Σάββατο, 7 Μαΐου 2011

Μνήμες #2


"25/01/2009

Tαξίδια αληθινά, ταξίδια ψεύτικα…
[…]

Ξαφνικά, στο σημείο που ο Piaget μιλούσε για τη μάθηση ακούγεται από έξω το τραγούδι Sometimes από James και σε συνδυασμό με τη βροχή (δεν ήθελα και πολύ...) ξεκίνησα να ταξιδεύω...
Βρίσκομαι στο αεροπλάνο, οικονομική θέση, αλλά εγώ έχω ένα πλατύ χαμόγελο...στα αυτιά μου από το mp3 ακούγεται το Sometimes...η θέα από ψηλά είναι υπέροχη..."
[…]
Κάπως έτσι περιέγρφα το Εράσμους έξι μήνες πριν πάω. Ονειροπόλος είμαι ο άτιμος! Το ήθελα όμως πολύ και εν τέλει το κατάφερα. Ήθελα να ξεφύγω...να ξεφύγω από τους φόβους και τα όριά μου, τους φόβους και τα όρια των άλλων, ίσως και τον εαυτό μου τον ίδιο.

Πλέον, κάνω ξανά όνειρα...για μια καινούρια αρχή από Σεπτέμβριο, όχι μόνο σε νέα πόλη, αλλά και σε άλλους τομείς. Να βρω κάτι να με ενθουσιάζει και να μου δίνει ζωή...Φέτος, τόσο οι δάσκαλοι όσο και όλοι οι υπόλοιποι με όσους συνδιαλέχτηκα δεν μου άφησαν και την καλύτερη εντύπωση. Ποτέ δεν ένιωσα να ανήκω εδώ... Ποτέ δεν ένιωσα το ίδιο συναίσθημα που ένιωθα με τους συμφοιτητές μου στην πρακτική. 

Μπορώ να καταλάβω ότι η ζωή είναι διαφορετική από το ό,τι μπορεί να ζήσαμε στο Πανεπιστήμιο, αλλά θέλω να πιστεύω ότι δεν είναι όλοι έτσι. Ένας φίλος μου με ταρακούνησε τις προάλλες καθώς μου είπε ότι έπαψα πια να μιλάω για πράγματα με ενθουσιασμό. Πριν από 9 μήνες ο ίδιος μου είχε στείλει ένα μέιλ που περιέγραφε την κατάστασή μου ως εξής:

Sindromo aggelos—onomazetai to sindromo sto opoio kapoios ipervolika
enthousiodis tipos prospathei na metadosei ton enthousiasmo tou stous
allous protinontas pragmata ta opoia oi alloi ta aporiptoun kai epeita
kanoun diapragmateuseis gia auta, panta me ton idio enthoysiasmo

Έχω αρχίσει να χάνω τον εαυτό μου;; θέλω να ελπίζω όχι. Απλά είναι η πρώτη χρονιά και για πρώτη φορά νιώθω ότι όλοι είναι "απέναντί" μου. Δεν υπάρχει αλληλεγγύη ούτε στο ελάχιστο. Το προσπάθησα, αλλά έβρισκα πάντα έναν τοίχο με ένα γκράφιτι ΝΑ (να με συμπαθάτε) ΕΙΡΩΝΕΙΑ.


Έπεσαν και πολλά φέτος πάνω μου...περισσότερα από κάθε άλλη φορά και αποσυντονίστηκα. Έχω αρχίσει να βρίσκω πάλι τον εαυτό μου. Σήμερα ήρθαν και οι φίλοι μου από τη Θεσσαλονίκη και η μέρα μου πέρασε τόσο ωραία. Αρχισα να θυμάμαι πράγματα που έζησα μαζί τους, αλλά το πιο ωραίο είναι ότι δεν μιλήσαμε πολύ για το παρελθόν. Το θεωρώ ωραίο γιατί αυτό σημαίνει ότι υπάρχει παρόν και μέλλον, δηλαδή δημιουργήσαμε μελλοντικές μνήμες.


Ευχαριστώ παιδιά...

5 σχόλια:

  1. sinithos apenantis mas einai mono o eyatos mas.
    mellon yparxei !!!!
    kalimera !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο! Το ζήτημα είναι να βρούμε τη δύναμη να ξεπερνάμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Όλοι την έχουμε μέσα μας, αλλά πρέπει να περάσουμε εκείνες τις πουτ@νες τις διαδικασίες για να την βρούμε.

    Το συναίσθημα όμως του να ξεπερνάς κάτι και να σηκώνεσαι στα πόδια σου είναι απίστευτο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. "Το συναίσθημα όμως του να ξεπερνάς κάτι και να σηκώνεσαι στα πόδια σου είναι απίστευτο!"

    Ναι, είναι απίστευτο, γιατί το συναίσθημα αυτό το νιώθω αυτή την περίοδο που έχω ξεπεράσει τον άσχημο χωρισμό μου!! Και νιώθω πλήρης σε κάποιους τομείς...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Στο "σύνδρομο" θα ήθελα να προσθέσω την εξής παράμετρο που δε λήφθηκε υπόψη:

    Σύνδρομο Άγγελος—ονομάζεται το σύνδρομο στο οποίο κάποιος υπερβολικά ενθουσιώδης τύπος προσπαθεί να μεταδώσει τον ενθουσιασμό του στους άλλους προτείνοντας πράγματα συνοδευόμενα με καλοζυγισμένα αστεία, που καταλήγουν-πάντοτε-σε χαριτολογήματα, τα οποία οι άλλοι τα απορρίπτουν με μια εναλλακτική "τύπου" και έπειτα κάνουν "τύπου" διαπραγματεύσεις για αυτά,πάντα με τον ίδιο "τύπου" ενθουσιασμό. ΦιΛάΚιΑ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. lm lunaland 1,

    Κάθε δύσκολη περίοδος μας βοηθάει να βγούμε πιο δυνατοί!

    lm lunaland 2,

    το μόνο καλό είναι ότι έχω μάθει να διαπραγματεύομαι καλά και με χιούμορ!!! Λες να με πάρει ο ΓΑΠ (aka George Jeffrey Papandreou) σε καμιά διπλωματική αποστολή;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή