Coming soon

"Σκέφτομαι κάποιες φορές ότι έχω αλλάξει πολύ. Άλλες πάλι πιστεύω είμαι ο ίδιος. Τώρα πια στα εβδομήντα μου, μπορώ να πω ότι τα πράγματα είναι λίγο πολύ διαγεγραμμένα, άσχετα από τις ενδιαφέρουσες, θετικές και αρνητικές, τροπές που παίρνει η ζωή μας κάθε φορά. Θυμάμαι λίγο πριν πάω για την πρώτη μου δουλειά να κάθομαι στην ίδια πολυθρόνα που κάθομαι τώρα και να διαβάζω το βιβλίο μου. Τώρα βέβαια, μένω στην επαρχία, σε ένα σπίτι δίπλα στη λίμνη, όπως ακριβώς το φανταζόμουν. Ή περίπου όπως το φανταζόμουν. Θα φτάσω όμως και εκεί."

Γράφοντας διπλωματική (ή Paris calling #1)

Κάπου τον Μάιο, στην βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου. Κάθομαι δίπλα στη φίλη μου τη Χ. και γράφουμε από το μεσημέρι, κατάκοποι από τις δουλειές μας, αλλά ο χρόνος δεν φτάνει. Foucault, Butler, Connell, πατριαρχία, φύλο, φύλα, πειθαρχία, αρρενωπότητες και θηλυκότητες, queer theory και άλλα τέτοια έχουν κάψει το μυαλό μας λίγο...μάλλον πολύ! 

Έχουμε γυρίσει από ένα τσιγάρο - και εκεί για τα παραπάνω μιλούσαμε - και δεν γράφουμε ούτε δέκα λεπτά, όταν η Χ. γυρνάει και μου λέει

- Έχει ένα ροκ φεστιβάλ στο Παρίσι τέλος Αυγούστου, τι λες να πάμε; Θα είναι και οι Arctic Monkeys!

- Και δεν πάμε;!;!!!!!

Αυτή ήταν η συζήτησή μας...και συνεχίσαμε να γράφουμε. Τρεις μήνες, επεισοδιακές (θετικά και αρνητικά) υποστηρίξεις και ένα μεταπτυχιακό μετά:

εσύ τι θα άλλαζες στην καθημερινότητά σου αν είχες 3 εκ. ευρώ στον λογαριασμό σου;

Έκανα αυτήν την ερώτηση σε πολλούς από τους ανθρώπους γύρω μου. Είναι αστείο, αλλά όλοι αμέσως μετά από κάποια δευτερόλεπτα απαντούν, με μεγάλη σοβαρότητα, μάλιστα μαλώνοντας με τους γύρω που θα πεταχτούν να πούνε τη γνώμη τους.

Η πιο "νεανική" και νεανική απάντηση ήταν εκείνη της φυγής. Όλους μας μάς έχει μαγέψει το να ζήσουμε στο εξωτερικό, είτε στη κλασάτη και κυριλέ Νέα Υόρκη είτε κάνοντας σαφάρι στην Αφρική, το φύγεις μόνιμα όμως πόσο εύκολα θα το κάνεις;. Μπορείς να σηκωθείς και να φύγεις για πάντα αφήνοντας τα πάντα πίσω; Έτσι, ξαφνικά;

Από την άλλη, η λύση του να "ασφαλίσεις" τα λεφτά στην τράπεζα και να παίρνεις τους τόκους είναι η σωστή κίνηση; Η ασφάλειά μας είναι τόσο σημαντική τελικά; Όπως και μια οποιαδήποτε επένδυση που θα αυγατίσει τα χρήματα, με τα τελευταία να γίνονται αυτοσκοπός.

Η τρίτη προσέγγιση, ήταν εκείνη του "θα ζούσα πιο άνετα". Όπως πολύ χαρακτηριστικά αναφέρουν οι φίλοι μου εδώ, "δεν θα άλλαζα κάτι, θα έκανα τη ζωή μου πιο εύκολη". Στην πορεία καταλαβαίνεις ότι αλλάζουν τόσα πράγματα που, εν τέλει, πόσο ίδια θα ήταν η ζωή τους;

Εγώ ίσως τα έκανα και τα τρία, ίσως και να έκανα ένα δικό μου σχολείο. Δεν ξέρω. Όταν τα κερδίσω, θα σας πω. Εσείς τι θα κάνατε;

not long ago, not far from now

Έχω βρεθεί πολλές φορές σε αυτήν τη φάση. Είναι εκεί λίγο αφού έχεις αγγίξει τον πάτο. Μόνο που σε αυτήν την περίπτωση δεν είχα αγγίξει πάτο για την ακρίβεια. Είναι η στιγμή λίγο πριν κάτι μεγάλο. Το νιώθεις. Είσαι σίγουρος ότι κάτι έρχεται. Όχι ότι δεν είμαι ευχαριστημένος με τη ζωή μου μέχρι τώρα. Κάθε άλλο, θα έπρεπε να είμαι αχάριστος. Μπορώ και κάνω τη δουλειά που αγαπάω. Ακόμα και στον καιρό της κρίσης δεν έμεινα χωρίς δουλειά. Μεγάλο πράγμα. 

Σκέφτομαι κάποιες φορές ότι έχω κάνει στη ζωή μου περισσότερα από αυτά που μου αναλογούν ή αυτά που θα μου επέτρεπε η κοινωνικοοικονομική καταγωγή μου. Η καθηγήτριά μου (υπεύθυνη για την διπλωματική μου) λέει ότι η κλασική κοινωνιολογία είναι σαν τα ζώδια, και ισχύει. Όπου βασικό ζώδιο βάλε τάξη, ωροσκόπο εθνικότητα ή φύλο και πάει λέγοντας. Λίγο πολύ, είναι προδιαγεγραμμένο το μέχρι που μπορείς να φτάσεις. 

Κι όμως είμαι εδώ και τα καταφέρνω. Σε έναν εξαιρετικά μεγάλο βαθμό μόνος μου. Και είμαι περήφανος γι αυτό. Αλλά είσαι άπληστος αν θέλεις και κάτι παραπάνω; Μάλλον ναι, μάλλον όχι. Είναι σχετικά όλα. 

Μέχρι πρόσφατα ήθελα να φύγω από την Ελλάδα. Η μαγεία του εξωτερικού (την έχω ζήσει σε μεγάλο βαθμό), αλλά και οι καλύτερες προοπτικές τόσο εργασιακά όσο και εκπαιδευτικά, με τραβούσαν πολύ έντονα. 

Ωστόσο, με κάποιον τρόπο η ζωή στα φέρνει αλλιώς. Είμαι σε ένα σχολείο που χαίρομαι να πηγαίνω! Ένας συνάδελφος λέει ότι το χαμόγελο που συνοδεύει την κάθε καλημέρα μου το βλέπει μόνο στις καλημέρες των παιδιών λίγο πριν πάνε εκδρομή. Και για μένα το σχολείο είναι σαν εκδρομή. 

Γενικά είμαι καλός σε αυτό που κάνω. Είμαι διαβασμένος. Το ξέρω και είμαι παράλληλα πολύ ξιπασμένος. Το σχολείο αυτό όμως είναι τέτοια πρόκληση. Όλοι οι συνάδελφοι και οι συναδέλφισσες είναι εξαιρετικοί και με εμπειρία. Αυτό σημαίνει ότι κάθε μέρα μαθαίνω κάτι καινούριο. Μιλάω με ανθρώπους που εκτιμώ και γίνομαι καλύτερος και ως άνθρωπος και ως εκπαιδευτικός. 

Με λίγα λόγια, στην Αθήνα έχω κάνει τη φωλιά μου. Ωστόσο, το περιμένω. Αυτό το κάτι που θα τα ανεβάσει όλα σε ένα άλλο επίπεδο. Το νιώθω έρχεται! Θα είναι εδώ, θα είναι αλλού (I also get itchy feet every now and then) δεν ξέρω...

One of these days

Χωριό

Ο χειμώνας μου αρέσει. Τον έχω συνδέσει αρκετά με το χωριό, στο βουνό, με χιόνι, παρέα και τζάκι.

Βγήκα για να κάνω τσιγάρο και άκουσα τα ποτάμια. Όταν ήμουν μικρός, μου έκανε μεγάλη εντύπωση που μόνο τον χειμώνα ακουγόταν τόσο δυνατά.

Τα αστέρια λάμπουν πιο δυνατά, πιο σταθερά, με μεγαλύτερη πυγμή. Το φως τους πιο σταθερό. Λες και η παγωνιά του χειμώνα το πάγωσε κι αυτό.

Η Ίρμα, λες και ξέρει τα ωράριά μου, θα έρθει στο υπόγειο να γρατσουνίσει την πόρτα για να μπει μέσα και να ζεσταθεί, την ώρα που τα «μεγάλα αφεντικά» κοιμούνται και δεν θα τη μαλώσουν.

Λίγο πιο πέρα, το βουνό είναι φωτισμένο πια. Πόσο ξένη μοιάζει αυτή η εικόνα… Έχω μείνει στο σκοτάδι που επικρατούσε παλιά, αλλά είναι τόσο φωτεινές οι αναμνήσεις που σβήνουν αυτό που βλέπουν τα μάτια.

Το χωριό, σαν τους ανθρώπους του κι αυτό, περιχαρακωμένο. Κλεισμένο μέσα σε ένα τείχος από βουνά, λευκά από το χιόνι, σα να προσπαθεί να διαφυλάξει την ομορφιά του.

Η άνοιξη δεν έρχεται όμως όταν κλείνεσαι. Πρέπει να λιώσουν τα χιόνια, πρέπει ν ανθίσουν οι οξιές και να σηκώσουν τα ρόμπολα κεφάλι, που είναι φορτωμένα από χειμώνα.

Οι καλικάτζαροι ξανά εδώ… δεν είναι σκιές, ούτε και πλάσματα φτιαχτά. «Ζούνε μέσα μας αυτά» θα πει και θα σκύψει το κεφάλι, κρύβοντας τα μάτια με υγρές κουρτίνες νοσταλγίας.

Πάει το χωριό… σαν ξένος τόπος πια. Ξένοι και οι άλλοι, ξένος κι εγώ. Και αυτά που λέω που και που – συχνά θα πουν οι άλλοι – είναι της μνήμης τα καλά. Είναι της μνήμης τα κακά.

Βαριά κουβέντα η συγγνώμη, μα δεν μου βγαίνει άλλη. Αλληγορία, ίσως, πες. Φεύγω και πάλι, μα έχω ήδη φύγει. Κι ας μείνω όσο μπορώ, κι όλη μου τη ζωή, δεν θα μαι εδώ. Σαν το πουκάμισο που στέκει στην κρεμάστρα. Σαν ένα σκιάχτρο σ αδειανό χωράφι.

Το κατάλαβες κι εσύ, το ξέρεις όμως χρόνια. Στο εαυτό σου μην το πεις. Δεν θα το αντέξεις, δεν θα σ αρέσει, δεν θα μ αρέσει.

Σφίξε μου μόνο τη γροθιά καθώς θα φεύγω. Να μη φοβάμαι τα γιατί, για να τα καταφέρω.

The closer you look, the less you see

Κάποιες μέρες μπορεί να σκεφτείς «είμαστε απλά ένα μάτσο κύτταρα βασισμένα σε ανθρακικές ενώσεις που οδηγούν, μέσα σε ένα πλαίσιο τυχαιότητας, σε αυτό που ονομάζουμε ζωή;»

Δεν είναι ερώτηση που έχει απάντηση και το ξέρω. Άλλωστε, έχει αποτελέσει θέμα συζήτησης πάρα πολλών ανθρώπων από τη στιγμή που υπήρξε έλλογη συνείδηση.

Ζούμε μέσα σε ένα μάτριξ που θέλοντας και μη δεν γνωρίζουμε πολλά για το τι συμβαίνει έξω από αυτό. Μάλλον, για να το θέσω πιο σωστά δεν ξέρουμε καλά καλά αυτά που συμβαίνουν εδώ που είμαστε.

Σε μια προσπάθεια να εξηγηθούν όλα σε ένα αιτιοκρατικό πλαίσιο Λογικής ίσως χάνουμε κάτι από τη μεγαλύτερη εικόνα.

Όσο πιο κοντά κοιτάς, τόσο λιγότερα βλέπεις…

Σενάριο 1

Πας, τρέχεις, βάζεις στόχους, τρέχεις, πας, να τους προλάβεις, τρέχεις, πας,(δεν) τους πετυχαίνεις, τρέχεις, πας, βάζεις καινούριους, τρέχεις και πάει λέγοντας.

Σενάριο 2

Είσαι και λίγο μοιρολάτρης… πας, αλλά δεν τρέχεις. «Αν είναι να γίνει, θα γίνει». Δεν απογοητεύεσαι. «Αν ήταν να γίνει, θα γινόταν». Προχωράς, δεν σε πειράζει (τόσο).

Ερώτηση

Αφήνεις τη ζωή να περάσει από μπροστά σου περιμένοντας τον καλό θεούλη να σου τα φέρει όλα καλά ή εστιάζεις στην Ιθάκη ξεχνώντας το ταξίδι;

Υ.Γ.: Δεν ασχολούμαι με την επικαιρότητα για τον βασικό λόγω του ότι για εμένα η δολοφονία ενός Έλληνα δεν αξίζει λιγότερο ή περισσότερο από εκείνη ενός μετανάστη, και οι ζωές μεταναστών χάνονται άδικα εδώ και χρόνια. Η λύση δεν είναι κρεμάλες στις πλατείες, αλλά παιδεία. Το φίδι βγήκε από το αβγό του. Καθήκον μας να μην γεννήσει άλλα αβγά.

Γράμμα

Αγαπητέ φίλε,

Διαβάζεις; Μπορεί, μπορεί και όχι... Κάποια στιγμή είχες μιλήσει για "εύκολη λύση". Η ιστορία αποδεικνύει ότι μόνο η εύκολη λύση δεν είναι. 

Σε εκτιμώ αφάνταστα. Σε ζηλεύω(με την καλή έννοια) γιατί βλέπω σε εσένα πράγματα που θα ήθελα να έχω κι εγώ, τρόπους αντιμετώπισης πραγμάτων, αλλά και δύναμη ψυχής! 

Έχουμε σταθεί ο ένας δίπλα στον άλλο σε πολύ περίεργες φάσεις και δεν ράγισε η φιλία μας.

Εύκολη λύση....(not) δεν είναι αυτό που γίνεται τους τελευταίους μήνες. Ξέρω ότι παρά τις δυσκολίες το προσπαθείς και το προσπαθείς πολύ περισσότερο από όσο θα περίμενα, πολύ περισσότερο από όσο θα προσπαθούσε η πλειοψηφία των υπολοίπων. 

Σου έχω αποδείξει ότι δεν κολλάω ουσιαστικά στο αν "θα παρεξηγηθούν τα σπίρτα αν ανάψω το τσιγάρο με τον αναπτήρα". Εκεί που κολλάω είναι στην περιγραφή "αηδία" σε πράγματα που αφορούν εμένα. Εκεί που κολλάω είναι στο "ας περάσουμε καλά η παρέα και μην ασχολείσαι με το συγκεκριμένο θέμα". Εκεί που κολλάω είναι στο "δεν λέω για εσένα, αλλά για τους άλλους", που είναι όμως σαν εμένα!  Εκεί που κολλάω είναι στο ότι ενώ υποτίθεται είμαστε φίλοι μου λες ότι θα προτιμούσες να είσαι στην απέναντι παρέα, ενώ ποτέ δεν έκρινα άτομα που προτιμάς εσύ να κάνεις παρέα και εμένα ίσως δεν μου άρεσε "να κάτσουμε στο ίδιο τραπέζι για τόσες ώρες".

Δεν θα έρθω να σου μιλήσω γι αυτό το θέμα. Είχες την ευκαιρία να το κάνεις όλη την ημέρα σήμερα και απόψε το βράδυ. Δεν το κρίνω, πρέπει να είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε κάποια πράγματα.  Αν διαβάσεις και όταν νιώσεις έτοιμος θα το κάνεις εσύ. Εγώ θα είμαι εκεί όπως και σε πολλές στιγμές παλιότερα. 

Ο Αγγελος είναι ένα πράγμα...με τα καλά του, τα κακά του, αυτά που συμφωνείς και αυτά που διαφωνείς. Πάνε πακετάκι. Από τη στιγμή που δεν είναι μια παραξενιά, ένας ψυχαναγκασμός κλπ θα πρέπει δυστυχώς να δεις αν μπορείς να έχεις συνολικά τον Άγγελο δίπλα σου και με ποιους όρους.

Με πραγματική εκτίμηση,

Άγγελος

Υ.Γ.: οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα και καταστάσεις είναι συμπτωματική. Τα παραπάνω είναι αποτέλεσμα της αστείρευτης και αρρωστημένης φαντασίας του παρόντος blogger.

Hold your breath and count to ten

Παίδες γεια σας και πάλι! 

Γενικά έχω πολλά να πω και να γράψω, αλλά η έλλειψη υπολογιστή με έχει κρατήσει πίσω. Από το κινητό δεν έχω ανακαλύψει ακόμα πως βλέπω τις αναρτήσεις σας, ωστόσο σιγά σιγά θα πάρω καινούριο λάπτοπ και θα στανιάρω.

Η φετινή χρονιά ήταν δύσκολη από πολλές απόψεις. Οχι μόνο οικονομικές, αλλά και δικές μου προσωπικές. Αυτές οι αλλαγές έχουν να κάνουν με το πως βλέπω εγώ κυρίως τον εαυτό μου. Κάτι σα να αυτοψυχαναλύθηκα! Καλό και κακό την ίδια στιγμή. 

Νιώθω ότι σε έναν βαθμό παραμέλησα και τους φίλους μου. Σταμάτησα να παίρνω τηλέφωνο τόσο συχνά. Δεν είχα πράγματα να τους πω, ενώ είχα τόσα πολλά. Ακόμα και τώρα φοβάμαι ότι απόλυτα δεν θα μπορέσουν να με καταλάβουν. Αυτό που φοβάμαι περισσότερο είναι ότι δεν τους έχω δώσει εγώ την ευκαιρία να με καταλάβουν.

Είναι ο Θ. η Ε. η Λ. η Κ. η Α. και άλλοι που είναι μακριά. Οσο και να προσπαθήσει κάποιος να εξηγήσει πράγματα από το τηλέφωνο, αυτό δεν θα είναι πάντα αρκετό. Είναι το βλέμμα, η έκφραση, το χαμόγελο, η φωνή και η διαφωνία που από κοντά είναι ουσιαστικά. Τους αγαπάω πολυ και δεν τους το λέω. Είναι και οι καιροί χαλαιποί για εμένα, για εκείνους, για όλους και για όλα.

Ο Γ. που είναι εδώ είναι ταυτόχρονα και πόσο μακριά. Τον βασανίζουν και εκείνον οι δικοί του δαίμονες, τα δικά του θηρία που πρέπει να νικήσει. Προσπαθώ να βοηθήσω όσο μπορώ, αλλά είναι αρκετό; Μπορώ να το κάνω;

Τελειώνει μια χρονιά (πάντα στο μυαλό μου ο χρόνος είναι το σχολικό έτος, τόσα χρόνια και μετά δάσκαλος γαρ) που αφήνει ένα πιο συνειδητοποιημένο ( μάλλον) άτομο, σε μια δύσκολη συνθήκη.

Η δουλειά είναι κάτι - το λιγότερο- αβέβαιο. Αυτό σημαίνει είτε επιστροφή είτε παραμονή at all cost. Είναι μια απόφαση που θα παρθεί ανάλογα με τις συνθήκες.

Κάποια στιγμή είχα αναρωτηθεί τι μπορεί να συμβαίνει και όλοι είμαστε σε μια ομαδική φρίκη. Είμαστε σε μια συνεχή εγρήγορση, σε έναν "πόλεμο" που δεν ξέρουμε τον εχθρό. Αυτό είναι το πιο επικίνδυνο πράγμα. Επικίνδυνο γιατί δεν έχουμε κάπου να διοχετεύσουμε τον θυμό μας, επομένως τον διατηρούμε μέσα μας και μας τρώει τα σωθηκά.

Αυτό που μένει είναι είτε να βουλιάξουμε αμαχητί, είτε να πιαστούμε έστω από τα μαλλιά μας και να παλέψουμε. Γιατί; Πως; Με ποιους όρους; Είναι ερωτήσεις των οποίων τις απαντήσεις δεν ξέρω και ίσως δεν χρειάζεται να τις ξέρω.

Νιώθω πιο "μόνος", πιο άφραγκος και στη πιο δύσκολη περίοδο που έχω υπάρξει ποτέ. Βγάζω όμως από μέσα μου μια άμυνα αισιοδοξίας που δεν ξέρω από που προέρχεται. Ισως δεν έχω τίποτα να χάσω. Ισως αν ακολουθήσω την ασφαλή οδό δεν θα κερδίσω πράγματα που θεωρώ σημαντικά. 

Οπως και στις κρίσεις πανικού, βαθειά ανάσα, μετράμε μέχρι το δέκα και συνεχίζουμε! 

There's a light that never goes out...

Δεν ξέρω τι με έχει πιάσει ξαναγράφω στο μπλογκ...και όχι μόνο ξαναγράφω, αλλά μπήκα στη διαδικασία να κοιτάω και πάλι το μπλογκ και μπλα μπλα μπλα....

Έβλεπα τις αναρτήσεις μου και συνειδητοποίησα ότι - αν εξαιρέσεις τον πρώτο χρόνο - έγραφα στο μπλογκ σε πολύ καλές και σε πολύ περίεργες φάσεις της ζωής μου.

Αυτή είναι μια από την καλύτερη για εμένα τα τελευταία χρόνια. Εντάξει, αντικειμενικές δυσκολίες υπάρχουν γιατί δεν υπάρχουν δουλειές και λεφτά, αλλά είμαι μετά από καιρό ήρεμος.

Βλέπω τους γύρω μου όμως να επηρεάζονται άπειρα από την κατάσταση. Όχι άδικα... Απλά δεν μπορώ να τους στηρίξω όπως θα ήθελα. Προσπαθώ να τους δείξω τις πιτσίλες χρωμάτων (έστω αυτές) σε έναν ασπρόμαυρο πίνακα, αλλά και πάλι όλα τίθενται στην υλική βάση που έχει δομηθεί η κοινωνία μας (όχι δεν έχω περάσει από την ΚΝΕ, αλλά σε μια κοινωνία που στηρίζεται στο χρήμα τι άλλο μπορείς αν πεις? ).

Εγώ το έχω ξαναπεί...είμαι με τα μυρμήγκια! Κι ας ζω σε ένα ουράνιο τόξο κάπου εκεί ψηλά...

τότε που...τώρα που...

