στο σούπερ μάρκετ, οι ευγενικοί άνθρωποι που μας έβαλαν σπίτι τους όταν είχαμε γίνει παπιά από τη βροχή και τη βάρκα στο ποτάμι, τα υπέροχα τοπία, τους εξυπηρετικότατους ανθρώπους, την τέλεια περίθαλψη, το υπέροχο σπίτι ΜΟΥ, την απίστευτη εμπειρία του να οδηγείς στους -20 βαθμούς, τη δυνατότητα να πάω στην Αγία Πετρούπολη, το ταξίδι στη Λαπωνία, την φωτογραφία με τον Αϊ-Βασίλη, την εμπειρία του Εθνικού Πάρκου 300 χιλιόμετρα βόρεια του αρκτικού κύκλου όπου ο ήλιος δεν ανέτειλε, όπου είδαμε βόρειο σέλας, όπου η πυκνότητα κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο ήταν 2, αλλά εμείς ήμασταν ήδη δέκα, όπου περπατήσαμε πάνω σε παγωμένη λίμνη, όπου βρήκα την ελληνική σημαία σε ένα χωριό Σάμι, όπου χάιδεψα πρώτη φορά τάρανδο, όπου έγινα φίλος με άτομα που με επισκέφτηκαν φέτος στην Ελλάδα.

Ακόμα, την αλλαγή που έγινε σε εμένα προσωπικά. Σαφώς, ίσως κάποια βασικά χαρακτηριστικά μου παρέμειναν ίδια, αλλά μετά την Φινλανδία έχω παρατηρήσει μια διαφορετική θεώρηση για τη ζωή και αν εξαιρέσει κανείς το post Erasmus depression (ναι, είχαμε και από αυτό), με έχει αλλάξει αρκετά ως προς πιο πρακτική αντιμετώπιση των πραγμάτων…

Ακολουθούν κάποιες φωτό…