Δεν θέλω να γράψω κάτι καταθλιπτικό. Έχει γεμίσει ο κόσμος με γκρίνια (άδικη ή όχι είναι μια άλλη κουβέντα)....

Θα μιλήσω για χαμόγελα...παιδιών...μεγάλων...πολύ μεγάλων ανθρώπων

Θα μιλήσω για ευτυχία....επιτυχία...ελπίδα...που έρχεται μέσα από την κατάκτηση των απλών καθημερινών στόχων...που δεν έχεις ανάγκη να έχεις άιφον, τάμπλετ, αμάξι, το τέλειο σπίτι κλπ. Η θέληση είναι εκεί...μαζί με τις ματαιώσεις, αλλά και τις χαρές! Μαζί τους άλλους, αλλά και σε μια μοναχική πέτρα δίπλα στο ακρογιάλι....

Χαρά που παίρνεις από μια μπύρα που θα μοιραστείς κι έναν καφέ που θα μοιραστούν μαζί σου. Ευτυχία που παίρνεις όταν καταφέρεις να κάνεις κάτι δύσκολο, ευτυχία που παίρνεις απλά με ένα χαμόγελο.

Η ζωή είναι περίεργο πράγμα...μπορούμε όλοι να είμαστε ευτυχισμένοι, αρκεί να δούμε αυτά που πραγματικά έχουν αξία. Δεν θέλω να ξυπνήσω στα 60 μου και να πω "τι έκανα;", "τι έζησα"...

Θέλω να έχω εγγόνια και να τους λέω ιστορίες για τότε...
...που βρέθηκα σε εκείνο το σπίτι και μιλούσα με τους γονείς της φίλης μου μέχρι να ξημερώσει
...που αντέδρασα σε αυτό που μου φάνηκε λάθος
...που ξενύχτησα για να κάνω μια εργασία γιατί την υπόλοιπη εβδομάδα έπινα μπύρες με φίλο που χώρισε
...που μου ήρθε ιδέα για τη διπλωματική μου στις τουαλέτες της σχολής
...που οι μαθητές μου έγιναν κάτι καλύτερο από εμένα
...που περπάτησα ώρες στο λεκανοπέδιο της Αττικής για να σκεφτώ έρωτες, φιλίες και συνεργασίες
...που χάθηκα σε ένα προάστιο του Λονδίνου γιατί είχα ψάξει μόνο το πως να πάω και όχι τον γυρισμό
...που χάθηκα στο κέντρο της Αθήνας, στο μέρος που υποτίθεται ότι γνωρίζω καλά
...που έπεσα γυμνός στο χιόνι μετά τη σάουνα κάτω από το φως του Βόρειου Σέλαος (πόσο παράταιρο ακούγεται στην γενική!)
...που πήγα στο σχολείο (ως δάσκαλος) χωρίς ούτε μία ώρα ύπνο και έκανα καλό μάθημα

Σκέψεις

Έχω καιρό να γράψω... Συνέβησαν και πολλά, τα ξεπεράσαμε κι αυτά! Καλό είναι η ζωή να φέρνει δυσκολίες, μας κάνει πιο δυνατούς εν τέλει. Μας αλλάζει όμως; Είμαι στο γραφείο, κοιτάω το φεγγάρι να φωτίζει τα βουνά, ακούω James, πίνω ελληνικό και γράφω κλασικά εργασία τελευταία στιγμή! Τα ίδια που έκανα τον πριν κάτι μήνες, τα ίδια που έκανα πέρσι, τα ίδια που έκανα στη σχολή.

Σίγουρα οι καταστάσεις δεν είναι ταυτόσημες, αλλά παρόμοιες. Και ξαναλέω...αλλάζουμε πραγματικά; μπορεί απλά να αλλάζουμε σχήμα αλλά η ουσία να μένει ίδια. Θυμάμαι ένα παιδί - που τότε νόμιζε ότι έχει μεγαλώσει, ίσως ακόμα να μην το έχει κάνει - να γράφει πριν το ταξίδι του στη Φινλανδία, πριν καν υπάρξει, πριν καν μπει ουσιαστικά στο πρόγραμμα. Το έκανε όμως ο άτιμος! Όπως και πολλά άλλα που δεν του τα είχα, αλλά σε κάποια άλλα πράγματα θα παραμείνει χέστης...

δεν πειράζει... one step at a time! Αλλάζουμε τελικά (παρατηρείτε κι εσείς μια σχιζοφρένεια στον μπλογκερ, ε; ) και τις περισσότερες φορές προς το καλύτερο, αλλά για να πας εκεί πρέπει να κάνεις και κάποια βήματα πίσω, ώστε να υπάρχει μια ισορροπία... αν η ζωή ήταν μόνο μια ευθεία γραμμή, δεν θα τη θέλαμε.

Το πιο τρομακτικό είναι όταν το παρελθόν επιστρέφει...δηλαδή όταν λέμε επιστρέφει, είναι σα να έχουν συνεννοηθεί όλοι! Κάποιες επιστροφές είναι από αυτές που λες πόσο μικρός είναι ο κόσμος, κάποιες άλλες θα τις έκανες εσύ ο ίδιος κάποια στιγμή και κάποιες άλλες είναι απλά πολύ δύσκολο να διατηρήσεις την ψυχραιμία σου...όχι τόσο για αυτά που έγιναν, όσο για όσα επέτρεψες εσύ να γίνουν.

Δεν ξέρω αν θα μπω να ξαναγράψω σύντομα, όχι ότι δεν έχω κάτι να πω, όχι ότι δεν το θέλω... απλά κάποιες φορές η ζωή παίρνει το τιμόνι και σου πάει εκεί που θέλει. είσαι στην τροχιά σου, αλλά δεν είναι το ίδιο να κρατάς και το τιμόνι και να ελέγχεις τις ταχύτητες.....

London's calling #4

Οργή...
Βία...
Αγανάκτηση...
Όνειρα...
Ελπίδα (;)...

Μια χώρα που παραπαίει, μια κοινωνία χωρίς σαφείς στόχους και, ακόμα χειρότερα, μια γενιά χωρίς σαφείς στόχους. Διαβάζω για αυτοκτονίες, για επικλήσεις βοήθειας και για πολλά άλλα... Αν και πολιτικά ιδεολογικά τοποθετημένο άτομο προσπάθησα το μπλογκ να μην αποκτήσει τέτοιο χαρακτήρα, αλλά νομίζω ότι τώρα δεν μπορώ να κρατηθώ...

Ένας καπιταλισμός στην πιο άγρια μορφή του. Η έννοια του κέρδους, της επίδοσης έχει ξεφύγει. Αν μετά τον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο η επένδυση (sic) στο ανθρώπινο κεφάλαιο έσωσε τον καπιταλισμό πολύ φοβάμαι ότι τώρα δεν τον σώζει τίποτα. Σάπιο σύστημα, σάπια κοινωνία.

Παράδειγμα: Στην Αγγλία, μητέρα του νεοφιλελευθερισμού (να ναι καλά η Θάτσερ!) ο μόνος στόχος στα σχολεία είναι το performance! Το πόσο καλά θα τα πάνε τα παιδιά στις εξετάσεις, γι' αυτό και μπορούν τα σχολεία (σαν ως επιχειρήσεις) να προσλάβουν μη καταρτισμένα άτομα να διδάξουν. Δηλαδή, εγώ αν έχω ένα σχολείο μπορώ να βρω κάποιον και να του πω θα σε κάνω δάσκαλο, έλα στο σχολείο μου!

Δεν είναι αυτό το όραμά μου για την κοινωνία, γιατί δεν μπορώ να την αποκαλέσω έτσι. Οδηγούμαστε εκεί που έχουν φτάσει τα πράγματα σήμερα. Μου είναι αδιανόητο οικονομίες τόσο μεγάλες (!), δυνατές (!), αξιόπιστες από τις αγορές (!) να έχουν τέτοια φτώχεια και μιζέρια!!!!

Δεν νοσταλγώ καμία Σοβιετική Ένωση, είδαμε πως εφαρμόστηκε εκεί ο Σοσιαλισμός (ποιος;;;;), αλλά τι να το κάνω όταν όλοι έχουν ίσες ευκαιρίες στον Καπιταλισμό, αλλά όλοι ξεκινάνε από ΠΟΛΥ διαφορετικές αφετηρίες.

Μια μαζική αποχαύνωση! Μια μαζική ψευδαίσθηση που πια καταρρέει!

Ποια είναι η λύση όμως; Δεν ξέρω, πραγματικά δεν ξέρω. Μέχρι τα τώρα όριζα τον εαυτό μου σοσιαλιστή. Δεν ξέρω όμως αν μπορεί κάτι τέτοιο να γίνει πραγματικότητα αν δεν είναι μαζική απαίτηση. Και γιατί δεν είναι μαζική απαίτηση; Κάποιοι θα πουν ότι είναι η αντίσταση του συστήματος που προσπαθεί με προπαγάνδα και προβοκάτσια να κρατηθεί η ήδη υπάρχουσα  αν-ισορροπία δυνάμεων. Κάποιοι άλλοι θα πουν ότι δεν μπορεί ο κόσμος να πειστεί "γιατί είδαμε πως εφαρμόστηκε ο Σοσιαλισμός".

Ούτε η μία ούτε η άλλη μου φαίνονται πειστικές απαντήσεις.

Εγώ πιστεύω στα μυρμήγκια! Ξέρεις φίλε μου αναγνώστη; Είναι κάτι μυρμήγκια στην Αφρική που ζούνε σε ένα μέρος που για χιλιόμετρα δεν έχει τίποτα που να μπορούν να φάνε! Έφαγαν το ένα το άλλο όπως κάνουμε εμείς τώρα;;;; Όχι!!! Βρήκαν τρόπο να συνεργαστούν και από τα χόρτα που ήταν γύρω τους άρχισαν να καλλιεργούν έναν μύκητα, τον οποίο μπορούν να χονέψουν. Κάπως έτσι μπορούν και κάνουν αποικίες δισεκατομμυρίων. Αυτό πιστεύω πια ότι θα μας σώσει .... η θα μας φάει αν δεν καταφέρουμε να κάνουμε κάτι καλύτερο...τα μυρμήγκια!

London's calling #3 or... how does friendship work?

Είναι η ζωή μια πουτάνα! Και δεν το λέω γιατί κάτι κακό έγινε, αλλά το γεγονός ότι μπορεί πράγματα τόσο καλά και τόσο άσχημα να συμβαίνουν την ίδια περίοδο. Μεγαλώνοντας η αλήθεια είναι ότι με τους περισσότερους φίλους μου κρατήσαμε πολύ καλές επαφές, με άλλους όχι και συνήθως με δική τους απόφαση, εκτός από μία φορά που εγώ αποτραβήχτηκα.

Από μικρός άκουγα ότι οι φίλοι στα δύσκολα φαίνονται. Αναγκαία, αλλά όχι ικανή συνθήκη από μόνη της να στηρίξει μια φιλία, συνειδητοποίησα με τα χρόνια. Πάντα καταλάβαινα αν κάποιος είναι πραγματικός φίλος ή φίλη στις χαρές. Είναι δύσκολο οι άνθρωποι να μπορέσουν να ξεπεράσουν τον εγωισμό τους και να χαρούν πραγματικά για τον άλλο, εκτός και αν είναι πραγματικά φίλοι του. Κάπως έτσι καταλαβαίνω κι εγώ τους φίλους μου. Αν δεν μπορώ μέσα μου να χαρώ πραγματικά, ίσως κάτι δεν πάει καλά.

Anyway, έστω και από μακριά χαίρομαι που έχω τρία τέσσερα άτομα που τους είπα την τωρινή μου κατάσταση (Love and other drugs...) και χαμογελούσαν περισσότερο απ'ό,τι εγώ! Μάλιστα, ο ένας με πήρε ξημερώματα (για μένα ξημερώματα είναι 8 το πρωί, μη ρωτήσει κανείς πώς ξυπνούσα για τη δουλειά, δεν θυμάμαι!

Όπως και να χει...παιδιά μου εκεί στην Ελλάδα, σας ευχαριστώ πολύ! Δεν μπορώ δυστυχώς να σας μιλάω όσο θα ήθελα, αλλά περνάω καλά και είμαι σίγουρος ότι είστε χαρούμενοι για μένα. Είμαι περήφανος που σας γνώρισα και ας μας χώρισε η απόσταση τα τελευταία τριάμισι χρόνια με Φινλανδίες, Αγγλίες και ελληνική παραμεθόριο! Κάθε φορά που βρισκόμαστε είναι σα να μην πέρασε μια μέρα!

Hey...J! (London's calling #2)

Μια υπέροχη βραδιά! Όλα και όλοι στα πράσινα λόγω του αγίου (click για να δεις τι εννοώ), άφθονη μπίρα και άφθονη διάθεση! Και εκεί που λες η βραδιά τελειώνει, εκεί που το φως έχει πέσει αρκετά - σημάδι ότι σε λίγο θα τα ανοίξουν τέρμα για να σε διώξουν - παίζει αυτό το τραγούδι.

Ασυναίσθητα, μια αγκαλιά, γίνεσαι ένα! Καρδιές να χτυπάνε δυνατά γιατί είναι τόσο κοντά, μεταφορικά και κυριολεκτικά. Μυρίζεις τον λαιμό μου και σε φιλάω στα μεταξένια μαλλιά σου. Με κρατάς σφιχτά αγκαλιά πάνω σου λες και δεν θέλεις να τελειώσει ποτέ, ούτε κι εγώ...Ο κόσμος γύρω δεν έχει σημασία καθόλου, άλλωστε όσοι λεχρίτες (sic) φοιτητές σε πλησίασαν, φρόντισες από μόνη σου να τους δείξεις ότι σήμερα ήμαστε μαζί.

Ανοίγω τα μάτια και βλέπω έχεις πετάξει τα τακούνια σου, η γυναίκα με τα ψηλοτάκουνα και το υπέροχο χαμόγελο έγινε ένα κοριτσάκι που πατούσε ξυπόλυτη στα παπούτσια μου. Καταλαβαίνεις ότι χαμογελάω κι αρχίζεις να κάνεις το γέλιο που μπορεί να με κάνει λιώσω.

Κουβέντα για τα τρελά πράγματα που έχεις κάνει στη ζωή σου με την Φινλανδή και τον Ιταλό λεχρίτη(sic) που σου την έπεσε, αλλά αφού έφαγε άκυρο δοκίμασε την - πάντα εύκολη - φίλη μας από τη χώρα του Αη - Βασίλη! Με κοιτάς και χαμογελάς! Σε τελείως διαφορετική πορεία από το σπίτι μου, σε συνοδεύω (sic, αλλά είμαι ένας κύριος!) μέχρι το δικό σου.

Θα με ρωτήσεις για τα ελληνικά και θα μου πεις ξανά "Είμαι θέα", εννοώντας "είμαι θεά" και είσαι όντως μια θεά! Οι άτιμες οι Ελληνίδες την έχουν κάνει τη δουλειά!

 Προσπαθείς να με πείσεις ότι δεν χρησιμοποιείς τις ίδιες λέξεις όπως "divine", "darling" και "fabulous" όλη την ώρα, αλλά το κάνεις και το λατρεύω! Όπως οι ιστορίες σου με το παχύ "ου" γιατί είσαι "from northen England, darling!".

Για τέλος, ένα πράσινο καπέλο, το κασκόλ μου που κράτησες, ένα γλυκό φιλί και ένα τεράστιο χαμόγελο! Ένας φίλος το απόγευμα μου έλεγε κάτι για κάρμα, τι καλό μπορεί να έκανα για να ζω κάτι τόσο ωραίο;

London's calling #1

   

London Babe...

Απομένουν λιγότερες από 24 ώρες για την αναχώρηση. Ακόμα μία, αυτήν τη φορά για μεταπτυχιακό. Μετά από 40 κύματα είναι η αλήθεια, αλλά αύριο βράδυ θα κοιμηθώ στο υγρό Λονδίνο. Δεν έχω μπει στη διαδικασία να "φανταστώ" πώς θα είναι. Ίσως δεν το είχα συνειδητοποιήσει κιόλας τελείως με το τρέξιμο στο εδώ πανεπιστήμιο.

Χαιρέτισα φίλους, γνωστούς και συγγενείς και μένει μόνο η βαλίτσα. Ναι, ακόμα δεν έχω κάνει τη βαλίτσα μου :/   Θα τα καταφέρω όμως μου μένουν κάποιες ώρες.

Η γιαγιά θα δώσει τραχανά και καφέ "για να έχω". H E. μου έδωσε μια ατζέντα για να γράφω το πρόγραμμά μου, αλλά έχει σημειώσει και τα γενέθλιά της γιατί όσο ήμουν Ελλάδα με έπαιρνε τηλέφωνο να της ευχηθώ, αλλά τώρα στην Αγγλία θα είναι λίγο δύσκολο αυτό. Φίλε, τα πάω πολύ άσχημα με τις ημερομηνίες. Αφού για χρόνια νόμιζα ότι η γιορτή μου είναι 6 Νοεμβρίου... μέχρι να με κάνει ρόμπα μια καθηγήτρια μπροστά σε όλη την τάξη.

Το θεϊκό όμως δώρο μου το έκαναν τα κολλητάρια από το χωριό. Γενικά, αν και είμαι ο μεγαλύτερος έχουν την τάση να με "κοροϊδεύουν" μικρό. Ξεκίνησα να γελάω πριν καν ανοίξω τη σακούλα με το δώρο. Ναι, ήταν ένα αυτοκινητάκι. Μετά τα απαραίτητα πειράγματα συνειδητοποιώ ότι κάνει θορύβους αμαξιού όταν το μετακινείς και το αναφέρω με έμφαση σαν να ήμουν παιδάκι. Απορώ πώς αυτά τα παιδιά έρχονται σε εμένα για συμβουλές όταν έχουν προβλήματα.

Τη μεγαλύτερη δόση γέλιου μου την έδωσε η μάνα μου. Καθόμαστε και βλέπουμε φωτογραφίες στον υπολογιστή και γυρνάει και μου κάνει:
- Άγγελε, να σε ρωτήσω κάτι;
-Ναι ρε μάνα.
-Όταν θα είσαι Αγγλία, πώς θα μιλάμε;
-Θα βρούμε κάποιον τρόπο όταν πάω εκεί.
-Δεν θέλεις να μου μάθεις τον υπολογιστή να μιλάμε όπως η Μαρία η Τσιούνη;;;;;;;;
-Ποια είναι αυτή ρε μάνα;
-Αυτή που μιλάει στην τηλεόραση!!! (εννοεί τη διαφήμιση της κοσμοτέ όπου αυτή έκανε μια πρόταση και την δείχνουν να μιλάει στον υπολογιστή)

Δεν ξέρω πως θα είναι στην Αγγλία, αλλά σίγουρα ξέρω ότι φεύγω με μεγάλες δόσεις γέλιου. Θα μου λείψουν όλοι, αλλά παράλληλα θέλω και να πάω εκεί να γνωρίσω καινούριους ανθρώπους.

Ες αύριο τα σπουδαία λοιπόν........

Υ.Γ.: Έχει κανείς να προτείνει κάτι για το Λονδίνο;;;

Γυναίκα..

Γυναίκα αν έχω κάνει λάθος συγχώρα με
Γυναίκα αν είμαι σωστός μη μου το πεις

Εργασία Vol. 3

15/11/2009

Προφανώς έχω γράψει κι άλλες εργασίες από την εργασία Vol. 2, αλλά καμία που να μου τη θυμίζει τόσο έντονα. Βράδυ χειμώνα, όπως και τότε, όχι με ίδιες θερμοκρασίες βέβαια. Ελληνικός καφές και τοστάκι φτιαγμένα από τα χεράκια μου (που σαι μάνα να με δεις!!!) και μια εργασία που γίνεται τελευταία στιγμή. Μια φίλη μου λέει ότι πάντα τα καταφέρνω, κάτι σαν το κοκαλάκι της νυχτερίδας ένα πράγμα! Μακάρι να βγει σωστή και σήμερα!

Πλέον, το μεταπτυχιακό με έχει βάλει σε άλλους ρυθμούς. Είναι αρκετά πιεστικό και μας κρατάει όλους σε εγρήγορση. Ωστόσο, όταν είσαι από τον Σεπτέμβρη σε ρυθμούς καμία σχέση με το ελληνικό πανεπιστήμιο κάποια στιγμή κλατάρεις. Αυτό έγινε και σε εμένα και όλα πήραν αναβολές την εβδομάδα που μας πέρασε και όσα έγιναν ήταν με ρυθμούς χελώνας.

Εύλογο το ερώτημά σου αναγνώστη, γιατί αντί να κάνω εργασία κάθομαι και γράφω στο μπλογκ; ε, ΓΙΑΤΙ;;; Ίσως θέλω να ξορκίσω το "κακό" και να έχει την ίδια επιτυχία με την πριν από δύο χρόνια εκείνη η εργασία. Όπως τότε, έτσι και τώρα κάνω κάτι που μου αρέσει, ίσως όχι κάτω από ιδεατές συνθήκες, αλλά μ'αρέσει. Αυτό είναι που μου δίνει κουράγιο, ότι μετά από πολύ καιρό κάνω αυτό που ευχαριστιέται η ψυχή μου.

Blog-οπαίχνιδο

Ο αδερφός (the brother) με κάλεσε να πω 7 αλήθειες που δεν γνωρίζετε για μένα..
Ας ξεκινήσουμε.

1. Πραγματικά ντρέπομαι γι'αυτό, αλλά δεν ξέρω να κολυμπάω! Είμαι από βουνό, δεν φταίω!

2. Το παρατσούκλι μου στο δημοτικό ήταν φούσκας επειδή ήμουν λίγο τσουπωτός.. Όταν όμως στο γυμνάσιο τα πήρα σε ύψος, τους έδειξα...

3. (και για να φύγουμε από τα παιδικά τραύματα) Όταν ήμουν φοιτητής, γυρνώντας απ'έξω έβγαλα τα ρούχα μου και κυκλοφορούσα γυμνός στους διαδρόμους της εστίας.

4. Ήτανε να με πούνε Γιάννη, ο πατέρας μου έβαλε βέτο στη νονά και έγινε νταραβέρι καλό στα βαφτίσια μου

5. Στην τρίτη λυκείου, πήρα κιθάρα για να κάνουμε με τους φίλους μου συγκρότημα. Την έπιασα μόνο τρεις φορές στα χέρια μου...

6. Πήγα θετική γιατί μου άρεσαν τα μαθηματικά, χημεία, βιολογία και για να πάω εν τέλει σε θεωρητική σχολή

7. Έχω κάνει ιατρική επέμβαση που δεν γνωρίζουν ακόμα και μέλη της οικογένειάς μου

Με τη σειρά σας, οι πέντε πρώτοι σχολιαστές καλείστε να συμμετέχετε στο παιχνίδι